Lalka za pięć złotych...

Trup jaki jest każdy widzi.

2012-02-23T21:49:00.000+01:00

I stało się! Pierwszy Taksówkarz Rzeczpospolitej, Mężczyzna o Zawsze Czystych Rączkach, Prawy Ryszard Lubicz z Klanu, nie żyje!
Obejrzałam wczoraj ten przełomowy odcinek i odetchnęłam z ulgą. Już wkrótce nikt nie będzie drwił z imienia mego Syna!
Gdy chodziłam z brzuszyskiem to nie raz musiałam wysłuchiwać opinii, iż imię Ryszard, choć ładne, w naszym kraju kojarzy się jedynie z bohaterem rzeczonego serialu. Koniec z okrzykami- "nie mów do niego Ryśku! Ryśku na taksówce w Klanie jeździ!"
Niestety (własciwie to "stety") wraz ze śmiercią Ryśku przestaję oglądać Klan. Wprawdzie odkąd się dowiedziałam, że twórcy zamierzają porwać się na tak radykalny krok, śledziłam perypetie bohaterów z zapartym tchem, ale z każdym kolejnym odcinkiem moja odporność na klanową głupotę i infantylizm zmalała. Pod koniec już tylko zaciskałam zęby i wybuchałam niekontrolowanym śmiechem i to w najpoważniejszych momentach. Bo jak nie śmiać się z "letko" nieświeżej już pary, która mówi do siebie "Feli" i "Moni" i to najczęściej pełnym oburzenia tonem: "Ależ, Feli, mówiłam ci, że na plebs mam uczulenie!", "Ależ, Moni, Królowo Moja ja cię będę na rękach nosił jak mnię tylko korzonki odpuszczą!"

Tutaj mały edit: moi rodzice to też para po 50tce, kochają się jak dwa gołąbki i w chwilach uniesień mówią do siebie różnymi myszkami, żabkami i robaczkami. Tatko, choć Bogdan, jest nazywany przez moją mamę nie inaczej jak... BOBO :) Nie krytykuję tu dojrzałego zauroczenia a jedynie BRAK NATURALNOŚĆI!...

Koniec małego editu...

Ja ogólnie mam niską odporność na głupotę w telewizji popołudniowej i absolutnie nie jestem w grupie docelowej odbiorców. Niestety mam dość dziwną cechę, która od lat, nieodmiennie wprawia Małżona w osłupienie, a mianowicie nałogowo oglądam rzeczy które mnie wkurzają i irytują. Nie przepuszczę żadnej okazji by obejrzeć "Moje Supersłodkie urodziny"- dla niewtajemniczonych, jest to program o rozpieszczonych do granic możliwości małolatach, którym rodzice wyprawiają imprezę urodzinową o budżecie większym niż budżet Polski. Obowiązkowe punkty imprezy to rzeczona małolata, której się nic nie podoba, impreza w modnym lokalu, gwiazda nie mniej sławna niż madonna i samochód w prezencie. I zawsze to niedowierzanie na twarzy dzieciaka gdy samochód jest biały, a miał być różowy!
Zwykle sapię i zgrzytam zębami z wściekłości gdy widzę tych gówniarzy, dla których jedynym problemem jest, że melanż się nie udał. Po programie zwykle wyobrażam sobie, że całe to towarzystwo wysyłam do Nowej Huty, gdzie lokalni mieszkańcy witają ich zgodnie ze Staropolską tradycją.
Lubię także "Ciąże z zaskoczenia". Ten program potwierdza tylko, to co kiedyś usłyszałam, że Amerykanie znają tylko trzy liczebniki- jeden, dwa i wiele!
..."Nie miałam okresu od pół roku, przytyłam 30 kilo i ciągle miałam gazy, ale przecież modliłam się przed każdym pójściem z mężem do łóżka i piłam wodę, a to przecież najlepsze sposoby antykoncepcji. Nawet przez myśla mi nie przeszło, że mogę być w ciąży" ...
Inna sprawa, że zaskoczone mamuśki lekarza widzą na oczy dopiero jak dzieciak im się między nogami majta, a wynik testu, najczęściej jednego (!) uważają za święty, nieomylny i niepodważalny.
O produkcjach w stylu "Trudne sprawy", "Dlaczego Ja?" to już ledwo jedynie wspomnę, bo nawet ja nie jestem w stanie przetrwać całego odcinka. Poziom żenady jest w nich tak wysoki, że w nim tonę. Np: Młoda żona ucieka od młodego męża, zupełnie bez słowa. Po długich i burzliwych perypetiach okazuje się, że jest ona w ciąży z 40letnim ojczymem męża, bo tylko on ją rozumiał. Ludzie nie mówią do siebie tylko krzyczą. Na koniec wszyscy są szczęśliwi- Żona u boku ojczyma męża, matka byłego męża, która realizuje się jako singielka, Mąż z żoną numer dwa wyglądającą jak żona numer jeden i brat byłego męża, który zdaje maturę i to jego jedyny epizod w serialu.

No, to jak już mówiłam- Nie ma Ryśku, nie ma telewizji. Skończyła się jakaś epoka i już nikogo nie obchodzi czy ma czyste rączki.

Co mają wspólnego moje dzisiejsze lalki z Ryśku? Ano są martwe...
Psze państwa, oto moje Ghoulie!

Zabawne w nich (a właściwie we mnie) jest to, że uważam Ghoulie za najbardziej niedopracowane i nijakie w całym Monster High. Niestety.
Weszłam w posiadanie pierwszej z pazerności, bo wtedy gdy ją kupowałam Ghoulia była najnowsza i najrzadsza z Monsterzyc i nic nie zapowiadało inwazji tych lalek na polski rynek.
Na początku chciałam pozbyć się potworka, ale jakoś nie mogłam się zebrać. Potem tak jakoś zakupiłam piżamkową, bo była z przeceny. Potem jakoś zjawiła się następna... Teraz mam jak widać pięć i czekam na następne. I nadal wolałabym np Frankie, albo Lagoonę. Skoro jednak mam Ghoulię to chcę je mieć wszystkie!

Jako pierwsza Ghoulia Yelps z serii Po prostu Monster High

Najbardziej podobają mi się we wszystkich Ghouliach ich włosy; ich kolor i to jakiej są wysokiej jakości. Każda z lalek ma także jakiś szczegół ubioru, maleńki lecz cieszący oko.
U tej lalki jest to pasek wyglądający jak klawisze od pianina:

;

I te butki, które są tak boskie, że aż żałuję, że nie pasują na klasyczną "Bachę":

Kolejną przybyłą do mnie była Ghoulia Yelps z serii Dead Tired zwana potocznie "piżamkową".

Plamki na jej piżamce to nie są jakieś tam, zwykłe ciapki! To są rozbryzgi KRWI!!! {muachachacha!}

I mordziaste ciapcie:

Następna w kolejce to Ghoulia Yelps z seri Classroom. Najbardziej badziewna pod względem dodatków i najdroższa- również według tego kryterium, a o dziwo, moja ulubiona ;)

Od biedy mogą się podobać kolczyki w kształcie mózgów:

Lub też butki sportowe na niebotycznym obcasie:

Powitajmy Ghoulie Yelps przybyłą do nas prosto z Skull Shores!!!

Ta już jest dużo bardziej "fikuśna" pod względem dodatków. Oto ociekające krwią buty:

Zwróćcie uwagę jak fajnie są przedzielone paluszki w tych buciorkach :)

Mięsne móżdżki na pareo:

Dwa różne kolczyki i spinka do włosów:

I na końcu listy moja najmłodsza Ghoulia Yelps z serii Dawn of the Dance, która przybyła do mnie wraz z płytą na której był jeden odcinek serialu. Dzięki temu dowiedziałam się jak nijaką i bez wyrazu postacią jest Ghoulia.

Ghoulia ma nieco zmodyfikowaną grzywkę, gdyż jej oryginalna koafiura nie mieściła się w ramach mojej akceptacji.
(To najmądrzejsze napisane przeze mnie zdanie- doceńcie to!)

Z tyłu lalka prezentuje się równie pokudłanie:

Dla tych butów sama mogłabym zostać zombie:

Oto reszta stroju: kiecka, dodatki i takie tam...

Ponieważ lalki noszą okulary, to jako podsumowanie zgromadzenia, daję wam zupełnie nagie fotki Ghouli:

No! A skoro już jestesmy przy trupach, to czy poznajecie tę Panią?

Podpowiedź macie tutaj ;)

Wiem, wiem... popisuję się!

Może Was czymś zaskoczę!

2012-02-16T22:12:00.000+01:00

A może nie, ponieważ ciągle jestem w fazie użalania się nad swoim okrutnym losem.
Od zawsze walczę z dodatkowymi kilogramami i od zawsze jestem skazana na porażkę, ponieważ jedzenie i spanie jakoś nie sprzyja spalaniu nagromadzonego tłuszczyku. Dochodzi do tego jeszcze jeden czynnik, a mianowicie moja chorobliwa wręcz nienawiść do gimnastyki wszelakiej. Uwielbiam pływać, jeżdżę na rowerze a wytrwałości w spacerowaniu mógłby mi pozazdrościć sam mistrz Korzeniowski, ale kiedy mam zrobić skłon czy przysiad, to nagle coś mnie strzyka i coś w krzyżu łupie. Gdy mam podbiec do autobusu to nagle przypominam sobie, że piętnaście lat temu skręciłam nogę i nie mogę jej obciążać.
O dziwo o palpitacje serca przyprawiają mnie także tańce wszelakie (muzyka plus podrygi, toż to aerobik!), preferuję dwa style "dansu i baunsu" czyli "miotła w kącie" (mnie tu nie ma, nie rusz mnie, nie rusz) i "żaba w sokowirówce" (najczęściej po wypiciu sporej ilości mniej lub bardziej procentowych trunków, kiedy wzrasta odwaga, a usypia zdrowy rozsądek).
Niechęć do wysiłku fizycznego mam zakorzenioną tak głęboko w genach, że nawet gdy próbuję wyjść ponad własne słabości i spróbować zgubić sadło, to zawsze zrobię najpierw coś, co mnie na długo uziemi w pozycji horyzontalnej. Najbardziej utkwiło mi w pamięci zdarzenie gdy będąc młodziutką Króliczką zapragnęłam być jak mój idol, bohater i obiekt westchnień Steven Seagal, "miszczem" Aikido. Jakimś cudem znalazłam w naszej pipidówie stosowne dodżo, nawet postarałam się o ten biały szlafrok w którym adepci pobierają nauki, nawet odbyłam kilka zajęć i dorobiłam się rozbitego nosa. Wszystko po to, by stwierdzić po miesiącu, że chyba jednak "miszcz Seagal" pozostanie jedynym. I kiedy tak zastanawiałam się jak tą straszną wieść przekażę mojemu trenerowi, wtedy mściwy duch Stevena zepchnął mnie ze schodów! Upadek skończył się solidnym "jebut!", skręconą kostką i obitą du...mą. I Aikido diabli wzięli...
Zapragnęłam tańczyć! (wiem, wiem, młoda byłam i naiwna!), gdy po kolejnym miesiącu (minimalny limit czasowy zainteresowania jakąś dziedziną) smętnie sunęłam na lekcje, nagle znienacka wyskoczył na mnie dziki krawężnik i prawie złamał mi duży palec u nogi! Wróciłam z płaczem do domu i taniec umarł w powijakach.
Próbowałam jeszcze siatkówki- wybity kciuk.
Jako wiking dostałam strzałą w nogę. (Zupełnie jak w Skyrim- I took an arrow in a knee
:))
I jeszcze kilka mniejszych i większych urazów, już nie tak poważnych i spektakularnych.
W którymś momencie życia postanowiłam nie igrać z losem i nie podejmować wysiłkowych działań. I tak sobie żyłam "bezurazowo" do zeszłego wtorku, gdy Ryśkowa Ciocia Chrezstna Wróżka Asia zaproponowała abyśmy we dwie zaciągnęły swoje tłuste kupry na Aerobik. Początkowo się zgodziłam. Wiedziałam, że moje licho nie śpi ale miałam nadzieje, że może chociaż drzemie. Tydzień żyłam w strasznym napięciu, ale nic się nie stało. W końcu nadszedł ten dzień!
Dresik i ręcznik spakowany. Młode nakarmione, Małż pouczony o obowiązkach. Ja w łazience robię się na bóstwo! (A co, pulchra to po łacinie "piękna", a ja jestem mocno "pulchra"). Jeszcze tylko jakieś śmierdzidło i wychodzę z łazienki i jak nie fiknę, jak nie rypnę "ostatnią, dolną częścią pleców" w kafelki! Matko Ruth! Leżę i kwiczę i zastanawiam się czy żyję? (żyję bo boli...) Czy ktoś to widział? (Bogom Dzięki nie) Czy sąsiadka słyszała? (Dowiem się jutro) I w końcu: co próbowało mnie zabić?
Otóż była to niewielka plamka płynu do płukania. Płynu do płukania, który sama przypadkowo wylałam.
Aerobiku nie będzie!
Du...ma boli nadal...
A dzisiejsze dwie lalki maja ze mną wiele wspólnego- wszystkie jesteśmy sztywne jak betonowe słupy. I żadna z nas nie jest model muse :)

Uprzedzam: żadna z lalek nie jest taką, do jakich Was przyzwyczaiłam :)

Na pierwszy ogień- Marysia.

Marysia mieszka ze mną od zawsze. W moich zabawach grała zawsze rolę Mamy lub Babci mojego stadka anorektyczek. Pierwotnie należała do mojej mamy (a może nawet i babci) i choć kobiet o wiek się nie pyta, to przypuszczam, że może ona mieć i z 50 lat.

Przyznam szczerze, że na jakiś czas zapomniałam o Marysi, ale moja mama znalazła ją podczas porządków w domu i tak lalka ponownie zamieszkała ze mną. Wieczorami opowiada moim pannom o "starych dobrych czasach".

Jak widać Marysia pomimo wieku zachowała blond warkocz.

Zapewne w czasach młodości nosiła się barwnie i wzorzyście. Dzisiaj kolory już wypłowiały i nawet korale Marysi tak jakoś zszarzały.
Niestety zlazła też farba z marysinych oczu, ale to akurat zamierzam wkrótce naprawić.

Ciało Marysi jest drewniane. Mnie nadal rozczulają jej łapki jak pałki do ciasta :)

Kierpce na nogach zdradzają góralskie pochodzenie mojej blond babuleńki:

Ze wszystkich moich lalek Marysia najbardziej upodobała sobie moje panny G.

"Nigdy chłopa nie znajdziecie, bośta za chude! Chłop nie pies, na kości nie leci!"

Druga lalka o sztywnych kolanach, może i jest "zwykłą" Baśką, dla mnie jednak ma ogromne znaczenie sentymentalne. Dostałam ją od mojej Teściowej jako prezent na Dzień Dziecka.
MamaM wie, że zbieram Barbie i postanowiła mnie obdarować takim oto blond paszczurem:

Ta lalka mnie zaskoczyła. NIe spodziewałam się aż tak tandetnego wykonania!
Sztywne nogi.
Sztywne ręce.
"Szajs plastik" wszędzie i posiepane włosy!
Bleh!
Oczywiście najpierw obdarłam ją z firmowej "małej różowej". Choć muszę przyznać, że miała fajne buty (nie pokażę, już zabrane).
Potem odziałam Pinkie w włochate spodnie od Gałagutka i jakoś tak mniej mnie w oczy kuje:

Teraz nastąpi kilka karkołomnych figur w wykonaniu Pinkie, która postanowiła za wszelką cenę udowodnić mi że potrafi się wić i zginać:

Pinkie robi szpagat:

Pinkie robi gwiazdę:

Pinkie wstydzi się dziury na tyłku:

Pinkie się zmęczyła i już nie będzie ćwiczyć:

Królik kończy i idzie spać.

W przyszłym tygodniu przechodzę na dietę ryżową, ponoć bardzo skuteczną.
Kupujemy kilogram ryżu (Boże broń nie gotujemy!) i za każdym razem gdy nachodzi chętka na podżeranie to ryż sruuuu... na ziemię! Zbieramy po szczypcie palcami za każdym razem robiąc skłony. Użycie odkurzacza nie dozwolone!
Ponoć skuteczność 100%
I niechęć do ryżu też!

Wieczna Zmarzlina

2012-02-09T21:38:00.000+01:00

W poprzednim wcieleniu byłam jaszczurką albo innym zmiennocieplnym gadem. Do dzisiaj zostało mi z tego jedynie bycie gadziną i umiłowanie ciepełka. Małż podejrzewa, że moje spanie w każdej sytuacji ma na celu powstrzymanie mojego organizmu przed wyziębieniem. Latem muszę spać pod kołdrą, a gdy upał osiąga wartość skrajną, wtedy kołderka kurczy się do cienkiego kocyka, który musi mi przykrywać tyłek. Kiedy lato przechodzi w jesień, a temperatura spada do jakiś 12 stopni, to dla mnie jest znak, aby pościel z flanelowej zamienić na polarową.
Niestety odkąd wyprowadziłam się z domu mam pecha do zamieszkiwania w zimnych grotach. Nasze pierwsze samodzielne lokum, było w najnormalniejszym bloku i centralnym ogrzewaniem i wodą z miasta, a mimo to na parapetówkę dostałam od przyjaciółek grzałkę- "farelkę", termofor i ciepłe skarpetki. W nocy zawijałam się w kołdrę i koc, i pomimo, że łóżko mieliśmy raczej wąskie to ładowałam się na Małżona w celu poszukiwania ciepełka, a nie miłości i nierzadko przykrywałam się jeszcze rozespanym kotem.
Drugie nasze mieszkanie to już w ogóle była porażka. Zła dzielnica, zadupie, kury biegały samopas po brukowanej drodze przed domem. Sam lokal byłby może w porządku, gdyby nie ogrzewanie gazowe. Przyznam, że gdy szukaliśmy mieszkania do wynajmu, to nie wiedzieliśmy jaki Szatan tkwi w tych dwóch niewinnych słowach. Oczywiście panicznie bałam się zatrucia tlenkiem węgla (pomimo zamontowanego czujnika i aktualnych, częstych przeglądów instalacji) i z tego powodu i z powodu oszczędności graniczącej ze skąpstwem, nagrzanie mieszkania graniczyło z cudem. W nocy spaliśmy pod dwoma kołdrami, dwoma kocami i, a jakże, kotem! I kiedy wstawałam do pracy to udawałam, że nie widzę, że termometr wskazuje 13 stopni- w domu!
Oczywiście duży wpływ na tą Syberię miało stare budownictwo, duże, nieszczelne okna i zła izolacja, ale to nic w porównaniu z rozgoryczaniem, jakie ogarnia człowieka, gdy mu zamarznie herbata na parapecie...
W moim aktualnym mieszkaniu tydzień temu zamarzły rury w łazience. Wygląda na to, że Mrozopotwór na dobre upodobał sobie króliczą rodzinkę.
Budowa mojej Nory jest tak specyficzna, że najtęższe budowlane umysły nad nią się głowią. Ja powiem tylko, że gdy zamarza rura z zimną wodą, to rura z ciepłą jeszcze dycha. Ledwo.
Brak zimnej wody w łazience to dramat. Nie można nic wyprać. Zmywarka nie działa i, o Vinylowi Bogowie!- kibla nie ma jak spłukać! Oj, namachaliśmy się wiaderkiem przez te kilka dni tak, że mnie jeszcze w krzyżu łupie. Nawet poczytać nie miałam gdzie, bo choć "ciepła decha" od zawsze jest moim wrogiem numer jeden, to "lodowatą dechę" milczeniem pominę i nawet wspominać nie chcę.
Kiedy temperatura za oknem spadła poniżej -15 stopni zaczęłam przygotowywać się do hibernacji. Po powrocie z pracy od razu wskakiwałam w zbroję chroniącą przed chłodem (szlafrok plus puchate skarpetki plus włochate, misiowate spodnie), podobnie odziewałam Maślaka (może poza szlafrokiem) i tak czekaliśmy roztopów i Małża wracającego z pracy. Wytchnienie przynosiły jedynie noce, gdzie całą trójką grzejemy się, pod jedną kołderką, jak foczki. Oczywiście plus dodatkowy kocyk dla mnie.
Plus koty.
Czasem ciepłe skarpetki.
I termofor.

Niestety nie mam dziś lalki stosownej do tematu, dlatego jako "doklejkę" do mojej radosnej twórczości wrzucę Princess of Renaissance z 2004 roku, której to sesję zdjęciową robiłam jakoś tak zeszłej wiosny.

Jak widać dziewczę to charakteryzuje się nader krasnym licem.

Na tej fotce pozuje w gąszczu dzikich tui, tak pospolicie rosnących w północnych regionach Polski.

Na kolejnych, nasłuchuje pogwizdywania kosa ukrytego gdzieś w grządkach Tagetes Erecta*

Następnego zdjęcia boję się publikować, bo znowu jeszcze ktoś uzna, że to jego lalka...
Zaryzykuję:

Jak widać lalka uczesana jest w siano i węzeł.

Dla spragnionych szczegółów- taki oto deseń przyozdabia suknię Księżniczki:

Na jej alabastrowym czole dumnie zaś spoczywa złoty rogal:

A oto, zupełnie dla Was, żółty kwiatek od Princessy:

Dla spragnionych szczegółów anatomicznych powiem tylko, że Księżniczka posiada ciało Teen Skipper.

Na zupełne zakończenie mam taką malutką informację i prośbę: przyznaję się bez bicia, że absolutnie nie mam pamięci do twarzy. Jeśli zobaczę kogoś raz, to tak jakbym go wcale, nigdy na oczy nie widziała. Dzieje się tak nawet jeśli z tym kimś mi się bardzo dobrze gada- raz to jakby wcale ;) Ja sama za to jestem dość charakterystyczna i łatwa do zapamiętania. Zdaję sobie sprawę, z tego że mój beret z turkusowym kwiatkiem oraz ogólny gabaryt może zdradzać moją tożsamość na mieście więc jeśli ktoś z Elbląga (albo i nie) rozpozna mnie na ulicy chce pogadać to bez krępacji- grzmotnijcie mnie śnieżką, albo pokażcie lalkę, wtedy przestanę się jeżyć i uciekać jak przed Świadkami Jehowy.

*Aksamitka wzniesiona, zboczuchy Wy jedne! Jej smrodek doskonale odstrasza komary.

Czerwone szpilki

2012-01-30T22:32:00.000+01:00

Pewnie niewielu z Was jest 180cm przaśną babą, która mogłaby z niedźwiedziem stanąć do zawodów w łamaniu sosen gołą ręką...
Otóż, ja jestem...
Lubię jeść, pić, przeklinać i złorzeczyć kobitkom szczuplejszym i zwiewniejszym niż ja . I klnę i złorzeczę najczęściej wtedy, kiedy muszę kupić coś do włożenia na grzbiet. Jestem dziwną samicą, która dostaje palpitacji serca na myśl o ciuchowych zakupach. Los hojnie mnie obdarował nadwzrostem, długimi łapami i innymi groteskowo wielkimi, kobiecymi atrybutami i jako wisienkę na torcie dostałam ekstra, kobiecą stópkę, o rozmiarze zaledwie 42... Nic nigdy na mnie nie pasuje, wszystko przyciasne, za krótkie i "nieprodukowane".
"Pani, takich rozmiarów dla kobiet nie produkują!"- to zdanie słyszę najczęściej w sklepach odzieżowych. A wiecie jak wygląda kobieta, która musi nosić męskie spodnie?- Po tygodniu ich noszenia wygląda jakby miała (za przeproszeniem) jaja!
Kochane kobietki, zanim mnie tu zakrzyczycie, że drobinkom też źle, to pamiętajcie, że łatwiej zwęzić i skrócić, niż wydłużyć czy poszerzyć!
A czemu tak nagle się tu produkuję?
Bo trzy lata temu stanęłam przed makabrycznym dla mnie zadaniem- znalezieniem sukni ślubnej i pasującego do niej kajaczka, czyli pantofelka :)
Trzy lata temu ja i mój Małżon Najdroższy stanęliśmy na ślubnym kobiercu, gdzie przysięgliśmy już po wsze czasy nazywać się Rudą Wiedźmą i Małżowiną. Znajomi do dziś się śmieją, że ksiądz na ceremonii świadomie pominął fragment o wzajemnym szacunku.'
Tak więc trzy lata temu uzbrojona w Mamę i MamęM wyruszyłam na poszukiwanie tej jedynej, wymarzonej sukni ślubnej!...
...I w pierwszym napotkanym salonie dowiedziałam się, że "pani, dla pani takiej sukni nie będzie!" Nigdzie, ale to nigdzie nie chcieli podjąć się sprowadzenia sukni w rozmiarze 46, takiej, jaką sobie wymarzyłam. Te salony, w których od razu nie pognali mnie z kwitkiem, na wstępie dorzucały większą marżę zarówno do zaliczki, jak i do samej sukni.
Kilka porażek później (o których nie warto pisać), byłam już posiadaczką kiecki ślubnej w kolorze zakrzepłej krwi (na ślub kościelny!) oraz zarządzałam zamiast welonu wianka z bluszczu (na ŚLUB KOŚCIELNY!!!) Potem odmówiłam pójścia na solarium i do fryzjera i zagroziłam, że temu kto wygada się mojej kosmetyczce, że makijaż będzie na ślub, sama osobiście brwi zgolę. Czemu? Ano temu, że trendy ślubne to obowiązkowo: róż, blady róż, majtkowy róż i brzoskwiniowy róż! A ja chciałam brąz i czerwień i BASTA!
No i pozostała mi ta sporna kwestia butów, tych czerwonych szpilek, które jako jedyne pasowałyby do reszty.
Elbląg nie jest jakąś wielką metropolią, ale i tak się nachodziłam. Kupiłam trzy pary butów w kolorze zbliżonym do czerwonego, tylko po to żeby cokolwiek założyć na nogi. Byłam z siebie dumna bo największe z nich były na mnie za małe o zaledwie jeden numer! No i tatko postanowił, że do ślubu mi je ładnie podmaluje na czerwono, co na jeden dzień wystarczy. W akcie desperacji zgodziłam się i na to...
Dobre duchy sprawiły, że tydzień przed ślubem, gdy już pogodzona z perspektywą wystąpienia w butach malowanych sprayem, drogą kupna-przypadku nabyłam butki i w kolorze i w rozmiarze idealnym na mą ogrzą stópkę. Śliczne, czerwone szpileczki!
I teraz, kiedy już to wszystko jest za mną, kiedy już pierwszy siwy włos na skroni, a buty zapomniane leżą w szafie, nasuwa mi się pytanie: jak do jasnej cholery wtedy udało mi się na nich nie zabić? Mnie- urodzonej i pewnie kiedyś (oby jak najpóźniej) pochowanej w trampkach, zachciało się pierwszych szpilek na ślub! W styczniu!
Powiem tylko, że potknęłam się tylko raz, w kościele. Za karę, że zadeklarowana heretyczka i poganka stanęła przed ołtarzem. Potem poszło z górki, bo pozbyłam się butów jak tylko dojechałam na wesele :) Boso przetańczyłam całą noc i to jeszcze Zakopower stworzył nową modę! I ja nie żałuję, a Małżon tylko trochę ;)
A cała historia z butami przyszła mi na myśl nie ze względu na trzecią rocznicę ślubu, a z powodu buciorów jednej z nowo nabytych Basiek.

Takie oto buciska nosi Barbie Red Hot Diva z 2002 roku

Trzęsą mi się kolana na samą myśl o tym, że miałabym takie założyć!

Nie kupiłam jej jednak dla butów, ale dla niesamowitych włosów:

Tak- Diva nosi się dwukolorowo!!!

Ma też prze-fajną sukienkę:

I ogólnie świetna i śliczna z niej dziewczyna:

A dla zainteresowanych, to tak wyglądał Króliczy Bucior:

Drogie Panie Czytelniczki: ten Pan już nieświeży, trzy lata doprowadzany do szału przez Królika, nie warto zabierać!

A tak wyglądał Królik zaraz po odczytaniu wyroku, czyli już po przysiędze:

Taaa... pójdę do piekła...na pewno...;D

I jeszcze: żadna z osób nie zgodziła się na wykorzystanie ich wizerunku, a część nawet się sprzeciwiało.

Pirate Barbie 2007

2012-01-23T21:20:00.000+01:00

Postanowiłam po prostu pokazać w szczegółach moją piratkę, a robię to tylko po to by wzbudzić powszechną zazdrość i zębozgrzyt.

Małe wprowadzenie: piracica Anna (prosto i z klasą, ot co) zajmowała czubek mojej wishlisty od zawsze. Ponieważ uporałam się niedawno z dość paskudnym problemem zdrowotnym, tak więc Annę dostałam od Małżona jako nagrodę z zaznaczeniem, że następny tak drogi prezent dostanę dopiero jak przyniosę do domu prawo jazdy ;)

Co prawda nie posiadam zbyt wielu lalek z serii Gold Label, więc nie mam porównania, ale wykonanie, mnogość szczegółów i ta absolutnie "nie-barbiowa" twarz sprawiają, że zakochuję się w niej w każdej minucie od nowa.

Właściwie jedyne zastrzeżenie jakie do niej mam, to to, że chyba się rumu ożłopała i ciągle spada mi ze stojaka.

Model Muse'a pominę milczeniem...

Nie sposób wymienić, ani sfotografować wszystkich szczegółów, wszystko jest takie... pirackie!
I buty z klamerkami,
i błękitne pantalony,
i płaszcz z chińskiego jedwabiu,
i koronkowe mankiety,
i gorset z guziczkami
itd itd...

Cud dziewczyna!!

Pokój mojego syna

2012-01-20T23:10:00.000+01:00

Zastanawiałam się jaką bajeczkę tym razem Wam wcisnę odnośnie mojej nieobecności. Były już gry, książki, śpiączka i sraczka. Tym razem powiem prawdę- lalki mi obrzydły. Zniechęciłam się do nich jak do ulubionego filmu, który widziało się za dużo razy, albo do ukochanej piosenki, która do znudzenia w kółko leci w radiu. Mam focha na vinyl. Mam niechęć ogólną do lalek. Nie kupuję, nie oglądam, nie czytam. Czerpię perwersyjną przyjemność z patrzenia jak obrastają kurzem. Rechoczę dziko, gdy Ryszard wyciąga jakieś blond czupiradło spod łóżka. I cieszę się gdy któraś zgubi but!
Sama na siebie jestem zła, że tak się dałam omotać. Ja- poważna matka dziecięcia płci męskiej, które kiedyś, być może zostanie prezydentem, pozwoliłam sobie na niekontrolowane rozmnożenie plastikowego tałatajstwa.
Małż mój, kiedy wspaniałomyślnie pozwolił mi przygarnąć pierwsze sieroty, poprosił tylko bym trzymała stado w ryzach, czyli w jednym pokoju i w jednym miejscu. Dawałam radę... do czasu....

46 metrów kwadratowych na poddaszu to za mało na Królika (181 cm wzrostu), Małża (191 cm), Dwa koty i Maślaka z zabawkami, które rozmnażają się chyba przez pączkowanie. Piłki, samochodziki, klocki już dawno osiągnęły masę krytyczną. Skaczemy jak żaby, bo każda zdeptana zabawka nagle urasta do rangi tej najukochańszej, a jej strata jest okupiona maślakowymi, rzewnymi łzami. W pokoju do życia mam skrzynię z drobnicą, watahę pluszaków, parking na dwadzieścia aut, lądowisko helikoptera i tor kartingowy. W kuchni piętrzą się klocki w kontenerze i gary w zlewie. W łazience stacjonuje oddział zabawek wodoodpornych i dwa nocniki, z których jeden służy jako kapelusz a drugi jako magazyn na piłki. Zmasowanemu atakowi dzielnie i długo opierała się sypialnia, ale i ona upadła.
Stało się- Baśki poddały terytorium i przyszedł czas na piramidy z kółek, zabawki wkurająco- grające i całą resztę niesklasyfikowanego stuffu.
Maślak jako dowódca wygranych wojsk i Królik jako generał pokonanych pół dnia znosili zabawki na nowe miejsce.
I wtedy boleśnie uderzyło mnie jak bardzo "zabaśkowałam" moje ukochane, maleńkie królestwo. Przypomniałam sobie, jak na początku panienki, niczym pensjonarki, siedziały grzecznie na jednej półeczce, a ja byłam przekonana, że jestem jedyna taka z TAKĄ kolekcją.
Przypominam publikowaną już kiedyś fotkę:

A teraz? Teraz niestety otaczają mnie zewsząd Barbiszony:
- Na komódce rozsiadła się rodzina Ghouli

...móóóózg....
Ponieważ stoi obok nich modelka- blondyna, to nie najedzą się bidule.

- Półka z kryształami rodowymi to teraz VIP Room dla mojej najstarszej lalki i jej dwóch przyjaciółek:

(najstarsza lalka to ta najsłabiej widoczna, siedząca na odpustowym domku) Chibi Cthulhu jest taka tylko dla picu.

- Półka z tymi, co to można bez wstydu cioci pokazać i przy okazji nie ma szans dla kotów na wejście:

- Czarowne stadko pod przewodnictwem Ivonki, broniące praw do posiadania więcej kolczyków niż powierzchni kwadratowej ucha:

- Półka niegdyś zarezerwowana dla literatury wysokich lotów:

...oj Geralcie, gdzie te czasy gdy byliśmy tylko Ty i Ja?...

- Siedlisko Zła właściwe, już ogołocone z mieszkanek zajmujących apartamenty najbliżej poziomu podłogi:

- Nowo wybudowana kwatera, dla chwilowo eksmitowanych lalek. Zawiera SPA, jacuzzi, podgrzewany basen i słodkiego szczeniaczka dla każdej, nowej mieszkanki:

A oto Pan i Władca na włościach i jego wierny przydupas, któryz świętując podbój nowych terytoriów zastanawiają się nad przeprowadzeniem szturmu na szafkę z ciasteczkami.

No i skończyły się czasy lalczenia jak popadnie. Miejsca brak, wyczerpany limit lalek w wishlisty. I ta najbardziej wymarzona od tygodnia pomieszkuje u mnie. Lalczyne niedobitki mają od teraz nową liderkę. Kayla The Witch musi się uczyć jak być tą drugą...

Arrrr...

Nie karmić trolli

2011-11-22T21:59:00.002+01:00

Patrząc z perspektywy leciwej mamuśki, miałam szczęśliwe dzieciństwo. Gdy się urodziłam mój tatuś był akurat weterynarzem, a nasza mała rodzinka mieszkała w jego kawalerce mieszczącej się na terenie zakładu. Od maleńkości nosiłam na rękach kociaki i szczeniaki, a także gołębie, szczury i małe prosiaki, bo tatko nie był wetem od pudelków tylko takim prawdziwym- w gumofilcach i uszance- od krów i innej trzody. Ledwo odrosłam od ziemi, a tata zabierał mnie na dyżury. Starą "skarpetą" jeździliśmy do rolników, którzy dawali mi głaskać kozy i owce, a jedna gospodyni "wkręciła" mnie, że mleko leci krowie jak się ją za ogon pociągnie. Wierzyłam w to kilka lat...
Gdy miałam sześć lat tata zmienił branżę, ale nie oznaczało to pożegnania ze zwierzakami, bo miałam jeszcze babcię. Babcia hodowała króliki, a ja kochałam te puszyste cudowności i jakoś nigdy nie pojęłam dlaczego moja nowa czapka na zimę ma ten sam kolor, co futro Trusi, która "uciekła" babci zimą- takie czasy były, szalone lata osiemdziesiąte!
Babcia pochodziła także z najprawdziwszej wsi (Kuków Wieś, koło Suwałk- pozdrawiam), na którą co roku mnie zabierała. Tam to był raj! Puszyste kurczaczki i żółte kaczuszki i nutrie. Spałam na sianie, piłam mleko prosto od krowy, wiejskim kociakom wiązałam kokardy i z miłości dusiłam gąski- choć moja ciocia ma 90 lat, a to było prawie 25 lat temu, to ona nadal mi wypomina. Pozdrawiam Cię Ciociu i tęsknię za Tobą!!! ;)
Rozmarzyło mi się.
No więc przechodzę do sedna: od zawsze coś hodowałam.
A to chomika znalezionego na śmietniku a to świniaka morskiego, który okazał się być kotną świnką morską. Głupiego jak but psa o wielkim sercu i i jeszcze większym żołądku. Nie wspominając o kotach z pierdolcem. Pogodziłam się z tym, że zwierzaki przychodzą i odchodzą, choć nie zawsze tak było. Długo nie pozbierałam się po padłej na serce Klusce, czy moim chomiku- wojowniku; lubiącym pierogi i czekoladę Dżungarze, który żył z nami 5 lat, co jest swoistym chomiczym wyczynem.
Hodowałam pleśń na chlebie i grzyba na ścianie- może o tym kiedyś napiszę.
Hodowałam kilka Tamagochi, które potem namiętnie gubiłam.
Od dziewięciu lat hoduję Neopeta.
A od kilkunastu dni jestem posiadaczką Trolla Internetowego.
Troll przybłąkał się do mnie sam z siebie. Troll ( a zasadniczo Trollica) walnęła mnie pewnego dnia informacją, że jedna z moich lalek jest jej zaginioną lalką z dzieciństwa i było by miło gdyby lalka ta wróciła do prawowitej właścicielki, czyli mojej Trollicy (czy Trollki) właśnie.
Tak kochani. Jedna z moich lalek- zakupiona na Allegro prawie dwa lata temu, zakupiona w stanie NRFB i zakupiona od SuperSprzedawcy handlującego głównie (a może jedynie) lalkami, jest zagubioną lalką niegdysiejszej dwunastolatki.
W pierwszej chwili pomyślałam, że to żart i przyznam się szczerze, że trochę trolla podrażniłam. Dowiedziałam się ckliwej historii o tym jak mąż Trolla wyrzucił pudełko z lalką, by miejsce w piwnicy zrobić na swoje narzędzia. Albo tego, że Trollka nie chce lalki dla siebie, tylko dla rocznej siostrzenicy... itd itp... i dalej coraz bardziej łzawo i niegramatycznie...
Na każde moje pytanie, typu jakim cudem moja lalka może być nie moja, skoro NRFB, skoro od SS, byłam zbywana. Raz usłyszałam historię o tym, że dziadki owego Trolla kupiły jej lalkę i kazały strzec jak złotego pierścionka. Innym razem tą samą lakę przywiozła ciotka z Berlina. W końcu, gdy znudzona "wkręcaniem" Trollki kazałam przestać się nękać, to dowiedziałam się że istnieją jeszcze dowody w postaci zdjęć z dzieciństwa i filmów VHS- na te się nie doczekałam.
Póki co Troll milczy (może śpi), a ja mam przez tą sprawę krew wzburzoną.
Piszę dla was tą notkę, ku przestrodze byście nigdy, ale to nigdy nie próbowali wyłudzić czegoś używając RZECZYWISTEGO adresu internetowego. Zawsze ktoś może się dowiedzieć że macie zakład robiący paznokcie, sprzedawaliście Burnduka (taką mega słodką wiewiórkę) i macie zepsutą lustrzankę Sony. ;)
Nie napiszę o jaką lalkę chodzi, możecie sobie sami poszukać- Troll zostawił ślad w komentarzach.
Szczerze mówiąc- Trolla Internetowego z chęcią oddam!!!
No i już się przygotowuję na atak ;)

Wiecie co jest dla mnie najśmieszniejsze?- Ja mam bardzo miękkie serce. Niewykluczone, że gdyby Trollka wyszła do mnie po ludzku z inicjatywą, a nie z lipną bajeczką to mogłaby nawet zdobyć tą lalkę...

A na marginesie: Małżon zarobił!!! Proszę o modły do Najwyższego o słoneczko, a wtedy ujawnię pewne dwie laski (chyba, że też są czyjeś)

I zrobiło się gorrrrąco....

I kupa!

2011-11-16T21:50:00.000+01:00

Nie będzie dzisiaj posta ociekającego super elokwentnymi wynurzeniami na temat króliczej egzystencji.
Nie będzie błyskotliwych dykteryjek ani kąśliwych uwag.
...
...
...
Mam grypę żołądkową...
...
...
...
Młody ma grypę żołądkową...
...
...
...
Małżon ma grypę żołądkową...
...
...
...
Koty mają pierdolca...
...i tyle w temacie...

Lalki nie mają grypy...
...jeszcze nie.

Kiedy miałam chwilowy zastrzyk gotówki nabyłam na All dwa czupiradła. Postanowiłam je odświeżyć bo tarmoszenie lalkowych kudłów mnie relaksuje.
Oto one!

Before:
Panna Fairytopia Magical Mermaid Barbie i Panna Mermaid Fantasy Barbie

Obie syreny (jakby ktoś był aż takim językowym analfabetą)

Obie piękne before before (zamierzone podwojenie):

Obie lekko sfatygowane i pokudłane, w chwili przybycia:

Ponieważ moja lodowa Księżna Kaja nalegała aby najpierw zająć się jej siostrą, to na pierwszą kąpiel poszła blondie (jeszcze bez imienia)

"Spojrzyj mnie w te piękne oczyska i wsadź fioletowe czupiradło do Silana"

No i fioletowy pokudłaniec after:

Normalnie jak z reklamy Shaumy!

Błysk i blask!

Śliczna, czyściutka i pachnąca lala!

Z tą drugą syrenką coś mi nie poszło...
Ogon miała zepsuty, włosy coś za bardzo suche i ogólnie szkoda gadać.

Robiłam co mogłam, prawdziwa natura zawsze z Baski wyjdzie ;)))

A taka to była słodka dziewuszka... no, no, no...

I tyle na dzisiaj.

Audycja zawierała lokowanie produktu i zdjęcia kradzione bez wiedzy i zgody autorów.

Za dużo cukru w cukrze

2011-11-11T22:18:00.000+01:00

Wstąpienie w związek małżeński wiąże się nieodłącznie z posiadaniem teściów. W zasadzie jakoś człowiek tak przed ślubem się nad tym nie zastanawia, bo i po co. Refleksje przychodzą potem. I potem jest za późno. Prawdę mówiąc instytucja teściowej była mi od zawsze obca, ponieważ poprzedni kandydaci na Pana Królika, zaistnieli w mym życiu zbyt krótko bym mogła poznać ich mamy. Choć Małżon zanim stał się Małżonem, był moją "drugą skarpetą" przez ponad pół dekady, to ja sama jakoś nie kwapiłam się do bliższych kontaktów z jego rodziną.
Teścia nie posiadam, więc nie wiem jak to jest.
Z Teściową... bywa ciężko...
... no bo jak można żyć z Aniołem?
MamaM (czyli Mama Małżona) jest najcieplejszą i najkochańszą kobietą pod słońcem. Istny człowiek-dusza. Nie ma na świecie osoby, która by była w stanie powiedzieć na nią złe słowo, a tych dobrych słów jest za mało.
Maślak uwielbia babcię bezgranicznie i tak się złożyło, że niedawno został do niej wypożyczony na odchowek, kiedy jego Ciocia-Niania zachorowała.
Przez tydzień po pracy zasuwałam na drugi koniec miasta, głównie nie po to by odebrać pakunek w postaci syna, a po to by w końcu zjeść normalny obiad.
Życie z Ryszardem jest na tyle absorbujące, że zazwyczaj nie mam czasu na ciepły posiłek, a jego bezsmakowe papki nie przechodzą mi przez gardło. Najczęściej za obiad robi pajda chleba z byle czym.
MamaM kiedy tylko dowiedziała się, że oprócz Młodego będę jeszcze ja, to stawała na głowie żeby dogodzić.
Oj dogadzała :) A żarcie jest moją religią. (I wcale nie wiem czemu jestem taka grubokoścista, pewnie mam złą przemianę materii, albo co ;))
Zrobiła gołąbki, które uwielbiam -...zjedz jeszcze jednego, dopiero trzy zjadłaś...
Kotleciki schabowe -...może weźmiesz jeszcze te dwa, takie ostatnie...
Karkówka w sosie -dać Ci jeszcze sosiku? Pół garnuszka mi zostało...
MamaM nie jest typową kobitką z serii: "Jeszcze się taki nie urodził, co by babcię przekonał, że nie jest głodny", ale ma po prostu dobre serce. MamaM chce zrobić mi przyjemność, bo wie że jeść lubię. Chociażby wczoraj- Małżon lekkim wieczorkiem odbiera telefon od MamyM i pada hasło: "sałatka jarzynowa".
Pięć minut.
Tyle zajął pełen mejkap, odzienie Królika, odzienie Maślaka i opieprzenie Małżona, że się guzdrze.
Bogom dzięki za takie Mamusie :)

A skoro o żarciu mowa- dla wszystkich Obrońców Piłek, którzy po moim ostatnim poście gotowi na mnie opiekę społeczną nasłać ;) (żarcik taki oczywiście)

Kuchnia pod Królikiem dziś serwuje:

Rysiek nadziewany jabłkami

Maślak w buraczkach

Zdrowo i pożywnie. Na deser piłeczki i lalka słodka do pożygu. Bleh!

Do dziś nie wiem co mnie podkusiło, żeby tą sztywniarę do domu wpuścić. Musiałam mieć jakąś pomroczność.
Nigdy wcześniej nie miałam w ręku laki, która wywoływałaby u mnie odruch wymiotny (może poza pewnym błyszczącym... )
Candy- bo takie imię dostała, jest śliczną, eteryczną blondynką. Cudną, delikatną i lekką jak bezik. Nie ma w niej w ogóle agresji. Kocha małe ptaszki i słodkie szczeniaczki. Płakała pół dnia gdy złamała swój, pomalowany na budyniowy róż, paznokietek.
Nie cierpi brzydkich wyrazów i zapachów.
Musiałam ją przykleić do półki, żeby jej wiatr nie porwał, bo taka jest leciutka i eteryczna.

Oto Candy Sweetpie, moja Couture Barbie z 2010 roku.

Nie wiem, co mnie podkusiło.
Może to te mlecznobiałe włosy.
Może turkusowa sukienka.
Może to to, że to moje absolutnie ukochane połączenie kolorów...

Po wyjęciu z pudła patrzy toto tępo jak koza na szyszkę...

Ustawić ją można na wiele sposobów:
- obie ręce w górze
- jedna ręka w górze
- noga lekko do przodu
(na zdjęciu w pozycji "taaaką rybę złapałam")

Ta twarz wręcz prosi się o odrobinę inteligencji

Zaraz zasnę, zmęczyło mnie to myślenie

Jedyną pracą jaką Candy kiedykolwiek wykonała samodzielnie było malowanie paznokci.

Zdobyła też pierwszą nagrodę w wiejskim konkursie dobierania dodatków:

A najzupełniej poważnie mówiąc to Candy zachwyciła mnie na promo i strasznie rozczarowała w pudle. Zupełnie nie mogłam się do niej przekonać i trzymałam w trumience przez rok. Ponieważ, jak już wielokrotnie pisałam, nie mam nowych lalek, tak więc postanowiłam Candy wypuścić.
Zachwyciła mnie tak, jak swego czasu, Czerwony Kubełek. Śliczna z niej dziewczyna!

Gdyby nie ten model muse...

Szata lalkę zdobi

2011-11-06T13:35:00.000+01:00

No i co? I znowu rozpaczliwie próbuję wrócić do żywych.
Niestety nadal borykamy się z problemami finansowymi, które nie sprzyjają lalkowemu szaleństwu, no i przypadkiem odkryłam, że doba ma tylko 24 godziny!
Normalnie, naprawdę!!!- Wstaję rano, myję zęby, potem do pracy i ani się obejrzę i już z Maślakiem w łóżeczku liczymy barany ;)
I tak w koło.
Tydzień składa się z poniedziałku i piątku. Sobota i niedziela różnią się tylko tym, że dziecię zachęcone całym dniem z rodzicami, wstaje nie o siódmej, a nierzadko o piątej trzydzieści.

Postanowiłam, pomimo wszelkich przeciwności, trochę uszczuplić lalkowe stadko. Przyznam się bez bicia, że uśmiechnięta gęba SuperStara nieco mi się już znudziła i postanowiłam wysłać kilka z nich do nowych domów.
Inna sprawa, że Maślak dosięga już do moich lalkowych półek, a ja nie mam serca zabraniać Mu grzebania w moich kolorowych skarbach, tak więc lalkowy kąt przechodzi powolną reorganizację.
Na najniższej półce siedzi teraz Rysiowy harem- panny na tyle pancerne, by nie dać się śliniącemu i gryzącemu potworkowi.
Te które nie zmieściły się na półkach, lub czekają na odpowiednie odzienie leżakują w bezpiecznym pudle.
Ponieważ nie mam pieniędzy na nowe lalki to czasem sięgnę do pudła. Wygrzebię jakieś czupiradło, umyję, uczeszę i odzieję i wtedy to taka namiastka nowej lalki się robi. Czasem nawet taka panna po "tiuningu" ma szansę na wykopanie z półki jakiejś innej lali.
No i własnie z takiej biedy odkryłam całkiem niedawno perełkę w mojej kupie trupków.
Ale do rzeczy i po kolei.
Młode moje posiada całą paszczę zębów i robi z nich użytek kiedy tylko ma okazje. Najbardziej narażone na zeżarcie są wszelkiej maści piłki i piłeczki, ewentualnie wszystko co kuliste. Niestety każda z piłek w domu żyje tyle ile Maślakowi potrzeba na wygryzienie w niej dziury, czyli jakieś dwie trzy godziny od zakupu.
W poszukiwaniu kulistego szczęścia, najlepiej pancernego, zaniosło mnie do mojej ulubionej hurtowni zabawek, o której już pisałam kiedyś ;)
No i niestety znowu zostałam oczarowana tonami badziewia :))))- czegóż to małe, żólte ludki nie wymyślą....

Zacznijmy od "Glamur Pati"

Nosz kurczaki- nie dość, że wygląda jak FashionFever Barbie to jeszcze jaka tania!

Sam producent zapewnia, że Pati jest: super, elegancka i trAndy!

Tyle, że chyba jednak do Basi jej daleko...

Oczarowały mnie także laleczki pod producenckim imieniem "Selina". Coś dla ultra lalkowych maniaków- połączenie Livek, Moxie i Faszonistek:

Niestety wykonanie jest bardziej jak tragiczne! Łby groteskowo za duże. Oczy takie, że człowiek czeka kiedy się zamkną a lala wyskrzeczy "mama". Plastik źle odlany, a każda część ciała innego koloru. Sytuację ratują akcesoria i ciuchy, ale to brzydactwo kosztuje prawie 50zł, a za taką kwotę można nabyć coś bardziej "firmowego".

Uległam mimo to i za całe 7,25 zostałam posiadaczką ślicznej sukienki i wspaniałych butów. I teraz mam dwie śliczne lalki, które dzięki tym drobnym akcesoriom zyskały na urodzie i zostały wyeksponowane na toaletce.

Proszę, oto sukienka zdjęta z paskudnego paszczura, prezentuje się cudownie na nowej właścicielce:

I od razu prośba:
Nurtuje mnie od dawna jakie jest nazwisko rodowe tejże lalki (czyli z jakiego pudła wyszła).
Oto zbliżenie na mordkę:

No i te butki, dzięki którym druga lalka króluje:

I reszta lalki nazywanej od niedawna Gabrielą- zgadnijcie dlaczego? ;)

A tak wyglądała Gaby w odzieniu firmowym:

Lub jakoś tak:

A nawet jeśli nie tak, to to są ładne lalki i można sobie z radością na nie popatrzeć

A teraz dla ciekawych, tak oto wyglądało owo "cudo" z jakiego zdarłam odzienie:

No cud nad cudami! Kolekcjonerska najbardziej ze wszystkich. A zapach ma tak powalający, że mieszka razem z Shakirą na strychu.

A Maślakowi kupiłam piłkę dla psów, twardą jak kamień...
... zjadł ją po godzinie :)

Trzysta sześciesiąt pięć

2011-10-12T10:51:00.004+02:00

Rok temu byłam w szpitalu.
Miało to byś rutynowe badanie, ostatnie przed wykluciem. O siódmej rano grzecznie stanęłam w kolejce, kilkanaście minut później leżałam na kozetce opasana kablami i z jakimś "pstryczkiem" w ręku.
- Pani to wciska, kiedy dziecko się poruszy.- powiedziała położna i wyszła na kawę pozostawiając mnie samą.
Młody spał. Wcześniej całą noc trenował kopnięcia i torował sobie już drogę na wolność. Sama nie wiedziałam kiedy ten guzik wciskać. Coś tam bulgotnęło, to wcisnęłam. Jakieś tam muśnięcie poczułam- to też. Nudziłam się jak mops. Położna wróciła po jakichś 20 minutach, odpięła mnie od maszyny, dała jakiś papier i kazała znaleźć lekarza.
Pokulałam się na pięterko, znalazłam panią dohtor, która znowu mnie na kozetkę położyła, rozsmarowała mazidło od USG na moim brzuchu i się zaczęło...
...źle ułożony!
...chyba jakaś arytmia!
...nie ma skurczów!
itd itp...
Werdykt: "Pani pójdzie i się na oddział przyjmie"- i tyle.
Przerażona pokulałam się znowu na izbę przyjęć, jakoś w swoim przerażeniu wytłumaczyłam po co przyłażę i "się na oddział przyjęłam"
Mój równie skołowany małżonek kulał się razem ze mną.
Cała ta sytuacja była dla nas absurdalnie surrealistyczna. Po to całą ciążę chodziłam prywatnie do lekarza żeby w ostatnim tygodniu NIE usłyszeć słów "arytmia, nie ma i źle"
Znowu podpięli mnie do maszyn i kazali czekać.
Pamiętam jak w nocy leżałam i głaskałam moje wielkie wtedy już brzuszysko i myślałam "ej, Młody, co ty odwalasz! Nawet się nie waż być chory! Nie waż się!"- a łzy ciekły mi po policzkach.
Rano poproszono mnie do gabinetu. Zrobiono USG, a arytmia okazała się być...czkawką!
Nie mniej jednak Młodego postanowiono wyciągnąć, a nie pozwolić działać naturze.
Zadzwoniłam do Małżona i do Taty i czekałam.
Dalej pamiętam niewiele. Nagle puściły mi nerwy. Lęk przed Nieznanym, który tłamsiłam w sobie przez ostatnie miesiące, uderzył we mnie ze zdwojoną siłą. Trzęsłam się kiedy wieźli mnie na salę. Trzęsłam kiedy podłączali aparaturę i dawali znieczulenie. Pamiętam młodego anestezjologa który gadał do mnie jakieś pierdoły, żeby tylko mnie rozluźnić. Poprosiłam o kielicha a on odparł, że nie mogę swojego syna po raz pierwszy zobaczyć jak będę na rauszu.
Potem usłyszałam jakiś ni to pisk, ni to miauknięcie i w przelocie zobaczyłam sinego, mokrego kluska, którego zaraz mi zabrali. Myślałam, ze będzie jak w filmach, że przyniosą mi Go z powrotem owiniętego w kocyk i w za dużej czapeczce, ale się myliłam.
Później kiedy obolała leżałam na sali pooperacyjnej to z nerwów głaskałam brzuch, którego już nie było. Mój brzuch, a raczej jego zawartość leżała na innej sali. Sama myśl, że może płakać w samotności była dla mnie nie do zniesienia.
Jakoś tak późnym wieczorem przynieśli mi zakutany tłumoczek, z którego wystawała sinawa główka i posklejane włoski. Kiedy spojrzałam mu w buzię od razu pomyślałam: "bue! Jaki Ty jesteś brzydki! A ja będę musiała cię pokochać"
I pokochałam :)
Nie było łatwo i różowo. Na początku nie było nawet dobrze. Choć bardzo się starałam to nie umiałam otworzyć serca przed tą kruszynką. Moje ręce były sztywne kiedy chciałam Go utulić, a przez gardło nie przechodziły słowa, które chciałam powiedzieć. Myślałam, że Mamą staje się ot tak, a ja musiałam się tego uczyć.
Płakałam razem z nim, nie spałam, czuwałam. Moniko, jeszcze raz dziękuję Ci za to, co wtedy dla mnie zrobiłaś!!!. Cały ten okres przypłaciłam anemią, ciężką depresją i zadręczaniem się w oczekiwaniu na cud.
A mały cud pomalutku dział się codziennie. Z każdym uśmiechem, codziennymi kąpielami i zapachem pudru.
Potem z każdym dźwiękiem, ciekawością świata i pierwszym zębem.
Pewnej nocy, całkiem niedawno zresztą, Rysiek płakał rozdzierająco i bez wyraźnego powodu. Wstałam i wzięłam Małego z łóżeczka. Posadziłam Go sobie na kolanach, zaczęłam się kołysać i nucić kołysankę. Młody wtulił się we mnie i zasnął. Pomyślałam, że po prostu chciał żeby go ktoś utulił, a zaraz potem przyszła myśl- nie "ktoś", a Ja!
Ja- mama!

Właśnie minął mój pierwszy rok!

Pierwszy rok reszty mojego życia!

12.10.2010

12.10.2011

Dama z odzysku

2011-08-25T22:02:00.000+02:00

Ostatnie kłopoty finansowe zmusiły mnie do chwilowego zaprzestania lalkowej działalności. Do tego dochodzi upał, awaria aparatu i... wybaczcie mi to stwierdzenie, ale mój Synek jest aktualnie ciekawszy niż najciekawszy okaz kolekcjonerski.
Nie mnie jednak kilka dni temu postanowiłam odstresować się w pobliskim "Tanim Armanim". Jak to w przybytkach tego rodzaju rozkoszy bywa, kobitek spragnionych nowego odzienia było stado. Wszystkie nastawione na upolowanie jak najlepszej zdobyczy i uważające, każdą nowo przybyłą osobę za intruza na ich terytorium. Ponieważ szafa moja nie jest wrotami do Narnii, czyli osiągnęła już pojemność krytyczną, tak więc skupiłam się raczej na poszukiwaniu czegoś dla Maślaka. Dziecię moje rośnie tak samo szybko jak moje długi, ślini się na potęgę i uwielbia desenie marchewkowo- szpinkowe, tak więc czasem nie mam co mu na grzbiet wrzucić. Ponieważ lumpowe autochtonki z zasady nie grzebią w ciuszkach dla małoletnich, tak więc dość szybko miałam potężny stosik skarbów. Na moje szczęście (lub nie-szczęście) kojec z ubrankami dla dorosłych inaczej, jest w pobliżu kojca z zabawkami, tak więc z ciekawości zaczęłam zapuszczać żurawia właśnie w te rejony. Leniwie przekopałam się przez tony miśków z jednym okiem, samochodzików bez kółek i takich innych... różnych takich... no wiecie, gdy mój wzrok przykuła... NOGA!
Ni mniej, ni więcej, tylko jedna, urwana noga od jakiejś Barbiowatej. Myślę sobie: "jest noga, to i reszta ciała się znajdzie, bo kto (poza mną, rzecz jasna) wziął by do domu kulasa?"
Grzebię i grzebię, i już miałam zrezygnować gdy spod jakiegoś straszydła zauważyłam wystające łapki. Ciarki podniecenia przeszły mi po grzbiecie, bo owe łapki były zgięte pod kątem 90 stopni, czyli jakiś playline, jak nic!
Sięgam do kosza, ciągle kurczowo ściskając znalezioną wcześniej kończynę i wyciągam...
... jakieś czupiradło "madeinczajna" z jedną nogą, które z piękną Barbarą nie ma nic wspólnego. Żal okrutny mnie dopadł. Rozczarowanie wielkie, bo tego dnia w szmateksie wszystko za 1 zł było. Ze złością już miałam cisnąc paskudę do kosza gdy coś zrozumiałam! Jak mogłam przegapić tak istotny szczegół!!! - Klonik, choć kulawy, posiadał lewą nogę! A noga, którą ja posiadałam- także była lewa!
Nie minęła minuta gdy znalazłam drugą lalkę... lecz spóźniłam się! Noga była jedynie poszlaką, że ktoś na niej wcześniej popełnił mord okrutny. Pozbierałam smętne szczątki, zapłaciłam symboliczną złotówkę i zabrałam truchło do domu.
Ku przestrodze pokaże Wam teraz rekonstrukcję tej okrutnej zbrodni.
W rolach głównych:
- Ryszard vel Maślak - jako Oprawca
- Hispanic Barbie z 1979 - jako Ofiara
- Rudy Królik - jako głos zza kadru

Oprawca obszedł się z ofiarą bardzo okrutnie, jej ciało zostało dosłownie rozczłonkowane.
Noga jaka jest, każdy widzi.

Głowa została brutalnie "pęknięta", najprawdopodobniej wskutek nadmiernego ciągnięcia, lub też ciekawości "co w głowie siedzi":

Istnieje uzasadnione przypuszczenie, że oprawca odczuwał przyjemność z ciumkania oderwanej kończyny:

Oprawcy nie wystarczyło rozczłonkowanie ofiary:

Wymemlał także korpus:

Tylko bezlitosny sadysta mógł zrobić lalce coś takiego!
Strzeżcie się Lalkowego Pogromcy!!!

UWAGA!!!!!
Przypominam, że cała ta fotograficzna dokumentacja to tylko symulacja!! Maślak nie ma nic wspólnego z morderstwem!!!

Nu, a w wolnej chwili przywróciłam blask jednej lalce. Ciężko ją nazwać "z odzysku", bo dostałam ją od Moniki. Lalka była w stanie fabrycznym, tyle że nagusieńka. Należała się bidula w szufladzie, ale w końcu udało mi się odziać ją w godną niej suknię.
Przedstawiam Emmę:

Emma narodziła się jako Holiday Barbie z 2004 roku.

Suknię, którą lalka na na sobie kupiłam na All i nie wiem, czy jest "firmowa"

A tak Emma wyglądała jak do mnie zawitała:

Faktycznie ładnie, ale nie powalająco ;)

Wruszka z Kopciuszka*

2011-07-31T21:31:00.000+02:00

* no co? Rymować się musi!!!

Na początek małe wyjaśnienie: długo mnie nie było tym razem nie z powodu choroby, nic niechcenia czy psychicznej niedyspozycji Małżona, tylko z powodu pracy mojej.
Nieliczni wiedzą jaką tajemną sztukę uprawiam aby żyć, a teraz poznają ją wszyscy- otóż jestem wysokiej klasy specjalistą od "Pijaru", logistyki i sprzedaży w Hurtownii Materiałów Budowlanych Budo-Max s.c. w Elblągu. Miejsce to, położone na zadupiastym zadupiu ma tendencję do przyciągania różnych indywiduów z okolicy.
Dla tych, którzy jeszcze nie zrozumieli: Królik sprzedaje cegły i cement, a w wolnych chwilach dobiera fugi do kafelków i miesza farby na elewacje.
Tak więc czasu nie ma bo jest "SEZON".
"Sezon" to czas, który należy respektować, albowiem od niego zależy powodzenie firmy. "Sezon" to znaczy, że nie ma w co rąk włożyć, bo tylu ludzi pojawia się w hurtowni.
Sklep z materiałami budowlanymi to specyficzne miejsce. Coś z połączenia konfesjonału, poradni małżeńskiej i przychodzi psychiatrycznej. Nierzadko klient przychodzi wypić kawę, popsioczyć na inwestora lub po prostu pogadać. Większość moich klientów to wykonawcy, których znam od zawsze. Są zwykle nieszkodliwi, pogadają, pożartują, pogapią mi się w dekolt i wracają do roboty. Przychodzą codziennie i z czasem traktuje się ich jak kolegów, zapominając, że przecież zostawiają u nas kasę.
Inną grupą są tzw:; detaliści. Tutaj przytoczę tekst, który od dawna krąży w necie, a odwzorowuje "detalistę" w 100%

Pan oszczędny - Przeraża go konieczność wzięcia listwy długości 250 cm po 2 PLN za metr, w sytuacji gdy potrzebuje listwy 240 cm. Zapłacenie 30 złotych za specjalnie wykonaną listwę długości 240 cm nie przeraża go w ogóle.

Pani filozof - Ja nie wiem jaki kolor wybrać, niech pan pomyśli za mnie, bo ja tego nie lubię.

Pani z wyobraźnia do kolorów - Ściany buduaru pomalujemy w kolorze skał Dover, szafę w złamanym kolorze łososiowego musu, drzwi w kolorze piaskowym, ale takim pod szarość. Niech pan natychmiast znajdzie mi to we wzorniku.

Pan konkretny - Bo ja potrzebuję takie coś, wie pan, nad drzwiami, mam taką listwę, ale to nie listwa, koło tego, no wie pan. I potrzebuję to przedłużyć, ale żeby nie było takie same, tylko załamane,ale w drugą stronę.

Pan oryginalny - Cieszy się jak dziecko, rzucając teksty, które mają zabić obsługę i dziwi się dlaczego obsługa, która słyszy to codziennie 3 razy ziewa. Przykład: "Po ile to i czemu takie drogie". "Na kiedy? Na wczoraj".
to akurat mój faworyt ;))

Pani z dzieckiem - "Gdzie jest Rafael? Bawi się włączoną piłą tarczową, psze pani". Bachor radośnie, demoluje nam pół sklepu, a paniusia zdobywa się tylko na anemiczne stęknięcia. Zastanawia fakt, że dzieci z normalnymi imionami zachowują się spokojnie.

Małżeństwo - Wspólne wybieranie kolorów na 100% skończy się sprawą rozwodową.
- Kochanie, co sądzisz, fiołkowy czy fioletowy?
- Bierz, jaki ci się podoba.
- No,ale czy ten fiołkowy nie jest za jaskrawy?
- Sama wybierz, co lubisz.
- No, pomóż mi.
- No dobra, ten.
- No co ty, w ogóle nie masz gustu.
- No to sama wybierz.
- Bo ty zawsze jesteś taki.

Pan Speedy Gonzales - potrzebuję biurko a la Ludwik XIV, z mahoniu, zdążycie je zrobić na szesnastą?.

Pan słuchający kumpli - Bo jeden kumpel kazał mi użyć pokostu, drugi położyć capon, trzeci wosk, a czwarty olej. Potem na to położyłem lakier. Czemu się łuszczy?

Pan łaskawca - Jak to nie macie czasu. Przestrugajcie mi to natychmiast. Wiecie,co? To ja wam nawet zapłacę.

Pan od odpadów - Macie jakieś odpady ze stolarni? Potrzebuję odpadu szerokości 113,1 cm, grubości 2,6 cm i długości 2100 cm. Z dębu polakierowanego.

Uwierzcie mi, mam takich codziennie i czasem się zastanawiam czy to specyfika branży, czy ja mam coś nie teges...

Weźmy zeszły tydzień:
Klientka przyszła zapłacić fakturę.
Innych klientów nie ma, chłopaki jedzą śniadanie, ja jestem sama. Pani zapłaciła, wzięła co miała wsiąść i stoi. Nie odchodzi.
- Czy coś jeszcze?- Pytam
- A Pani to chyba małe dziecko ma? Prawda?- Wypala klientka
hm... no tak, mam. Tata (notabene mój Szef nr 1) chwali się wszystkim, pewnie i jej się pochwalił.
Kiwam głową rozpromieniona.
Klientka lustruje mnie z góry na dół, zatrzymuje wzrok na biuście i wypala:
- Ma Pani szczęście, mojej synowej po porodzie to tak cycki zmalały, że się normalnie płaska jak chłopak zrobiła. A takie miała balony. I wszystko jej wnuczek wyssał. Normalnie takie naleśniki jej zostały... Ma pani szczęście...
Klientka wzdycha ciężko i wychodzi. Gdy znika za drzwiami słyszę chóralny wybuch śmiechu "moich" chłopaków, a ja zostaję z wizją niemowlaka- wampira wysysającego cycki.

Przychodzi dwóch Panów, wraz z Szefem nr 2 widzimy ich pierwszy raz na oczy. Typu magister-inżynier. Gruba teczka, długopis w kieszonce, okulary na łańcuszku.
Bez zbędnych ceregieli przedstawiają cel wizyty:
- Podwójnie oksydowane, utwardzone wkręty do drewna. O średnicy główki 2,3456 mm i promieniem skrętu 36,5 stopnia. Najdłuższe jakie macie.
Robię wielkie oczy. Szef nr 2 jeszcze większe.
Otrząsnęłam się z oszołomienia. Podeszłam do półki, wzięłam paczkę najdłuższych wkrętów do drewna jakie mamy, nazywanych potocznie i politycznie niepoprawnie "czarnuchami". Podaję Panom i mówię.
- To jedyne wkręty do drewna jakie mamy.
Panowie popatrzyli na wkręty jak na zdechłego szczura, po czym padło pytanie:
- Czy gdyby ktoś przyszedł i chciał skręcać tymi wkrętami pomost drewniany, to też by mu je pani wcisnęła?
Zbaraniałam.
Od ośmiu lat handlujemy tym towarem, nigdy nikt nie marudził i nie kazał na sprowadzać "podwójnie oksydowanych".
Poinformowałam o tym panów.
-A co jeśli po dwóch latach ten wkręt zardzewieje? Co Pani wtedy na to?- ton faceta zrobił się tak agresywny, że się normalnie wystraszyłam.
Powiedziałam, zupełnie nieprofesjonalnie zresztą, pierwszą, ciętą ripostę jaka przyszła mi do głowy:
- To już nie mój problem proszę Pana...
- JAK TO NIE PANI PROBLEM!- ryknął facet- Pani to sprzedaje, pani jest odpowiedzialna!!!- tu zwrócił się do drugiego faceta, który przez całą ich wizytę nie odezwał się słowem.- Idziemy Mieciu, gówniana ta hurtownia, podstaw nie mają.
- Nie wierzę, że to się działo- odezwał się Szef 2, gdy drzwi się za Panami zamknęły- Wycofamy ze sprzedaży "czarnuchy", zbyt duża odpowiedzialność -dodał

Miałam więcej kuriozalnych przypadków:
- Faceta, który próbował ukraść mi stary, komunistyczny kalkulator. Patrzył mi przy tym w oczy i warczał na mnie. Spłoszony, rzucił kalkulatorem w kolegę i uciekł.

- Gościa o fizjonomii Kwazimodo, który raczył mnie szczegółami z życia gdy był utrzymankiem pewnej bogatej Damy z Niemiec.

- Pewien Pan opowiedział mi przebieg leczenia raka prostaty.

I było ich wielu, wielu więcej.

Jednak najbardziej lubię gdy ktoś męcząc mojego tatę o szczegóły związane z wykonaniem, które powinien znać budowlaniec, a nie sprzedawca, rzuca tekstem w stylu "ale MUSI pan to wiedzieć!!" A tata ze stoickim spokojem i zgodnie z prawdą odpowiada: "Ja nie muszę. Ja jestem weterynarzem."

No, a gdzieś pomiędzy pracą i kolejnymi zębami Maślaka, popełniłam małego OOAK'a.
Endżoj!

Jak widać do zrobienia OOAK-a potrzeba:
- łepka z sympatyczną mordką,
- skrzydeł zakupionych na eBayu.
- sukienki niewiadomego pochodzenia,
- butów Sportycji,
- ciałka od trupka,
- sotojaka od Harley Quinn,
- całej masy różnego badziewia z pasmanterii.

A tak Wruszka wyglądała before:

Nawet całkiem udany ten mój "łołoak"

Bajka o Czerwonym Kubełku

2011-07-10T20:49:00.000+02:00

Rysiu, jeśli chcesz, to mama opowie ci bajeczkę...

Nie tak dawno temu, w nieodległej Króliczej Norze, mieszkała sobie dziewczyna piękna jak laleczka. Choć nie miała taty ani mamy, nie czuła się nigdy samotna, bo miała coś, co odróżniało ją od innych mieszkanek Nory...
Nie były to jednak sztywne nogi Model Muse, bo niejedna takoweż posiadała.
Ani także dłonie wielkie jak łopaty, bo i inne Musy takie miały.
Co innego odróżniało Czerwonego Kubełka od innych lalek...
...a był to łeb wielki jak tatarskie siodło!
I nic tego faktu nie mogło ukryć: ani piękne, granatowe oczy i karminowe usta.

Ani pyszne, kasztananowe włosy z grzywką przylutowaną na amen do alabastrowego czoła:

Nawet piersi jak dorodne jabłuszka skryte pod bielusieńką bluzeczką i podkreślone czarnym gorsetem, nie były w stanie odwrócić uwagi ludzi od wielkiej głowy Czerwonego Kubełka.

Nie udawało się to też nóżkom przyobleczonym w cudowne pończoszki z kokardkami...

MOŻE PRZESTANIESZ JUŻ PO MNIE JECHAĆ, CO?!?

Na swoje szczęście Czerwony Kubełek miała potencjał, charyzmę i była cholernie fotogeniczna!

Dlatego odpuścimy sobie fragment, kiedy to nasza bohaterka z koszykiem pełnym jadła wybiera się do jakiejś, bliżej nieokreślonej, babuni...

Może jedynie powiem, że droga wiodła przez gęstą trawę:

i pole dzikiego rumianku:

Nie zabrakło też "sweet foci" przy pierwszym napotkanym drzewku:

Nie wiedziała naiwna dziewczyna, że krok w krok podąża za nią Wilk Włodzimierz, łasy na jej koszyczek.

Włodzimierz, jak na wilka przystało zawsze zajmował strategiczne pozycje w krzaczorach:

Upał tak się dał we znaki Czerwonemu Kubełkowi, że biedactwo zaniemogło i w trawie legło:

Włodzimierz tylko na to czekał! Wyskoczył w gąszczy i porwał koszyk!!

Lecz Czerwony Kubełek nie jest w ciemię bita! Jak nie podskoczy! Jak nie zasunie wilkowi z karata i bańki!!!

I już Włodzimierz glebę gryzie!
- Ale co ja z Tobą teraz zrobię?- zastanawia się Czerwony Kubełek.

Dziewczyna po namyśle dociągnęła truchło wilka do babuni, a staruszka uszyła jej z niego piękny, futrzany kołnierz na zimę.

Po tej przygodzie Czerwony Kubełek zamieszkała na najwyższej półce i żyła długo i szczęśliwie, bo inne lalki bały się jej podskoczyć.

I KONIEC!

A Rysio śpi...

Jak Kapturek z pudełka

2011-07-03T20:16:00.000+02:00

Padało...
Cały weekend padało...
Koty zaśmierdły grzybem, Rysiek postanowił wypuścić na świat nowy ząb, a Małżon odciął się od nas wszystkich słuchawkami i przez dwa dni udawał, że pracuje.
Co można robić w deszczowy dzień na 45 metrach kwadratowych? Sprzątać!
Ale się mi nie chciało...
Żeby nie było, że się obijam, to trochę postanowiłam skompresować lalki. Posłałam kilka do szuflady, kilka na dietę i wyszedł mi skrawek wolnego miejsca, ot tak na jedna lalkę. Ot tak Na Czerwonego Kapturka :)
Pomimo, że Panna w Pelerynie zamieszkiwała dziurę pod szafą od kilku miesięcy, to wysupływanie jej z pudełka było podniecające jak pierwszy raz. Jakbyśmy się pierwszy raz ujrzały- oczywiście!
Postanowiłam uwieczniać ten doniosły moment minuta po minucie, sekunda po sekundzie i udawać, że wcale nie jest tak, że szlag mnie trafia jak mam wyciągać lalkę z pudła!!!

Aby już nie trzymać Was w niepewności oto fotograficzna dokumentacja:

1. Godzina 00:00
Podjęłam decyzję, że właśnie dziś uwolnię Kapturka:

Napięcie rośnie...

2. Godzina 00:15
Nadal tępo wpatruję się w pudełko, ignorując zaczepki Małżona.

3. Godzina 00:20
Pudełko z drugiej strony jest równie fajne.
Jest tam jakaś historyjka i w ogóle.... Szkoda, że po angielsku, czytać mi się nie chce. Popatrzę sobie.

4. Godzina 00:25 Upewniam się, czy to na pewno Silver Label

Tak. To na pewno Silver Label!

5. Godzina 00:30
Przełamałam lęk i otworzyłam pudło. Wyjęłam zawartość. Coś za łatwo poszło...

Trochę taśmy jeszcze z nikogo nie zrobiło potwora, co nie?

6. Godzina 00:35
O! Na dole też trochę taśmy! Nic to! W końcu jestem uzbrojona w chirurgiczne nożyczki do paznokci i najlepsze akrylowe protezy pazurów.

7. Godzina 00:45
To nic, że się trochę naszarpałam i naklęłam (tego paznokcia też mi nie żal). Udało mi się dobrać do lalki "od Tylca"

To tylko troszkę taśmy klejącej więcej. Wcale się nie denerwuję.

8. Godzina 01:00
- Rysiu nie patrz tak na mnie i nie płacz. Mamusia wbiła sobie nożyczki w palec i dlatego krzyczy.

Kurde, czy oni mają w fabryce nadprodukcję taśmy, czy co?

9. Godzina 01:10 mam już pewne sukcesy, czyli:
Kupkę śmieci

Stojaki i koszyczek

10. Godzina 01:20
Prawie, już prawie uwolniłam Wilka!!

- Rysiek, nie jedz tej taśmy! To śmieć jest, słyszysz?! FE!

11. Godzina 01:33
Wreszcie trzymam w rękach upragnioną lalkę!! Co za cudowne uczucie! Prawie nie czuje już poranionych palców i nie słyszę wrzasków dziecka, któremu Małżon z buzi wydziera kawałki kartonu.

O Wielka Matko Ruth! Jak ja mam ten badziew z włosów powyplątywać?

12. Godzina 01:40
To żarcik taki, prawda? Przecież nikt nie jest tak okrutny aby lalkę, na żywca, przez czerep do pudła przyczepiać...

A jednak wcale nie dowcip...

13. Godzina 02:00
Hektolitry krwi i potu, tony śmieci. Kuchnia zawalona papierami:

Czy było warto?

Dowiecie się w przyszłym tygodniu.

Aaa kotki dwa...

2011-06-25T22:09:00.000+02:00

Na początku małe ogłoszenie dla wszystkich żądających wypuszczenia Czerwonego Kapturka z trumienki: kolejne oględziny lalkowego kąta wykazały iż nadal nie ma w nim miejsca. Niestety :((

I wracamy do spraw bierzących.
Dzisiejsza notka Nie będzie o moich kotach. Pomimo tytułu. Pomimo, że posiadam dwa koty i pomimo tego że dawno o nich nie pisałam.

Jak to nie o nas? napisz o nas, proooosimyyy....

Dziś napiszę o Batmanie.
Gdybym od razu powiedziała, że post będzie o Batmanie, pewnie nikt by nawet kijem tego nie tknął. Postanowiłam wziąć Wa z zaskoczenia.
Na podstawie Batmana pokażę Wam jak łatwo spieprzyć, coś co powinno byś świetne.

Mam nadzieję, że wiecie kto to jest Batman...
Załóżmy, że tak więc zaczynamy:

To jest dobry Batman.

To jest zły Batman.

To jest mistrzowski Jocker.

To jest martwy Jocker.

To jest jedyna, prawdziwa Catwoman.

To jest MickeyMouse Woman.

A to jest jakaś cholerna kpina!!!!!

Oczywiście na promo wygląda toto troszkę lepiej:

Aczkolwiek i tak zastanawiam się, czy projektant tej lalki nawdychał się kocimiętki i czy mu finalnie zapłacili za ten projekt lalki.

Pani w kociołku na głowie to Catwoman Barbie z 2004 roku. No cóż, film z Halle Berry w roli głównej, nie zdobył zbytniego uznania, więc pewnie w fabryce pomyślano, że nikt się na lalkę nie skusi.

Ponieważ postanowiłam zdobyć wszystkie komiksowe panny stworzone przez Mattel, tak i w mojej kolekcji nie zabrakło Kici.

Czemu więc tak po niej "jadę"? Na pewno ma na to wpływ ta koszmarna maska wielkości kubła na śmieci. Po prostu nie wiem kto to cholerstwo zaprojektowawszy. Już w filmie postać wygląda groteskowo w swoim nakryciu głowy, a w wersji lalczynej... żal serce ściska.

Maskę da się od biedy odwrócić "tył naprzód" i wtedy da się jakoś patrzeć na pannę.

Aczkolwiek nawet taka odwrócona czapa przypomina bardziej kankę na mleko niż element stroju superbohatera.

Prawdziwe ZUO kryje się jednak pod czapką!!!!

Tak- to są włosy!
Nie rozumem jak można najpierw dać lalce piękną, multikolorową grzywę, a potem schować ją pod czapą? Mało tego: włosy te są "wrootowane" chaotycznie, obcięte byle jak i nie tworzą wcale spójnej fryzury.

Po wielu nieprzespanych nocach. Wymyśliłam dla Kici coś, co ją chwilowo ratuje przed przeszczepem. Eleganckiego, błyszczącego boba:

;

Z wielkimi bólami skompresowałam też garnek o samych "uszków"

Ciągle jednak czegoś mi brakowało.

Dobry koci hodowca wie, że na problemy z kotem najlepszy jest drugi kot. Moje koty na ten przykład pozostawione same sobie nie demolują mieszkania a własne futra.
I aby ulżyć Kici w niedoli sprowadziłam Mruczkę.

Mruczusia pochodzi z serii Barbie Lounge Kitties Collection z 2003 roku i tego samego miotu były jeszcze dwie kocice:

Czarna Pantera:

i Lamparcica:

Obie moim zdaniem bardziej rasowe, niż Mruczka, ale póki co tylko na nią mnie stać.

Mruczusia zachwyca zimnym spojrzeniem.

Jej futerko jest idealnie dopasowane.

Ogonem mogłaby odganiać się nie tylko od much ale i od wróbli:

i ma bardzo fajne buty, w sam raz do wspinania się po drzewach. W końcu każda z nas choć raz w życiu wlazła na drzewo w niebotycznych szpilkach.

Między moimi kotkami jest pewna chemia:

Ale ogólnie bardzo dobrze do siebie pasują:

I nie "jojczą" o czwartej rano pod drzwiami.
Nie szczą po kątach.
Nie żrą tylko Whiskasa.
Nie biegają po domu jak dwa dzikusy.
Kuweta dla nich nie jest potrzebna.

A Mattel potrafi zrobić ładną Catwoman, o:

I tak, wszystkie zdjęcia poza lalkami, ukradłam. Nie wiem skąd. Trudno.
;)

"Nienawiść" na cztery litery

2011-06-20T23:12:00.000+02:00

Nie znoszę, po prostu nie znoszę!!!
Rety, jak ja ich nie lubię!!!
Fatalnie znoszę ich obecność.
Byłabym w stanie się bez nich obejść!!

O czym tutaj mowa?
O pudłach oczywiście!
NIENAWIDZĘ pudeł!

Proszę, zrozumcie- ja kolekcjonuję lalki, a nie opakowania od nich. Owszem lala w swojej tekturowej trumience jest bezpieczna. Uśmiecha się zza pleksiglasowej zasłonki, zalotnie łypie oczkiem. Nóżkę, rączkę i bioderko ma ustawione na mur-beton, tak jak Pan Projektant ustawił.
Na półce w sklepie jest cudnie.
W domu zamienia się w koszmar.
Taśmy klejące, druty, nici, tekturki-srurki, gumki. Więcej tekturek. Godziny szarpania, po których lalka już nie uroczo zerka, a pała żądzą mordu. Najpiękniejsza księżniczka zmienia się w czupiradło, bo gumeczka przytrzymująca włosy w kartoniku nagle zamieniła się w suchy makaron i za nic nie można jej wydłubać.
Buty za cholerę nie chcą wejść na stopy, szczotka od razu się gubi, a materiał kiecki za nic nie chce stracić kształtu nadanego mu przez pudło.
Pudło zajmuje miejsce w mieszkaniu gdzie tego miejsca nie ma. Pudło sprawia, że lalki się nie chce wyciągać, bo ona tak ładnie stoi i wygląda. I nic więcej nie robi...
A lalki są do macania.
Przebierania.
Pozowania.
Zachwycania.

Aktualnie stan mieszkanek w trumnach w Króliczej Norze przedstawia się następująco:

Taa...
Barbie ze snów (kto przegląda Allegro, ten wie, skąd ta kretyńska nazwa)
Renesansowa Księżniczka
Czerwony Kapturek
I dwie Paris Hilton (prezent od Teściowej)
...następne w drodze

Zamknięte, na głucho. Nie mam gdzie ich postawić i nie mam sił użerać się z pudłami. Poczekają pewnie do wiosny.

Drugi powód mojej nienawiści jest prosty. Prosty jak cztery litery- NRFB czyli never removed from box, nigdy nie wyciągana z pudła. Dwa razy droższa niż ta sama, lecz pozbawiona skorupy.
Rozumiem i szanuję tych kolekcjonerów, którzy trzymają swoje lalki w pudełkach. Zazdroszczę im dyscypliny. Podziwiam samozaparcie. Po prostu j taka nie jestem. Gdy kupuję lalkę, to zależy mi własnie na niej. Mogłaby przyjść do mnie nawet w jutowym worku i nadal byłbym zachwycona.
Niestety te niewinnie wyglądające cztery literki partolą wszystko.
Choruję na kilka okazów i niestety mój fundusz nie jest wystarczająco zasobny, aby zakupić je razem z pudłami. Lalka w pudle jest o jakieś 150% droższa niż ta sama lalka, nawet nówka blaszka ale bez opakowania.
Po co robić superkolekcjonerskie wydania lalek, skoro z założenia nikt ich nie wypakuje z pudeł bo od razu taka lalka traci na wartości?
Czasem uda mi się odstrzelić okaz w pudle i zaczyna się kombinowanie: zostawić? Wypuścić? A może mimochodem nadepnąć na pudło, że niby w uszkodzonym przyszła...
Właśnie taką "zagwozdkę" miałam z moją dzisiejszą lalką. Kupiłam okazyjnie, w pudle i aż się za głowę złapałam jak porównałam jej cenę zakupu z ceną lalki na eBayu- oczywiście taką NRFB.

Feelin Groovy Barbie z 1986 roku. Pierwsza sygnowana nazwiskiem projektanta i stylisty. Wiekowa, nietypowa i NRFB.

Tydzień.
Tyle wytrzymałam.
Obiecywałam sobie, że nie, że ta zostanie w kartoniku.
I co?
I dupa!

Na początku było trudno. Z modelkami jakoś trudno mi załapać kontakt. Lala była oburzona moim chamskim traktowaniem.
Prawdziwa Tap Madl

Zakutana w ten swój płaszczyk, ledwo raczyła choć do jednej fotki stanąć.

Marudziła, ze włosy jej się pokudłąją.

jak zabrałam jej ten szpanerski ciuch, to nawet zaczęła wyglądać jak normalna panienka.

Choć muszę przyznać, że płaszczyk jest jak to mówią elbląskie chłopaki "w pytkę"

Do tego są fajne kolczyki i zapinka płaszcza:

i cała masa badziewia, z którą nie mam co zrobić:

I co z tego, że NRFB skoro Maślak ją już po swojemu wyciumkał? Dla niego żadna różnica czy memla lalkę kolekcjonerską czy playline. Dla mnie też wsio ryba czy NRFB czy RFB czy FBI czy jakośtam...

A może mała sonda pt: "Uwolnić orkę, czyli która następna do opuszczenia trumienki?"

Bo za dobrze było.

2011-06-11T21:22:00.000+02:00

Żal mi tego miejsca. Takie puste i opuszczone...
Moje lalki w pudłach.
Aparat obrasta kurzem na półce.
Życie walnęło mnie sporym kijem w łeb, a Los pęka ze śmiechu w kącie.

Oto mój Sikaczu, Rzygaczu, Popylaczu:
Mój kochany Mały Człowiek

Osiem miesięcy, sześć zębów i cała biblioteka piszczenia, gruchania, gulgotania i gestów.

Czasoumilacz.
Czasopożeracz.
Ktoś z kim mogę porozmawiać, pójść na spacer i do sklepu.
Ktoś, kto zawsze zauważa, że mam nowe kolczyki, że pomalowałam paznokcie.
Ktoś do kogo mogę się przytulić gdy mi źle i dla kogo jestem najważniejsza.
Mój Mały Mężczyzna.
Jedyny- dopóki jego Tata nie dorośnie ...

Lalki, Koty, Maślak i Małżon powrócą, tyle że nie dzisiaj

Może jutro.
Może za tydzień lub też w przyszłym miesiącu.
Po prostu czuję się jak człowiek, który po bardzo długiej chorobie wraca do życia. Wszystko jest takie samo jak w epoce "przed Rysiem", a jednak takie inne.
Jeśli możecie na mnie trochę poczekać to proszę. Obiecuję, że nie zawiodę ;))

I śmiesznie i straszno

2011-05-06T21:38:00.000+02:00

Wróciłam do pracy Mili moi :)
Dziecię pozostało ze swoją Wróżką Chrzestną Matką, która Je bezgranicznie uwielbia i z wzajemnością.
Pierwszy dzień- spoko. Maślak wstał o szóstej, ślepia przetarł, uśmiechnął się dwuzębnie i zaczął dzień. Byłam dla Niego internująca tak samo jak obrady sejmu, bo ciocia akurat znalazła się w zasięgu wzroku.
Drugi dzień- powtórka. Ciocia jest i jest impreza! I odświętne "a gu!" i "na rączki mnie weź" i rozkoszne kichnięcie kaszką w kolorze smerfa...
Trzeci dzień... Młode pokapowało się, że kółko Ryśkowej adoracji zmniejszyło się o jedną Mamę i dawaj w ryk! I nie pomogło "na rączki" i "kotek, Rysiu, kotek... o zobacz skurczybyka!" i nawet ciężka artyleria w postaci obudzenia Małżona nie pomogła. Młode się zaparło i choć morda mu się błyszczy do ciotki, to puścić się moich rąk nie chce.
Może i jestem złą mamą, ale pracę swoją lubię i nie chcę gnuśnieć w domu. A Młode jeszcze cementu nie udźwignie i palety cegieł nie przewali.
Kombinujemy, jakby tu cichaczem Młodego zagadać, zająć czymś a mi pozwolić chyłkiem czmychnąć.
Młode żarte, jak to młode. Zaraz kaszy mu naszykowałyśmy. Oczu Maślak nie spuszcza z linii ręka- micha- łycha i pałaszuje. Ja szybko wybiegłam i tylko drzwi cicho zamknęłam żeby alarmu nie wszcząć.
Do pracy jeżdżę na rowerze, który stacjonuje w piwnicy. W piwnicy ciemno, zimno i brudno- jak to w piwnicy. Wpadam tam pędem, bo już prawie jestem spóźniona, a i mam wyrzuty sumienia, że dzieciaka oszukałam. W dłoni mam klucze, w drugiej komórkę. Otwieram drzwi i.... jak nie trzasnę glacą w rurę!!!!
Nad drzwiami jest rura ciepłownicza, a ja mam 181 cm wzrostu i jestem gapowata. No cóż, przynajmniej zobaczyłam gwiazdy w biały dzień. Szkoda tylko, że przy tym ugryzłam się w język, który mi zaraz spuchł, bo przecież jadowita ze mnie żmija.
Otworzyłam drzwi, chciałam wyjąć rower, zahaczyłam plecakiem o klamkę.
Wydarłam dziurę.
Wyciągnęłam rower.
Nadziałam się na kierownicę.
Wytachałam rower na dwór.
Przestraszyłam kota sąsiadów.
Wróciłam do piwnicy.
Zamknęłam drzwi.
I SRU! Drugi raz w tą samą rurę... i w język...
Dzień jak co dzień...

A lalką na dziś jest Ghoulia Yelps z nowej Mattelowskiej serii Monster High, która jest i śmieszna i straszna :)

Tak... to jest Zombie Emo Laska... wiem, odbija mi na starość :)

Oczywiście zbezcześciłam pobliski cmentarz żeby zrobić te zdjęcia

Z ptaszorem

Taaakie tam... Z zaskoczenia ;)

I byłoby więcej, ale mnie łeb naparza. Pewnie walnęłam się w rurę o dwa razy za dużo.

Noc Walpurgii

2011-04-30T20:51:00.000+02:00

Dzisiejszy post dedykuję S., bo ciągle mam upartą nadzieję, że Ona tu jednak zagląda...

Dziś jest najważniejszy dla mnie dzień (a właściwie noc) w roku- Noc Walpurgii. Największe Neopogańskie święto. Nigdy nie ukrywałam, że moja "wiara", jakkolwiek by ją nazwać, mieści się w szeroko pojętych normach społecznych. Ot "żyj i daj żyć innym", a po "najdłuższym życiu" (tak ze staropolska) okaże się kto miał rację.
Jeszcze trzy lata temu nie byłabym przed ekranem, tylko w lesie paliłabym ognisko. Towarzyszyły by mi moje trzy ukochane przyjaciółki- Wiedźmy, takie jak ja...
Czas swoje zrobił- jedna w Grecji, jedna w Poznaniu, jedna zakochana i ja... zagubiona w swojej codzienności. Zapominałam słów zaklęć. Zapomniałam gesty, rytuały. Wydeptane dawniej ścieżki zarosły. Jakiś czas temu S. przywróciła mi nadzieję na powrót Magii, ale i ją porwała codzienność.

Żeby za bardzo nie smęcić to dla Was mam moje lalki, te najważniejsze. Prawdopodobnie to je ratowałbym z pożaru, gdyby takowy nastąpił.

Moje Cztery Wiedźmy w pełnej wiedźmowej krasie :)

Jako pierwsza startuje Kayla:

Oczywiście ona jako jedyna jest "prawdziwą" Wiedźmą. Pochodzi z serii Secret Spells z 2003, i już o niej pisałam tutaj

Dla tych, co się nie poznali, Kayla jest Wiedźmą od natury. Gada ze szczurami, sadzi kwiatki, przypina się do drzew w Dolinie Rospudy i nienawidzi Wegetarian, który próbują ją nawracać.
Prywatnie boi się pająków, nie je orzeszków ziemnych, bo są zrobione z fasoli i ma uczulenia na chomicze siuśki.

Następna jest Livia-Karolina, której kiedyś nadano imię Teresa. Te kruczowłose dziewczę urodziło się w roku 2007 w serii Tap Madl

Czemu aż tyle imion? Bo tak ;) ja mówię na nią Karolina, ona jest wpisana w rejestr jako Livia...ech... Małżon mówi, ta Czarna.
Karola włada ogniem i jego pochodnymi. Nie ogląda seriali, bo jej się szybko nudzą. Śpi z nogami poza kołdrą, a jak puści bąka to zwala na kota. Uwielbia ogórki kiszone i grzybki w occie. Na noc zakłada piżamkę w owieczki.

Trzecią Wiedźmą jest Bianka, która trafiła do mnie zupełnie przypadkowo- Boo-tiful Barbie z 2004 roku.

Trafiła przypadkiem, bo w opisie była jako "Viccan" Barbie, a ja- głupi królik się na to połasiłam. Niestety, żadna tam "viccan", ot zwyczajna halloweenowa dziewucha w ładnej kiecce. Na moje szczęście ta piorunica okazała się być bardzo fotogeniczna i tak oto została Bianką co na skrzydłach Wiatru lata- czyli ta od Powietrza.
Bianka podczas burzy nie otwiera lodówki, bo się boi. Zjada psie ciasteczka i przeterminowane jogurty. Gdy się upije to śpiewa. Ma całą płytotekę "Ich Troje". Nigdy nie zapaliła papierosa.

Czwarta, na końcu, lecz nie ostatnia- Amelka!! Amelia jest już znana szybkiej publiczności, więc jedynie dla przypomnienia:

Miss Turquoise z 2007 roku. Wiedźma, która dostała fuchę, bo ma brązowe włosy i ryjek Steffie, a jej poprzedniczka pali zioło na Jamajce. Jej Żywioł to Woda. Jak się wkurzy to robi burzę, a potem straszy nią dzieci. Stawiała Tarota kotu. Nie rozróżnia stron świata, ale nigdy się nie gubi. Bardzo długo myślała, że "kolokwium" oznacza rozwolnienie. Potrafi dotknąć językiem czubka własnego nosa.

I mała fotka zbiorcza ku uciesze Gawiedzi:

Dla ciekawostki: każda z dziewczynek ma w opisie jedną cechę, której ja nie posiadam. Jak się komu chce to niech zgaduje którą ;)
Oznajmiam wszem i wobec: drugiej części "Z deszczem pod rynnę"- NIE BĘDZIE!!! Formuła mi się wyczerpała i choćbym chciała to już nic takiego nie sklecę.

Wiem, że zaczęłam smętnie i smętnie kończę, ale naprawdę tak się czuję. Dzielę się z Wami moimi Dziewczynkami, bo tęsknię za czasami gdy sama byłam Wiedźmą i których mi okrutnie brakuje. No cóż- coś się skończyło i coś zaczęło...

Dzisiaj ktoś inny rozpali ognisko...

S. wracaj!

Wesołych i takie tam...

2011-04-22T19:27:00.000+02:00

Może jeszcze niektórzy z Was mnie pamiętają, więc żeby nie było żem świnia i Królik Przebrzydły to życzę Wam Wesołych Świąt oraz:

Mokrego Zająca

Smacznego Kurczaka

Bogatego Śmigusa-Dyngusa

Kolorowego Jajca

Szczęścia zdrowia i pomysłów na posty, bo moje się skończyły :P

W zamian nacieszcie oczy pisankami.
Sama robiłam ;)

Mój facet to Świnia*

2011-04-10T23:15:00.000+02:00

Mój Małżon to cudowny człowiek. Jest spokojny, nigdy się nie złości, je to co mu podaję i akceptuje moje hobby. Ma swoje malutkie wady- ot darzy mnie nienawiścią codziennie między 7:30 a 7:45, kiedy to budzę Go rano, bo od zawsze chce zagryźć tą osobę, która ciepełko łóżeczka zabiera. czasem nie rozumie, że niewinne "wstaw zmywarkę, bo gary ze zlewu uciekają", nie oznacza zamachu na jego wolność i nie uwłaczają godności. Chodzi i gada przez sen, co mnie naturalnie ze snu wybija, ale czy to nie urocze gdy o drugiej w nocy Małż informuje mnie basem, że "ten obraz powiesimy tu!"- wskazując na ścianę za moją głową, po czym pada na wyrko martwy jak kłoda. I tylko moją kobiecą złośliwością jest, że następnego dnia nie omieszkam mu tego wytknąć.
Małż ma też Ciemną Stronę...
... w każdą niedzielę (lub sobotę, nierzadko piątek lub wtorek) zamienia się w szalejącą bestię!!! Do mojego królestwa zaczynają wtedy ściągać straszliwe, posępne indywidua i zaczynają odgrywać swe niecne praktyki.
Pięciu lub więcej samców wyciąga karty i zaczyna rżnąć w Makao lub Pana. Mówią przy tym swoim szyfrem, który oni tylko rozumieją. I tak "łykaj szmato!" w ich języku oznacza chyba, że karta podpasowała, "**ujowy jak dzwon!"- że nie bardzo. Karą za przegraną jest literka "C", potem "H", dalej "U"... aż do ułożenia wyrazu oznaczanego pewną część ciała lub osobę, którą nie bardzo się lubi. Delikwent, który uzbiera cały wyraz, jakkolwiek przegrany, jest bohaterem gry do końca dnia.

*Można, by rzec, iż to niewinne, chłopięce dokazywania- dlaczego więc zaraz "świnia"?
Otóż, Małż i kumple w chwilach swych uniesień krzyczą, śpiewają, urządzają konkursy w bekaniu i rozsiewają testosteron. Do tego czyszczą mi spiżarkę z wszystkiego co słodkie, lodówkę z tego co jadalne i co gorsza żłopią mój zabunkrowany alkohol.
Ponieważ cała ta ferajna spotyka się od zawsze i znam tych samców jak braci, to już dawno z przyjaciółką nadałyśmy im miano Guźców. A ich spotkania, przy ich radosnej aprobacie, noszą nazwę "Guźcowania"
Guźce są głośne.
Guźce śmierdzą.
Guźce nie przejmują się brudem.
Guźce są wszystkożerne.
Mój Małżon jest Guźcem!
Guziec to świnia!

Dla ciebie PAN Świnia!!!

Na wypadek nierozpoznania: a tego pana znacie?

Tak więc ponieważ Małżon właśnie Guźcuje, to przedstawiam Wam moje trzy, piękne Generation Girls których wiek datuję na końcówkę ubiegłego wieku.

Bohaterki dnia to:

Tori

i Chelsie, która już się gdzieś tam przewinęła

Wprawne oko dostrzeże, że dziewczynki mają takie same mor(l)dy.
Tori z błękitnymi pasemkami pochodzi z zestawu Dance Party.
Tori z czerwonymi pochodzi z zestawu My Room.
Chelsie pochodzi z giełdy w Pruszczu Gdańskim, ot co!

Lalki te są niebezpieczne dla kolekcjonerów, ponieważ razem z nimi przyszła na świat cała armia dodatków, ciuszków, akcesoriów i innych lalek.
Ja uwielbiam je za niesamowite detale.
Jak choćby włosy:

Lalki mają też pomalowane pazurki:

Tori posiada także fajne permanentne kolczyki:

Chelsie... no cóż... ma Misia!

I ma także tendencje do bycia Celebrytką!

Ponieważ wyobraźnia nieco mi szwankuje o tej porze, więc Dziewczynki zaprezentują się same, w nieco tylko pozowanych pląsach, zatytułowanych roboczo: "Ach, jak miło być z plastiku!"

Zaczniemy od przygotowania odpowiedniego tła:

Miziam sobie piesia...

Co mówisz Szczurze?
Moja podstępna, zła siostra bliźniaczka, zamierza się na mnie ze świńską poduchą?
Chyba Ci się wydaje...

A gili, gili, gili.
Następnym razem słuchaj Szczura!

Musisz być czujna, inaczej każdy będzie mógł cię zdzielić poduchą.

Najważniejsze w walce na poduszki jest uderzyć szybko i podstępnie.

Skoro już znasz teorię, to teraz pora na praktykę!

A pociałuj świnkę w ryjek!

A teraz leżymy i zacieszamy jak pies do gnata!

Małżon zaakceptował obnażenie jego męskich słabości, więc jest szansa, że jeszcze tu wrócę ;))

Proszę zabłądzić do Elbląga!!!

2011-03-29T22:41:00.001+02:00

Aby wspomóc mojego, drogiego Małżona zamieszczam reklamę jego nowego przedsięwzięcia jakim jest festiwal gier planszowych.
Zaprawdę powiadam Wam: Małżon nałogowym graczem w planszówki jest!!!

Ponieważ nie umiem dodać linku do zdjęcia, po więcej informacji proszę klikać TUTAJ

Małż od tygodnia znika na dnie i noce i z kolesiami testują planszówki. Wspomóżcie biedną słomianą wdowę i jeśli ktoś byłby w okolicy i chciałby trochę popróbować sił w chińczyka lub warcaby (jedyne gry planszowe, w które ja umiem grać) to może wtedy Małż powróci na łono rodziny :)

A jako bonus Bubel wpieprzający moje dzisiaj zakupione Bratki:

Kupiłaś mi sałatkę, jak miło!

Nie cykaj mi tu fotek głupia babo, tylko przynieś więcej!

Do trzech razy sztuka

2011-03-25T23:26:00.000+01:00

Na początek komunikat:

Królicza Nora ma zaszczyt przedstawić nową mieszkankę Nory, która tymczasowo przejmie obowiązki, tragicznie zmarłej Sportyny.

Przedstawiam Państwu Sportycję:

Miejmy nadzieję, że w przeciwieństwie do swojej poprzedniczki, nie straci ona szybko głowy dla jakiejś nowej lalki ;)

A teraz przechodzimy do treści właściwej.

Dziś Was zaskoczę!

Dzisiejszy post nie będzie o Małżonie...
...ani o kotach...
...ani Ryśku - Maślaku...
...ani nawet o wąsatych sąsiadkach!
Dziś postanowiłam napisać o...
...lalkach!
Tylko i wyłącznie o trzech (a raczej dwóch i kawałku) lalkach z mojej kolekcji.

Moją ukochaną wokalistką jest Shakira. Wiem, nie jestem ani wyjątkowa, ani nie mam wysublimowanego gustu. Ot, już na początku niski głos i szeroki tyłek tej niedużej Kolumbijki, podbiły moje serce i uszy.
Oczywistym więc dla mnie faktem było, iż muszę posiadać lalkę Shakirę w mojej kolekcji, jak tylko się dowiedziałam, że takowa istnieje.
I choć szukałam bardzo długo to teraz jestem dumną posiadaczką aż trzech lalek ;)

Dla tych co mieszkają w jaskini lub zwyczajnie nie lubią muzyki rozrywkowej, Shakira wygląda
tak:

A lalka, mój mroczny przedmiot pożądania, tak:

No cóż, lalka ta była zwyczajnie za droga, nawet dla mnie, która nie kupi żarcia a lalkę tak.
Tak więc przeszukałam zakamarki strychu i wygrzebałam inną, nie Mattelowską produkcję, która też udaje moją ukochaną piosenkarkę:

No, może jest to twarz, za którą tylko Matka może kochać, ale jestem pewna, że twórcy bardzo się starali...

Kiedy zobaczyłam ten tatuaż to nie mogłam uwierzyć, że ta pasukda... to znaczy lalka o jedynej w swoim rodzaju twarzy, to faktycznie "Siekiera".

Okazuje się, że w plecach lalki jest ukryty tajemniczy mechanizm:

który to, po nakarmieniu go trzema bateryjkami z latarki Małżona sprawia, że lalka swym słowiczym głosem zaczyna śpiewać dwa pierwsze wersy piosenki "Whenever, wherever".

Nie wiem kto wyprodukował lalkę, ale wpadł na genialny, w swej prostocie pomysł, aby te dwa wersy zapętlić. Dzięki temu sprytnemu trikowi lalka praktycznie nigdy się nie męczy, a całość wspaniale sprawdza się jako odstraszacz gołębi z dachu, lub też przepędzacz kota z ulubionego fotela.

Lalka ta jest wspaniale artykułowana i pozuje jak prawdziwa gwiazda.

Biedaczka trochę boi się obiektywu, bo jak sama twierdzi nigdy nie wie kiedy się uśmiechnąć.

Za to kiedy dopadnie mikrofon, to wyłazi z niej prawdziwa Wilczyca!!!

Jeśli ją pokochaliście tak, jak ja, to muszę Was zmartwić- lalka pojechała na tournee na strych i nieprędko wróci. Nie wiem także czy jeszcze zaśpiewa, bo Małżon odkrył brak baterii i się trochę zeźlił.

Ponieważ oryginał ciągle mi umykał, to postanowiłam sama zrobić sobie Skakiro- podobną mieszkankę półki.
Potrzebowałam tylko jakiejś blond modelki, o Kaylo/Leowym ryjku.
I tak w Norce zamieszkała Isabel*, zwana potocznie Izunią:

Oczywiście lalka przeszła mały "tiuning", aby jak najlepiej upodobnić się do oryginału. Dostała nowe loki, ubranko z "pazurem" i wyczesane buty i nawet robi sympatyczne wrażenie:

Niestety lalka ta ma, moim zdaniem ciut zbyt delikatny i różowy makijaż, aby być sobowtórem Shakiry, ale na jakiś czas zaspokajała moje żądze.

No i ładnie się prezentuje z gitarką:

No, ale jak wiemy, "Królowa Jest Tylko Jedna", więc przyszedł ten piękny dzień, kiedy w Norce zamieszkała oryginalna lalka :)

Ne musiała mieć firmowego stroju, wystarczył mi widok jej ślicznej mordki.

Oczywiście "gitarkowa" sesja szybko się odbyła:

I kolejna lalka z "wishlisty" odfajczona :)

I zbiorowy portrecik, tak na zakończenie:

Ta bidula niewiadomego pochodzenia, zaraz pęknie ze strachu przed aparatem...
Na czoło już jej wstąpił krwawy pot.
- Ogarnij się dziewczyno! w następnym wcieleniu, ktoś Cię na pewno pokocha!

A następnym razem być może zapodam Wam, moją radosną, lalkową twórczość :))

*prawdziwe imię Shakiry to: Shakira Isabel Mebarak Ripoll (tak, jakby kogoś, oprócz mnie, to interesowało)

Pierwszy dzień wiosny, kwiatki i pszczółki i rocznica.

2011-03-22T19:47:00.000+01:00

No i nastała wiosna, Mili Państwo.
Uwierzcie mi na słowo, Zielona Pani zagości u nas na dłużej, a powiedział mi to Niezawodny Koci Barometr, który mam w domu. Urządzenie to jest sprytne i nigdy się nie myli, a zmianę pogody na lepsze sygnalizuje wzmożonym linieniem, upierdliwością i "znienackowym" gryzieniem w nogę. Niestety ma też skutki uboczne w postaci nadużywania w domu stwierdzeń (z góry bardzo przepraszam za wulgaryzmy): "Bubel, bo Ci jebnę" lub też: "ten kot ma piredolca".
Śnieg stopniał, psie kupy ładnie wkomponowały się w brunatność trawników, a w parkach zaroiło się się od lunatyków oszołomionych ciepełkiem.
Wyszłam sobie dziś z Ryszardem na spacer. Za pierwszy punkt wyprawy obrałam pobliski cmentarz. Nie żebym miała jakieś ciągoty, po prostu, jest tam spokojnie, cicho, ładnie i zawsze można na ławeczce przycupnąć.
Przy bramie spotkałam sąsiadkę. Tak przynajmniej wydaje mi się, że to sąsiadka, bo jak mam fatalną pamięć do twarzy. W każdym razie kobita wiedziała, że to co w wózku leży to Ryszard, więc niech jej będzie.
Po wymianie standardowego "Dzień Dobry", rozpoczyna się seria pytań: czy się dobrze chowa, czy śpi, cyc czy butelka... czyli wchodzimy na teren grząski, bo osobisty. Próbuje zbyć kobiecinę, ale ta brnie dalej w zachwytach nad Maślakiem. Kobitka skończyła z Ryśkiem i zaczyna mi opowiadać swoje życie, mówi o swoich dzieciach, w końcu zapodaje temat uświadamiania małoletnich...
Uwierzcie mi, zasadniczo obca, wąsata babcia (zapomniałam napomknąć o wąsach) mówi mi jak dzieciom o ptaszkach i pszczółkach opowiadać! To już było za wiele. Odpaliłam wózek, szybciutko pożegnałam się z sąsiadką- wykorzystując lukę w monologu i śmignęłam przez alejki.
Zaraz za cmentarzem jest park i właśnie tam zmierzałam. Zdążyłam wyjść za ogrodzenie i widzę jak toczy się ku mnie kolejna babciunia, kompletnie mi tym razem nie znana- bez wąsów, za to w berecie wielkości sporego półmiska. Widzę jej nieśmiały uśmiech i wiem, że zaraz zostanę zaczepiona.
Widać taki już mój los- ulubienica pijaczków, bezdomnych psów i moherowych babć.
"Czy pani była na cmentarzu?"- pyta.
No byłam, nie da się ukryć... Żeby jej za bardzo nie zachęcać do wynurzeń jedynie skinęłam głową.
"Bo wie Pani, ja tam się boję chodzić. Tam są zboczeńcy!"- mówi starsza Pani wymachując laską
Prawie parsknęłam.
" W dzień to chyba zboczeńcy nie atakują" - próbuję uspokoić kobietę, ale jednocześnie zastanawiam się, dlaczego to zawsze mnie spotyka Przecież takie rzeczy to się u Barei w filmach działy.
"Oczywiście, że w dzień"- babcia idzie w zaparte- "w zeszłym tygodniu byłam u moich rodziców, schyliłam się żeby świeczkę zapalić i jak podniosłam głowę, to stał. Od połowy cały goły! Mówię Pani, całego "tego" miał na wierzchu! Za krzakiem się schował. Strasznie się przestraszyłam ale go pogoniłam laską i uciekł!"- to już było za dużo dla mojej wyobraźni. Zapewniłam kobitkę, że żadnych zboczeńców nie widziałam, same kobiety i raczej ubrane. I cały czas starałam się nie roześmiać, bo moja chora wyobraźnia co rusz podsuwała mi obraz dziarskiej starszej Pani, która lachą wygraża najpewniej pijaczkowi, który postanowił ulżyć sobie za krzaczkiem na cmentarzu.
Babcia podziękowała za słowa otuchy i potoczyła się w stronę grobów.
Swoją drogą, ciekawe czy przestraszyła się "tego", czy po prostu zapomniała jak "to" wygląda?
Ja ze strachem pojechałam do parku, ale poza tłumami pijanej wolnością młodzieży, nie napotkałam więcej lunatyków.

I tak podczas tej wędrówki parkiem, uświadomiłam sobie, że gdzieś tam po drodze zgubiłam świętowanie pierwszych urodzin bloga.
Z tej okazji mam pomysł na konkurs, a raczej wielką zabawę z nagrodą, tyle że potrzebuję Waszej pomocy.
Pamiętacie poprzedni konkurs?- pewnie tak... najpierw o nim zapomniałam, potem zapomniałam o losowaniu, a potem zapominałam wysłać nagrody. Oczywiście wszystko już skończyłam, ale sama do siebie jakiś niesmak czuję. teraz planuję coś dużo większego, dopracowanego i z lepszą nagrodą, ale nie wiem, czy chcecie się pobawić. Czy zaufacie, że dam radę z moją fatalną organizacją czasu. Proszę o danie mi znać, choćby w komentarzach.

I jeszcze się pochwalę paczusią, którą spocony listonosz przyniósł mi dzisiaj. W paczce nie było lalki, a jednocześnie jej zawartość nie mogła już być bardziej lalkowa.

Oto książka o lalkach:

W mojej kolekcji są już dwie:

W książkach są obrazki:

Treści jest tam tyle co: nazwa lalki, rok wydania i katalogowa cena egzemplarza NRFB. Mnie służą głównie do ślinienia się do co poniektórych modeli :)

I na koniec szybka zabawa w "Znajdź kotka na obrazku":

I oczywiście tego posta pisałam wczoraj, ale z lenistwa wrzucam dzisiaj ;)

Z łapami precz od Czerwonego Kapturka!!!

2011-03-18T23:33:00.002+01:00

Proszę niech ktoś przyjedzie i kopnie mnie mocno w zad, to może się zbiorę do kupy i znowu zasiądę do pisania...
tyle lalek, tyle pomysłów, a ja śpię. Dosłownie- każdą wolną chwilę przesypiam wraz z Maślakiem. Śpię rano i po południu i wieczorem i ciągle marudzę, że czasu nie mam, a to nie prawda!!
Jedynym osiągnięciem ostatnich tygodni jest to, że w końcu nauczyłam się znosić wózek z drugiego piętra i śmigam na spacerki.
Nadzieja na horyzoncie jest taka, że w maju wracam do pracy, czyli ze spania nici :)

Ale do rzeczy ;)
Dzisiejsza panna mieszka ze mną od stycznia i jest pierwszą, która uległa tak drastycznej metamorfozie i tyle według mnie na tym zyskała.

Oczywiście, aby tradycji stało się zadość, najpierw mała dygresja...
... jako początkująca mama, która dopiero uczy się obsługi dziecka, staram się już dbać o jego rozwój intelektualny. Oczywiście już teraz wiem, że jedyne bajki, które są odpowiednie dla dzieći to Franklin i świnka Peepa. Dla tych co nie wiedzą- Fraklin jest żółwiem i przeżywa straszne przygody, takie jak nauka sznurowania bucików i zbieranie guzików, poziom adrenaliny w tej kreskówce jest tak wielki, że Małżon wymiękł po jednym odcinku, tłumacząc się słabym sercem. świnka Peepa uczy dzieci, że można się nazywać tak samo jak żenski narząd rozrodczy i przy tym jeśli nos wyrasta ci z ucha to jest wszystko OK. O czym jest ta bajka, to tak dokładnie nie wiem, bo wieprzowina dla mnie najlepiej wygląda na talerzu, a z drugiej strony już jedną świnkę kocham:

Ogonek i ryjek
są moim orężęm!
Prawdą i rozumem
zło przezwyciężę!
Dzięki mocy planety Kwiiik!

Niedawno ogląjąć moją "ukochaną" Super Nianię dowiedziałam się, że bajki pokroju Tom i Jerry, PowerPuff Girls (wybaczcie, ale Polska nazwa nie przejdzie mi przez palce) Kaczor Donald uczą dzieci agresji i ABSOLUTNIE nie wolno ich pokazywać małoletnim. I teraz wiem, czemu jestem taka popieprzona- wszak, sa to bajki mojego dzieciństwa. I oczywiście do dziś walę kota patelnią, bo mu się wtedy tak śmiesznie łeb odkształca. Zawsze uważam na małpy z gaciami na głowie, bo wiem że bielizna na czerepie służy do ochrony odkrytego mózgu super geniusza zbrodni. Chorobliwie nienawidzę także wiewiórek, bo one zawsze coś knują i są przeciwko mnie.

Idźmy dalej- nie wiem, czy Wy wiecie, ale psycholożki (kolejne słowo, które uwielbiam) zalecają odzieranie klasycznych bajek z przemocy i treści nieodpowiednich, i tak nasza kochana Czerwony Kapturek niesie zamiast winka- soczek. Wilk nie zjada babci, tylko zamyka ją w szafie. Leśniczy tłumaczy wilkowi, że nie wolno zamykać staruszki w ciemności, bo babunia mogłaby się przestraszyć. Wilk zamienia się w psa i wszyscy żyją długo i szczęśliwie i żłopią soczek...

Znacie Małą Syrenkę Disneya?- znacie!!! Ja też znam, to jedna z moich ukochanych bajek.
A oryginał?- Syrenka oddaje głos w zamian za nogi, ale chodząc doświadcza bólu stóp jakby chodziła po ostrzach noży. Książe okazuje jej wielkie miłosierdzie, pozwalając jej spać na wycieraczce na progu swoich drzwi, a potem żeni się z księżniczką. Siostry syrenki sprzedają swoje włosy w zamian za nóż, którym syrenka ma zabić księcia i oblubienicę, a odzyska ogon. Jednak ostatecnie woli zamienić się w morską pianę i za tysiąc lat zyskać nieśmiertelną duszę...

John Smith w rzeczywistości uwiódł i porzucił Pocachontas, a ta zmarła w wieku dwudziestu paru lat na kiłę. Przybyła wcześniej do Anglii, została maskotką ówczesnego króla, wyszła za mąż, ale nie mogła wytrzymać z dala od ziemi swych przodków i nie radziła sobie z tesknotą.

I moja ukochana perełka: Kopciuszek!!!
Mam starą wersję tej historii, gdzie brzydkie siostry obcinają sobie palce, bądź piętę, aby tylko wcisnąć na stopę pantofelek.
No czyż to nie piękne?

I czy naprawdę ktoś w to uwierzy?
Ja wierzę w inteligencję mojego dziecka, choć ma On dopiero pięć miesięcy :)
A jak wpadnie kiedyś na pomysł, żeby zrzucić na sierściucha np fortepian, to ja się pewnikiem ze szczęścia popłaczę, bo zawsze chciałam fortepian posiadać ;)

A lalką na dziś, jest Magical Mermaid Kayla z 2003 roku, która też oddała ogon za nogi, ale skłamałabym, gdybym powiedziała, że nie ucierpiała przy tym żadna inna lalka ;))

Lalka ta jest zwykłą Playliną, z pierwszego wypustu lalek z serii Farytopia, a charakteryzuje się głównie tym, że jest po prostu prześliczna. Oczywiście każda lalka z moldem Kayla/Lea jest boska, ale ta jest piękna podwójnie.

Zimowa syrenka, co siedzi sobie w śniegu i nie boi się, że dostanie wilka (pamiętajcie: wilk to pies ;))

Gdy na dworze śnieżek prószy to syrenkom marzną uszy

To jedna z tych twarzy, na które mogę się gapić i gapić bez końca :))

Z nieba spada magiczna gwiazda...

Syrenka wypowiada życzenie i ... pufff!!!

I już widzę Twoje nogi...nogi... nogi...nogi!!!

I skoro już ma dwie cudne nóżki, to wszędzie Cholera wlezie...

Naprawdę uwielbiam tą lalkę :) Mam już dla niej przygotowaną cudną kieckę, ale śnieg mi stopniał, a wraz z nim ładne plenery.

I jako wisienkę na torcie wieczoru wróćmy na chwilę do Czerwonego Kapturka- OSTRZEGAM wersja nie dla nieletnich!!!
Freud interpretował ta klasyczną bajkę, jako metaforę dojrzewania. Czerwona pelerynka miała oznaczać pierwszą miesiączkę, wilk zboczonego wielbiciela małolat, babcia starszą kobietę, która wprowadza młodszą w świat kobiecych spraw, a las to...
.... sztywne, grube, drzewa, które symbolizują las pełen sztywnych... grubych...
....drzew, no kurde, to blog o lalkach jest!!!!

Wierzę we wróżki!!!

2011-03-07T18:48:00.000+01:00

Na szybciutko, bo Maślak nie lubi jak siedzę przy kompie, chciałam Wam się pochwalić, że istnieją dobre wróżki.
Kilka osób z Forum postanowiło podnieść mnie na duchu i znienacka obdarować dobrymi czarami ;)
Nawet nie wiecie moje Dobre Wróżki ile dla mnie znaczą Wasze niespodzianki, ale poczułam się jak ktoś zupełnie wyjątkowy...

Posta oczywiście sklecę jak tylko przekonam Małżona, że Maślak nie gryzie (a będzie to kłamstwo okropne, bo Maślak kąsa jak wściekła pchła).
Tęsknię okrutnie za blogowaniem, ale jakoś nie wychodzi. Myślę za to cały czas

Załoga Bloga Dziękuje wszystkim Dobrym Wróżkom i czytelnikom. Bez Was nie byłoby Rudego Królika :D

A to wszystko wina Johna!

2011-02-27T18:32:00.000+01:00

Wiem, wiem... obiecałam nowego posta w poniedziałek... Przepraszam...
Na swoje usprawiedliwienie mam jedynie to, że każdy wieczór, który mogłabym poświęcić na pisanie spędzałam w towarzystwie niejakiego Johna Sheparda i Małżona.
John ratował Galaktykę a Małżon mu w tym dzielnie pomagał. Ja usypiałam Ryśka i przenosiłam się na Normandię, by razem załogą odeprzeć atak morderczych kolekcjonerów, rządnych krwi niewinnych, ludzkich kolonii...

Nie rozumiecie?

Postaram się wyjaśnić :)

Jestem nałogowym oglądaczem gier komputerowych. Zaczęło się od poczciwego Pegasusa i nie mniej poczciwego Mario. Prawie w każdą niedzielę moja rodzinka zasiadała przed kineskopem Unitrusa i z wypiekami na twarzach obserwowała jak ten sympatyczny, wąsaty hydraulik niestrudzenie parł w prawo, tylko po to by dowiedzieć się, że ta cholerna księżniczka jest w innym zamku...
Sama nie mam cierpliwości do większości gier, albo zwyczajnie jestem za głupia by w nie grać. Oczywiście męczę Simsy, leveluje w Diablo, ale już Tomb Raider jest poza moim zasięgiem. Wystarczy jedna, tycia porażka i diabeł we mnie wstępuje. Krzyczę, pluje, rzucam klawiaturą: MNIE SIĘ NIE UDAŁO!?!- ryczę dziko.
W domu rodzinnym blaszakiem rządził mój brat i to on zakazał zbliżać mi się do gier innych niż "połącz kropki". Słusznie, dzięki niemu nie zapomniałam jak się czyta :)
Mój Małżon na życie zarabia tworzeniem gier i dzięki temu absolutnie każdą elektroniczną zabawkę odlicza od podatku, jako "badanie rynku" (zakup nowych gier komputerowych), "szukanie inspiracji" (zakup konsoli), "platforma testowa wydajności grafiki" (42 calowy telewizor). Proponowałam Mu zakup ekspresu do kawy- jako "poznanie mechanizmu działania urządzenia w celu napisania o nim gry", ale się nie zgodził.
Małżon w każdej wolnej chwili gra...
...on gra, a ja patrzę!

Z Larą Croft pokonaliśmy już złowrogą Natlę w Tomb Raider Anniversary.
Z Geraltem tłukliśmy bazyliszki w Wyzimie.
Z Batmanem łapaliśmy zbiegłych z Arkham Asylum, rzezimieszków.
Z Leo siekaliśmy zombiaki w Resident Evil 4.
No i ostatnio z Johnem, w Mass Efect 2, ocaliliśmy galaktykę- na razie, bowiem obca rasa nie została zniszczona do końca, a trzecia część gry dopiero na zimę...

Niestety przygoda dobiegła końca i Królik chwilowo powraca na Ziemię.

Prezentację lalki na dziś muszę niestety zacząć od smutnych wieści...a mianowicie- po długiej i ciężkiej walce (z zaczepem szyjnym) odeszła od nas Sportyna.

Wielu z was zapamiętało ją z epickiego powitania Amelii.
Niestety los bywa okrutny i niestety Sportyna straciła głowę podczas powitania nowej lalki.
Oby jej głowa znalazła się wkrótce w lepszym miejscu niż królicza "szuflada na trupy".

Ale cóż, życie toczy się dalej...
Oto moje spełnione lalkowe marzenie: Barbie Enchantress Fairytopia z 2005 roku

Za niezbyt wygórowane pieniążki udało mi się ją kupić w stanie bardzo zadowalającym. Nie miała jedynie diademu we włosach.

Lalka wygląda naprawdę pięknie i dostojnie- jak cesarzowa :)

W stadzie od razu napatoczyła się druga wróżka, którą można trochę "porządzić"

Ale koniec końców dziewczynki i tak się zaprzyjaźniły:

No i to moja lalka na dziś. Co dalej to nie wiem, bo Małżon zakupił Alana Wake'a...a smutek po rozstaniu z Johnem powoli mija.... ;)

Z musu a nie chęci i coś tam o konkursie, o którym każdy zapomniał...

2011-02-19T19:02:00.000+01:00

Na początku dziękuję wszystkim, którzy wyróżnili mnie w ostatniej zabawie i od razu przepraszam, że nie brałam udziału ale...
... no kurde... jakoś chęci...czasu i mocy nie było...
Dzisiaj też chęci ni ma, ale Małżon mnie zmusił, bo lalek przybyło a chęci nie.
Małż podstępem odkrył, że mój zastój jest spowodowany konkursem, który wcześniej mi umknął lub utonął w powodzi pieluch, zupek, kupek i zębów (tak proszę Państwa- mamy DWA zęby!!!).
Wstyd mi i bez zbędnych sentymentów przechodzę do sedna:

Hasłem konkursu był Oczywiście Benny Hill (co starałam się sprytnie ukryć), oczywiście nikt nie zgadł ;), a najbardziej w błędzie byli:

- Magda
- Alrunia
- Aleksja
- Loana
- Allmode
- Świstak
- Manhamana
- Shi4
- AshtrayBoy
- Agata
- Daphea
- Gniewka

Główna nagroda jedzie do Moniki i od razu mówię, że nie w wyniku losowania, ale dlatego, że uważam, że zasługuje ona na każdą lalkę świata i żeby choć trochę sprawiedliwie było to jako pierwsza udzieliła prawidłowej odpowiedzi.

Zanim mnie ukamienujecie pamiętajcie, że pisałam iż zostawiam sobie prawo do wyłonienia zwycięzcy według własnego widzimisię :P

Oczywiście pozostała nagroda niespodzianka (a zasadniczo dwie), której zwycięzcę wylosowali Ryszard, oraz Bubel, który choć jak pamiętamy ma coś "nie teges", postanowił jednak wziąć udział w zabawie.

Oto fotograficzny zapis tego podniosłego wydarzenia:

- Losy zostały przygotowane

- Personalia osób biorących udział w losowaniu zostały sprytnie ukryte

- Wysoka komisja się naradza

- Pan Ryszard ma dylemat kogo wybrać

- Pan Ryszard prosi o pomoc drugiego sędziego

- Pan Ryszard dokouje wyboru

- Proszę Państwa oto pierwszy zwycięzca!!!

- Do losowania przystępuje Pan Bubel

- Po wyłonieniu zwycięzcy Pan Bubel stracił zainteresowanie zabawą (lub zrozumiał, że karteczki zjeść się nie da)

Wygranym gratulujemy (proszę o przesłanie danych do wysyłki na lizeek@gmail.com) z przegranych śmiejemy się szyderczo (albo tylko chichoczemy)

A o to Panie, przez które ten cały szum- przedstawiam Państwu DWIE najbrzydsze lalki świata:

w wersji barbiopodobnej :)

Jak pamiętamy zwykła uczennica Usagi Tsukino zwana przez panią Danutę Stachyrę Buny Cukino, posiada moc przemiany Wojowniczkę o Miłość i Sprawiedliwość, Czarodziejkę z Księżyca:

POTĘGO KSIĘŻYCA DZIAŁAJ!!!

Jeśli kradniesz cudze zdjęcia i wsadzasz je na demoty jako własne to bądź pewien, że zostaniesz ukarany w imieniu Księżyca!!!

Oczywiście stylizacje zostały zrobione bądź też przysposobione moimi króliczymi łapkami, więc daleko im do ideału.

Idealną custom made Sailorkę znalazłam w sieci:

i padłam na zęby, bo okazuje się, że można zrobić ładną Marynarkę ;), a nie taką co straszy po nocach.

W poniedziałek na 70% wracam z nowym postem :*
Stęskniłam się :)

Nie ma i już!

2011-02-04T16:20:00.000+01:00

Kochani!!!

Moja nieobecność będzie chyba dłuższa niż przypuszczałam. Po pierwsze- okazało się, że jestem chora i leczenie, choć rokujące pomyślnie jest drogie, czyli na lalkach muszę zaoszczędzić. Mogę oczywiście oddać się w ręce NFZ, ale wtedy raczej na nogi nie stanę...

Po drugie- Bubel nadal jest jednym okiem gdzie indziej i już nawet pani doktor od kotów jest zaniepokojona. Tak więc oprócz o siebie, martwię się też o zezowatego kota

Po trzecie- jestem Mamą. Maślak zajmuje 3/4 mojego wolnego czasu, a muszę przecież kiedyś jeść i egzystować.

Po czwarte... wypaliłam się... Gdzieś zgubiłam chęci i wenę, jeśli się odnajdę to wrócę.

Na otarcie łez odwiedźcie blog Any, która wprowadzi Was w magiczny świat domków dla lalek.

MAGICZNY ŚWIAT DOMKÓW DLA LALEK

Cotton Eye Joe

2011-01-20T13:53:00.000+01:00

Tytuł posta to także tytuł piosenki zespołu Rednex, który może się niczym nie wsławił, poza kilkoma kiepskimi kawałkami, ale dla mnie i Małżona to muza z dzieciństwa.
Cotton Eye Joe, czyli bawełnianooki, to mój kocio Bubel...

...Bubel miał coś nie "ten teges" od zarania swojej kariery w naszym stadzie. Jest wiecznie głodny, wiecznie marudzi i ciągle by spał- zupełnie jak ja :) Nie mruczy, bo ma coś z przegrodą nosową. Jest przygłuchy na jedno ucho. Jego hobby to uprawianie miłości z Myśką, godzinami posuwa ją, jak to Małżon mówi "w duszę". Czyli w piętę, ucho, lub powietrze nad jej głową. Coś na zasadzie: "instynkt mi każde, ale nie wiem czemu, ale fajnie jest"- oczywiście Bubcio to kastracik ;)
Bubel nie wychodzi z domu, chociaż chce, Małżon też chce, żeby Bubcio wychodził, ale cóż... ja w tym stadzie nosze spodnie! Latem, gdy dopadły nas te straszne upały, Małżon wyżebrał, aby pootwierać okna na całą szerokość, wtedy Bubcio poznał swoich odwiecznych wrogów- gołębie.
Oczywiście wizyty Bubla na dachu rychło skończyły się gromkim pierdyknięciem na trawnik- mieszkam na drugim piętrze! i całkowitym zakazem opuszczania domu.
Do dziś się zastanawiam, jak sąsiad mieszkający na parterze i wypalający dziennie ramkę koziołków (oczywiście w oknie) nie zauważył sześciokilogramowej futrzanej kuli armatniej, która dziarsko piżgła w piwonie jego żony, powodując oczywiście wrzask i pogrom tych pięknych kwiatów.
Wypadek Bubla spowodował gwałtowną zmianę w kocim charakterze. I tak z zawadiaki, otrzymaliśmy przytulaka-oblepiaka. Każdy gość zostaje uraczony koteczkiem na kolankach i nie ważne czy gość lubi Kota- Kot kocha gości :) Gościa można "obkłaczyć", ułożyć się wygodnie na kolankach, wleźć do plecaka czy torby, albo przynieść do zabawy najbardziej "wymemłaną" zabawkę. Oczywiście Bubel najbardziej kocha listonosza (torba! plus nowe kartoniki), lekarza (torba!), panią z ubezpieczeń (wielka torba) i wszystkich znajomych Małżona (informatycy!- noszą lapki w torbach).
Jestem bardzo złym kocim rodzicem- mam dwa koty, ale to Bubel jest moim ulubieńcem, kochaniem i wszystkim, czym kot może być dla właściciela.
Niestety byłam świadkiem śmierci mojej pierwszej koci- Kluski, która znienacka umarła na zawał serca, a miała tylko dwa lata i jestem przez to strasznie przewrażliwiona. Niestety Bubel zbliża się już do sędziwego wieku- własnie dwóch lat i każda odmienność w kocim zachowaniu wzbudza we mnie panikę.
Przerobiłam już: "ło Jesuu, łapka mu lata, to pewnie padaczka" (Małżon: kobieto wyzluzuj, zamknij okno pewnie mu zimno), "Bubcio nie je, pewnie ma chory żółądek" (M: albo zaszkodził mu ten filet z ryby, który podpieprzył ze zlewu), "Bubel włazi i wyłazi z kuwety, a nic nie robi, może ma chory pęcherz" (M: a może kuwetę trzeba posprzątać). Małżon jak widać oaza spokoju, ale i on nie znalazł ciętej riposty na to co zastaliśmy niedawno po powrocie ze spaceru.
Wchodzimy do domu, oczywiście koty biedne, zagłodzone, wszak nie było nas godzinę. Małż idzie do lodówki po "koćpuchę", a ja robię mizianki, czyli Myśkę głaszczę, Bubcia tarmoszę, ale coś mi nie pasuje, w tak znajomej mi, przecież, facjacie Grbasa.
Jak to mówiła moja babcia- "jedno oko na Maroko, a drugie na Kaukaz"- jeden ślip koci, zielony z dużą źrenicą, a drugi też zielony, a źrenica jak nitka cienka. No cóż kot wygląda jak debil, a ja już kombinuję... coś nie tak jest...
Ponieważ jestem wykształconym diagnostą- sześć sezonów Housa robi swoje, to od razu wiedziałam co dolega mojemu kotu: uszkodzenie mózgu spowodowane upadkiem sprzed pół roku!!!
Małż się w głowę popukał, stęknął coś, że to mój mózg coś nie trybi, kota kazał obserwować i w razie co, to go do weta zatarga.
Oczywiście Bubel zachowywał się jak gdyby nigdy nic i dalej robił swoje. Żarł, spał i kładł się w ciągach komunikacyjnych domu.
Następny dzień poprawy nie przyniósł- oko zaropiało i zaszło trzecia powieką. Podczas gdy ja szukałam już odpowiednio wygodnego kartonika po butach, Małżon zapakował sierściucha do transportera i wywiózł do zaprzyjaźnionej pani Doktor od Kotów.
Czekałam...
i czekałam...
Wrócili po 20 minutach. Bubel cały szczęśliwy wpadł do miski, zeżarł przydział na cały dzień, pożygał się potem na środek dywanu, a potem zapadł w sen. Małżon biedniejszy o koszta zastrzyku, przekazał diagnozę: to coś jak sraczka, może być od wszystkiego, oko zakraplać, kota obserwować. Będzie żył, a ty nie panikuj.
I tak od tygodnia w domu mamy nową zabawę: złap kota zanim się zorientuje. Mamy wielkie szczęście, bo nasze koty wcale nie są agresywne. Nie drapią, nie prychają. Bubel daje sobie zrobić wszystko, pod warunkiem, że go złapiemy. Nasz leniwy, dotychczas kanapowiec, przypomniał sobie, że jest łowcą, predatorem i gdy tylko widzi, iż ja i Małżon skradamy się chytrze, ukradkiem pokazując na niego, to natychmiast nie ma dziury za małej i szpary za ciasnej na kocią kryjówkę. Dotąd narzekałam na brak gimnastyki, ale jak osiem razy dziennie urządzam szalony pościg za przerażonym kocurem, to mówię wam- tyle sportu nie ma na igrzyskach.

I jeszcze mała historyjka z dzisiaj: śpimy sobie w najlepsze, ósma rano, radyjko cicho gra, Maślak przez sen posapuje, cisza, błogostan, słyszę delikatne pomiaukiwanie pod drzwiami... potem delikatne szuranie pazurków po futrynie... JEB!!! coś wielkiego spadło na ziemię, słychać koci wrzask i odgłosy ucieczki (czyli tuptanie dwóch słoników). Chwila ciszy i znów: pomiaukiwanie, szuranie i JEB!
Małż na wyrku podskoczył, zaklął szpetnie, wstał i kapeć chwycił w dłoń, ruszył do kuchni...
- uważaj na oczko!- krzyczę za nim w półśnie
- będę celował w tyłek!- krzyczy Małż.
Taa... najlepszy budzik na świecie, koci głód :)

Na przyszły rok planuję ogromny remont w domu. Już się martwię gdzie ja futra pochowam :)

Chcesz ograniczyć moją wolność osobistą? Ty... ty... zła kobieta jesteś!!!

Hmm...a lalki?
No dobra!
Wczoraj byliśmy na spacerze i udało mi się kupić świńską poduszkę dla lalek i śłitaśnego misiaczka.
Czeku świńską?
O!- dlatego:

"A ti ti ti, poduszko świńska, ale jesteś mięciutka i przytulasta"

"Czemu mi nie powiedziałaś, że jesteśmy na wizji?!?"

"A ti ti ti... misiaczku słodki"

"Tori, zachowuj się, ludzie patrzą"
Ale Izuniu! Zobacz jaki słodziak!

Hm... nie znacie Tori, jeszcze... Isabel, też nie...jeszcze :)

Kurczak... mam opóźnienia!

Autopromocja- Jestem na Głównej!!!

2011-01-19T20:58:00.001+01:00

Demotywatory każdy zna. Od "Demotów" uzależniony jest co czwarty Polak i co drugi gimnazjalista. Niektórzy myślą dniami i nocami jak dostać się na pierwszą stronę. Wysyłają tony nowych dzieł, sami sobie punktują i zakładają lipne konta...
Ja nie musiałam- trafiłam na Główną!!!! (a nawet nie mam konta na Demotywatorach)

Proszę Państwo: TA DAMM!!!!!!

Dla niedowidzących:

Moja Wiesia:

Jeśli ktoś chce poczytać komentarze to klikać tutaj

Ależ jestem z siebie dumna, chociaż to jawna kradzież :)

Mała notka na koniec: Konkurs rozpracujemy w weekend. Niestety w związku z niedyspozycją jednego z Sędziów, nie będzie wielkiej fety z losowaniem :(

Na koniec małe zdjęcie dwugłowego potwora, który jak zawsze śpi :)

Z księżyca spadła

2011-01-13T16:31:00.000+01:00

...ale nie ta o której myślicie :))

Dzisiejszy post dedykuję tym, którzy nadal trzymają kolekcje w szafie, piwnicy lub wersalce z obawy przed reakcją otoczenia i bliskich.

Dzisiejsza pani jest prezentem urodzinowym od mojej Mamy i Brata mego- i choć stosunki z Bratem, są bardziej jak poprawne (a raczej w hierarchii ważności Brat stoi na tym samym piedestale co Małżon)to z mamą są... też wspaniałe ;)
Po prostu z Bratem zawsze wyczyniałam jakieś głupoty; a to ścigaliśmy się po mieście autobusami, a to próbowałam go utopić wożąc na plecach w płytkiej wodzie. Godzinami oglądaliśmy VIVĘ sprzeczając się która ładniejsza: Shakira czy Rhianna i kiedyś robiąc popcorn spaliliśmy Tatowego wok'a (Tatku jeśli to czytasz, to wiedz, że nawet było nam przykro, ale bardziej kukurydzy żal).
Brat mnie zawsze rozumiał i jest moim najlepszym kumplem i dlatego nie zdziwił mnie lalkowy prezenty w jego wykonaniu.
Zdziwiło mnie to, że Mama się dołożyła :)
Mama akceptuje moje hobby, ale na zasadzie- swoje pieniądze wydawaj jak chcesz. Oczywiście, jak wszyscy, mama na początku zakładała, że lalki będą dla przyszłej córci. Gdy Rysiek okazał się męskim mężczyzną, sądziła że mój zapał zmaleje. Niestety zmalała mi jedynie ilość czasu, bo zapał się potroił ;)
Mama zawsze chętnie ogląda nowe okazy, komentuje ich urodę, albo pyta czemu ten a nie inny ale nigdy nie pyta o cenę, choć ma świadomość, że tanie hobby to nie jest.

I to właśnie mama wysłała Brata do Małżona, celem przeprowadzenia dyskretnego wywiadu pt: "Jaką lalkę kupić Rudej na urodziny". Małżon wziął na siebie to trudne i delikatne zadanie i wypytał mnie tak, że w życiu się nie domyśliłabym, że coś się święci. Przydybał mnie gdzieś w kuchni i znienacka wypalił: "Ruda, gdybyś miała wydać na lalkę XXX-zł, to którą byś kupiła?"
Myślałam, że to pytanie z cyklu egzystencjalno- filozoficznych, czyli "Gdybym był bogaty..." (cytat z jednego z moich ukochanych musicali), więc bez namysłu odpowiedziałam:

Midnight Moon Princess Barbie z 2000 roku.

Żartuje sobie...
Najpierw spytałam po co mu to info.
Potem czy z Polski czy zza Wielkiej Wody.
Potem po cholerę mnie męczy, przecież wiem już co mi kupił jako prezent na urodziny.
Małżon tylko machnął ręką, coś tam poburczał i temat się urwał.

I tak na urodziny dostałam tort i śpiochy dla Maślaka.

I Midnight Moon Princess oczywiście.

Kusi mnie, żeby nazwać ją Luna, choć wiem, że to trochę banalne :) Póki nie wymyślę nic lepszego lalka pozostanie Luną.

Luna jest częścią składową tria nazywanego Celestial Goddess, czyli Niebiańskie Boginie. Jej siostry to:
Morning Sun Princess Barbie

i Star Princess Barbie

Midnight Moon jest trudną lalką. Na pierwszy rzut oka rozczarowała mnie nieco, bo choć kruczowłosa i bladolica, to jej twarz jest jakaś taka rozmyta, bezbarwna. Może to też być sprawka moldu Mackie (którego nie lubię), lub tego iż mam wrażenie, że główka lalki jest wykonana z gumy gorszej jakości, bardziej miękkiej niż u innych lalek.

Musiałam się z nią "przespać" żeby w pełni docenić wszystkie jej atuty.

Przede wszystkim Luna ma przepiękne dodatki:

- diadem z klejnotem w kształcie księżyca

- bransolety ze sznurów pereł:

- cudowne srebrne szpileczki (niestety za duże)

- piękną, srebrną suknię z falbaną, dzięki której lalka wygląda jakby wyłaniała się z mgły;

Na odpowiednim tle lalka bardzo zyskuje.

Pozostaje problem- z lampą czy bez?

Aktualne światło dzienne jest zbyt żółte dla tej bladej piękności. Jednakowoż lampa błyskowa kradnie szczegóły.

Z całej dzisiejszej sesji powstało jedno zdjęcie, z którego jestem zadowolona:

Z okazji urodzin

2011-01-10T15:23:00.003+01:00

Ponieważ mam dzisiaj urodziny (szesnaste oczywiście... plus 13% VAT, no niech będzie) postanowiłam przygotować sobie listę życzeń. Lalek jest kilka- większa szansa, że się żaden prezent nie zdubluje ;)

Kolejność przypadkowa:

Goddess of Spring

Goddess of Wisdom

Legends of Ireleand- Bard Barbie

Pirate Barbie

Legends of Ireleand - Aine

Legends of Ireleand - Deirdee of Ulster

Legends of Ireleand - Faerie Queen

Shakira

Lady of the Unicorns

Enchantress Fairytopia - tej nie chcę, tą już mam :)

Oczywiście z braku lalek zadowolę się dobrym słowem.

Oj... coś mnie już w krzyżu łupie... starość... trza pomału odstawiać lalki i zakładać beret. Ewentualnie zacząć rozwiązywać krzyżówki.

Czy ktoś wie gdzie w Elblągu jest Uniwersytet Trzeciego Wieku albo kółko różańcowe...?

Poznajcie Pana Washmitt

2011-01-05T14:50:00.001+01:00

Tak daleko od lalek jak dzisiaj jeszcze nie odbiegłam w żadnym poście, ale zauważyłam, że nowy wygląd bloga spowodował lawinę zainteresowania pewnym różowym panem, wobec tego chcę Wam przedstawić jego historię.

Oto pełna mrożących krew w żyłach opowieść o dziejach Pana Arnolda Washmitta.

Urodził się nie tak dawno temu w Biedronkowie Górnym gdzie też spędził dzieciństwo i wczesną młodosć. Największą bolączką było dla nigo to, iż nikt nie traktował go poważnie. Absolutnie wszyscy widzieli w nim jedynie "myjkę dziecięcą", taką samą jak Żabka, Kaczuszka, Rybka i Coś Co Nikt Nie Wiedział Czym Jest, z którymi się wychowywał.
Pewnego dnia do Biedronkowa przybło młode wówczas małżeństwo Królików (zasadniczo mój Małżon jest Lwem, ale musicie wiedzieć kto nosi spodnie), które podczas poszukiwań tanich pierogów i warzyw na patelnie natknęło się na Arnolda.
Młoda Królica aż podskoczyła z radości na widok tej jakże inteligentnej twarzy, albowiem miała ona niegdyś sen, w którym ową twarz ujrzała.
Sen, który potem Małżon przedstawił w formie komiksu:

Arnold ujrzał swoją szansę w tym, jakże niezwykłym, zbiegu okoliczności i za pomocą swych diabelskich mocy (albo aż dwóch zębów), sprawił że Króliki zabrali go z Biedronkowa. Jednak musieli pozostawić okup w zawrotnej wielkości pięciu złotych.

Uwolniony Arnold szybko opanował puste, Królicze rozumy i uciekł na wolność.
Najpierw postanowił poszukać mieszkania:

Udało mu się trafić luksusowy apartament na poddaszu stylowej kamiennicy:

Nigdy nie cierpi głodu, bo zawsze ma pełną lodówkę:

Uwielbia relaksujące kąpiele z dużą ilością pachnących kosmetykwów:

W wolnych chwilach układa kompozycje kwiatowe:

Ale prawdziwą miłością Arnolda zawsze były i będą- KOBIETY!!!

Tych, którzy zaczynają się bać o moje zdrowie psychiczne, pragnę zapewnić, że absurdu starczy mi jeszcze na jakieś dwa posty. Potem postanawiam wrócić do powagi ;)

A tych, którym podobał się komiks Małżona zapraszam na jego stronę: mightyigrek.digart.pl, której nie aktualizował od pięciu lat, ale może z Waszą pomocą natchnienie mu wróci i znowu zacznie rysować.

Z deszczem pod rynnę cz.1

2011-01-02T18:30:00.000+01:00

Amelia w życiu nie miała łatwo. Już na samym początku los z niej zakpił, bo choć obdarował ją ponadprzeciętną urodą, to taką samą urodę dał jej jedenastu siostrom. I tak pod jednym dachem żyło sobie dwanaście dziewczyn, barwnych jak kamienie szlachetne lecz podobnych do siebie jak stadko wróbli.
Amelia postanowiła, że będzie czymś więcej niż błyszczącym klejnotem w czyjejś kolekcji i pewnego dnia zapakowawszy się w pudło podróżne wyruszyła w podróż.

W podróż?- Po przygodę!!! W siną dal, nie wiedząc gdzie poczta poniesie. Wyruszyła w deszczowy, jesienny dzień.
Niestety z braku funduszy wybrała opcję paczki ekonomicznej, co spowodowało iż podróż trwała dwa tygodnie i tak ją wymęczyła, że przez trzy miesiące nie chciało jej się wychodzić.

- Halo! Kiedy zamierza pani opuścić pudło?- usłyszała głos, który dudnił jakby ktoś krzyczał przez szybę.

- O Matko Ruth, jak mi nogi zesztywniały! Normalnie jakbym miała dwa kołki- sapnęła gdy tylko, wieko pudła opadło

- No dobra szczurze, który wygląda jak pies, i którego ktoś mi przez pomyłkę do pudła włożył! Zobaczmy gdzie też nas przygoda przywiała!- zakrzyknęła głośno, choć serce serce głośno kołatało w jej chudej piersi.

- Halooo...! Jest tu kto?- zapytała cicho. Gdy nikt nie odpowiedział szepnęła- O nie, tu chyba nikogo nie ma...

Szczur Który Wygląda Jak Pies nic nie odpowiedział ;)

Nagle znikąd pojawiła się ta lalka, która różniła się od Amelii od czubka głowy począwszy, a na zgięciu kolana skończywszy.
- Witaj! Jestem Sportyna.- powiedziała

- Wiedźmy przysłały mnie bym Cię powitała. O jaki słodki Szczur!- chwyciła zwierzaka, który od razu wyczuł do kogo powinien należeć.

- Eeee...?- zdołała jedynie wydukać Amelia, która teraz czuła się już kompletnie zakręcona

- No ty jesteś tą drugą z ogłoszenia o pracę prawda?- próbowała wyjaśnić Sportyna- wiesz, nawet jesteś trochę do niej podobna. Włosy i oczy i w ogóle. Tylko tamta nie miała takiego siana na głowie- mówiąc to wszystko obracała Amielią na wszystkie strony

- Eeee...- powtórzyła Amelia- Druga? Ogłoszenie? Włosy? O co chodzi?- zdołała w końcu wydukać.

-O wielka Matko Ruth!

- No przecież Wiedźmy dały ogłoszenie, że potrzebna im czwarta do pary. Sprecyzowały, że nowa jedynie ma być brunetką o możliwie zielonych lub niebieskich oczach. No i ta co się zgodziła była idealna, ale prosiła o czas na przybycie, bo ponoć z daleka. Wiedźmy aż zaklaskały, bo kandydatka była idealna i już balanga miała być, aż tu nagle, pewnego dnia tamta oznajmia, że dotarła do Jamajki i dalej się nie rusza. I nieważne, że przelot zapłacony, że miejsce na półce zrobione. Nie ma i już.
Wiedźmy się załamały, ale nie na długo, bo jak widać pojawiłaś się ty! I jak już mówiłam- nawet podobnie wyglądasz.
O! Zobacz jakie jesteście podobne!- Sportyna z powietrza wyciągnęła dwie fotografie.

-W sumie... trochę wygląda tak jak ja... No ale co ja bym miała robić? Przecież trafiłam tu przypadkiem...- zapytała zaciekawiona Amelia?

- Jak to co? Wyglądać reprezentacyjnie!- wykrzyknęła Sportyna- i od czasu do czasu jakąś burzę sprowadzić- dodała

- W sumie brzmi ciekawie- Amelia podrapała się po głowie- Burzę zrobić to pikuś... Potrafię też znaleźć źródło i sprowadzać na wioski klęski żywiołowe: powodzie czy gradobicia. Zaraz biorę się do roboty tylko pozbędę się tej niewygodnej kiecki i coś z włosami zrobię.

- Dasz wiarę, że mam jedenaście sióstr i wszystkie czeszemy się tak bardzo podobnie?

Spotryna zachichotała

- Tutaj Ci to nie grozi, bo do nikogo nie jesteś podobna- powiedziała - zaraz skombinuję ci jakąś pelerynkę, bo strasznie zimno na dworze i wyruszamy w drogę!

- No super kapota, ale strasznie mi na oczy leci, może się potem ją jakąś szpilką przypnie czy co...

...i tak Amelia rozpoczęła swoją przygodę jako Czwarta Wiedźma w Króliczej Norze :)

I koniec części pierwszej :)

Ostatnia w tym roku...

2010-12-29T13:40:00.000+01:00

... przyszła wraz ze śniegiem i mroźnym północnym wiatrem...

...Amelia Wiedźma od Wody.

Już wkrótce wielkie spotkanie! {buachachacha}-to taki Wiedźmi śmiech...

Przypominajka

2010-12-28T10:42:00.000+01:00

Przypominam, iż konkurs nadal trwa!! Rozwiązanie już po nowym roku :) Niestety wszystko się przedłużyło, bo moja lalka nadal jest w proszku.

Warunkiem uczestnictwa nadal jest podanie prawidłowego hasła (odpowiedzi umieszczamy w komentarzach w poście o konkursie). Każdy, nawet ktoś z ulicy, może zagrać. Można strzelać dowolną ilość razy, punktuje tylko celne strzały, pudeł nie liczę.

Benny Hill nie jest odpowiedzią ;)

Gramy o Audrinę

i nagrodę niespodzinkę.

Jakieś podpowiedzi były tutaj i tutaj.

A dzisiejszą ostateczną podpowiedź zaprezentuje Państwu Myśka, która aż piała z entuzjazmu, że może mi pomóc ;)

Na Świątecznie, podsumowująco i dziękowalnie :)

2010-12-22T18:04:00.001+01:00

Zbliża się koniec roku i Święta za pasem i tak mnie jakoś już naszło na podsumowanie, bo nie wiem czy przed Sylwestrem coś napiszę. No cóż, nie wiem czy Mikołaj przyniesie mi nową lalkę, bo nie zawsze byłam grzeczna- przeklinałam i chowałam kota do kartonika ;)

To był dobry rok :) Zakupiłam mnóstwo lalek, Pojawił się Ryszard i w końcu pokazałam się publicznie w sieci.
Ten blog mnie zmienił. Gdy zaczynałam go pisać to byłam tylko dodatkiem do lalek, a teraz lalki są dodatkiem do mnie, uzewnętrzniam się. Rok temu nigdy bym nie przypuszczała, że będę błagać Męża, o zawiezienie mnie do Warszawy na spotkanie z ludzmi, których na oczy nie widziałam... a jednak błagałam. Słusznie zauważył, że 9 miesiąc ciąży to nie pora na 200 kilometrowe wycieczki.
Codziennie patrzę na listę osób obserwujących mojego bloga i nie wierzę :) 32 osoby (na tą chwilę), które obserwują. Stałe grono, które komentuje i Ci wszyscy, którzy poczytują, tylko siedzą cicho. Nawet nie wiecie jak ważni dla mnie jesteście, jak bardzo dumna się czuję gdy widzę, że ktoś poświeca swój czas na to, co ja skrobię.
Chciałam Wam wszystkim podziękować, bo to przede wszystkim dla Was piszę. Jednak jest kilka osób, którym chciałam podziękować tak szczególnie, bo osobiście nie mogę.
Znam Was jedynie poprzez sieć, ale jednak znam :) bo wszyscy dzielimy to samo zakręcone hobby :)

No to zaczynam dziękować:

Allmode za to, że wyciągnęła mnie za uszy z dołka, kiedy już myślałam, że przyjdzie mi spędzić w tym dołku resztę życia.

Marsowi, za to, że na nowo odkryłam jaką frajdę sprawia bezinteresowne dawanie prezentów.

Loreen,za to, że dzięki niej wiem, że się nigdy nie zestarzeję, bo stawiam Ją sobie za wzór.

BarbieCollector-owi, za to że identyfikuje moje lalki i daje motywacje do grzebania i poszukiwania jak najbardziej wyczerpujących informacji.

Agacie za to, że wszystko tak naprawdę zaczęło się od jednej krowy ;)

Świstakowi, za to, że motywuje mnie do ratowania najbardziej zabiedzonych trupków.

Lilavati, za to, ze tak jak ja kocha koty.

Sigridr, której dusza jest równie stara jak moja, za to że przez krótką chwilę była i mam nadzieję, że kiedyś będzie gotowa wrócić.

I dodatkowo dziękuję każdej osobie, której blog czytam i mam w ulubionych, bo wszyscy macie to "coś"

Wesołych Świąt i szczęśliwego Nowego Roku życzy cała rodzina Królika i oby nastepny rok był dla Was tak udany, jak ten był dla mnie :)

A oto nasze wstrętne gęby, a co!

Odszczurzanie Barbary vol 2

2010-12-20T11:11:00.027+01:00

Witam Państwa przy drugim poście na temat znęcania się nad Barbiowskimi włosami.
Dzisiejszy odcinek nosi nazwę: "Szczotą po kudłach, czyli zrobiona w barana" i będzie się tyczył tworzenia różnego rodzaju permanentnych loków, na biednych, wyczesanych do zera głowach Basiek.

Ale zanim przejdziemy do slajdów, parę słów od autorki...
Oprócz tworzenia własnych, niepowtarzalnych fryzur, loki są świetne z dwóch powodów:
- po pierwsze: doskonale nadają objętości włosom, które są "oklapnięte"
- po drugie: czasem lalka ma włosy w super stanie, ale np: poskracane tu i ówdzie, loki doskonale zamaskują efekty nieudanych fryzjerskich praktyk i uwolnią nas od konieczności rerootu.

Parę słów ostrzeżeń: nie traktujcie mojego poradnika dosłownie. Musicie wypracować swoją metodę. Ja pokazuję jedynie od którego końca kija zacząć.
Zawsze najlepiej zaczynać od Baśki, którą się najmniej kocha.
W razie zamordowania Baśki, weźcie głęboki oddech, święta idą, Królik ma małe dziecko- nie chce ginąć, bo wrzątek był zbyt wrzący :)

I po raz kolejny podkreślam: NIGDY nie bawiłam się włosami Steffi, Sindy, Belindy ;) czy jakiejkolwiek innej Basi- zawsze meczę te nieszczęsne SuperStar-y

A więc zaczynamy wykład:

W dzisiejszym pokazie udział biorą Basia i Basieńka, które chcrakteryzują się tym, że z włosów są podobne "zupełnie do nikogo"

Basia posiada cudne platynowe owłosienie, jednak ostatnio robiła coś z włosami jak szła na dancing do remizy w 1996. Od tamtego czasu włosy nieco oklapły, więc przywrócimy jej nieco objętości.

Basieńka wciąż pamięta lepsze czasy gdy była gwiazdą na salonach. Szczęście odwróciło się od tej celebrytki gdy zazdrosna o jej powodzenie Belinda podstępem zniszczyła jej fryzurę, ośmieszając ją przy tym. Basieńka ani jej fryzura już nigdy nie doszły do siebie.

Nie mówcie nikomu, ale Basieńka cierpi na nerwice natręctw i wyskubuje sobie włosy- te uparcie nie chcą odrastać. Fundniemy jej nową fryzurę, żeby poczuła się znowu piękna i potrzebna.

Jeżeli włosy lalki są mocno poplątane, to zanim zaczniemy je nawijać, radzę przelecieć lalką po wszystkich punktach poprzedniego poradnika.

Jeśli jednak włosy są wstanie wskazującym na możliwość uczesania bez wyszarpania resztek, wówczas zaczynamy od umycia:

"Szampon wszystko umyje nawet...
...gdy się nie żyje...
... będziemy pachnące, jak kwiatki na łące..."

Umytą lalkę mocno wyciskamy w ręcznik i dla lepszego układania włosów i łatwiejszego wyczesania bierzemy za dolne kończyny i mocno trząchamy- jak ksiądz kropidłem.
Jeśli nic nie spartoliliście do tego momentu to stan w jakim jest wasza lalka powinien wyglądać mniej więcej tak:

Do tego momentu Basia i Basieńka robiły wszystko razem, teraz nadszedł czas by je rozdzielić.

Basi nawiniemy włosy na wałki z gąbki, możliwe do zakupienia w każdym Hipermarkecie:

Jak widać wałki są wielorazowego użytku.

Najlepiej zacząć od czubka głowy. Nawijamy pojedyncze pasma i schodzimy coraz niżej w stronę karku.

Konsekwencja w nawijaniu wskazana jest w dwóch momentach: starajmy się chwytać pasma równej grubości. Przynajmniej na początku starajcie się także nawijać pasma zawsze w jednym kierunku, pomoże to potem poskromić fryzurę.

A tak wygląda zawałkowana głowa Basi z każdej strony świata :)

Teraz na chwilę pozostawiamy Basię i zabieramy się za Basieńkę.

Tutaj robimy fryzurę nieco zbliżoną do afro, więc będziemy potrzebować: wsuwek i słomek do napojów (przecież to oczywiste :))

Słomki ciachamy na krótkie odcinki:

Włosy nawijamy na słomki i zapinamy wsuwkami.
Brzmi banalnie, ale to najbardziej męcząca, niewdzięczna i wkurzająca robota jaką przyjdzie Wam w życiu wykonać :)
Dla ułatwienia każdy kosmyk włosów radzę skręcić w palcach jak sznureczek, co uwłatwi nawijanie na śliskie słomki.

Radzę zachować tą samą konsekwencję: równe pasma w jedną stronę!

Jeśli przeżyliście i udało się Wam nanizać całą łepetynę na słomki to dobrze! Dla tych, którzy polegli- to powinno wyglądać tak:

Teraz następuje moment, w którym Basia i Basieńka znowu się spotykają.

Wstawiamy na gaz czajnik z wodą:

Zanim woda się zagotuje można przewinąć malucha:

Kiedy woda się zagotuje, to nie wyłączamy gazu, tylko ściągamy gwizdek i nad wydobywającą się z czajnika parą fundujemy Baśkom saunę.

Po prostu przez kilka minut trzymamy lalkę w oparach pary, co utrwali loki. Nie za długo, myślę że trzy minuty wystarczą.

Po saunie zawijamy lalkę w mumijkę i zapraszamy na całonocne czuwanie na kaloryferze.

Kiedy mamy pewność, że lalka wyschła, możemy wyplątać wałki.

Tak wygląda Basia po wyjęciu gąbeczek:

Przerażająco prawda?

Ale wystarczy spineczka, albo gumka żeby z pokudłanego zombi zrobić coś bardziej ludzkiego:

Jak pamiętamy od samego początku, Basieńka była tą bardziej skomplikowaną. Wcale nie była zadowolona, gdy po wyjęciu wsuwek wyglądała tak:

Lecz wystarczy trochę dobrej woli i kawałek wstążki i...

Ta Dammm!! Bez grzebienia, bez lakieru, bez gumek- jedynie palce :)
Grzywka zrobiona z najkrótszego pasma, ot przeciągnięta przez czoło i wsunięta pod opaskę.

Moja rada: loków lepiej nie czesać grzebieniem, bo zrobi się jedna, wielka, napuszona masa.

Loki da się rozprostować znowu używając pary, ale każde nowe nakręcenie osłabia włos.

Wszystkie opisane metody nie są moimi wynalazkami. Wszystko co umiem to modyfikacje metod, których nauczyłam się od koleżanek i kolegów z forum.

Wiecie co? Skończyły mi się lalki...a nie lubię pisać o niczym. Mam jeszcze Viking Barbie, ale osoba, której chciałam dedykować posta nie może go przeczytać, więc uparcie o niej nie napisze...
Może Mikołaj będzie dla mnie łaskaw...

Wypuściłam się...

2010-12-18T12:00:00.007+01:00

...do Leklerka na zakupy, poleczyć moją duszę poranioną. Ucałowałam Dziecię, Małżonowi przyrzekłam, że wrócę. Na nogi wciągnęłam buty nowe, cholernie niewygodne i wyszłam w ten mróz siarczysty, pocieszenia szukać.

Czemuż w Leklerku? Cóż się stało?

Ano od początku...
Od wczoraj pecha mam okrutnego, a zaczęło się od tego, że przegrałam aukcje na All. Pierwszą z własnej głupoty, bo sobota godzina 00:11, dla mnie oznaczała noc z soboty na niedzielę. Drugą z powodu snajpera, bo nie wierzę, ze zostałam przelicytowana o 50 gr w ostatniej sekundzie, przez żywą istotę.

Trzecią dlatego, że wraz z Loreen zakupiłyśmy tą samą lakę na Allegro. Nie TAKĄ samą, a TĄ samą!. Wielce rozgarnięty sprzedawca uznał, że jeśli wystawi dwa razy ten sam przedmiot, to jeśli ktoś kupi jeden, to ten drugi magicznie zniknie. Otóż NIE panie marius110 to nie tak działa!!!
Oczywiście zdążyłam zapłacić zanim pan SuperSprzedawca poinformował Małżona (jego konto), że rzeczonej lalki już nie posiada i bardzo mu przykro. Oby lalka dotarła do Loreen bez przygód, bo znajdę drania i wyrwę mu serce przez ucho!

Nic to... powkurzałam się, potupałam... zbiłam butem Męża, za to że mnie nie obronił i lalki dla mnie nie wydarł i udałam się na spoczynek.
Rano, jak to rano, wszystko widać w innym świetle. Obłaskawiłam urazonego Samca i postanowiłam zakupić sobie cokolwiek, byle tylko dziurę po utraconej lalce załatać.
Dlatego wylądowałam w Leklerku (niektórzy pamiętają co tam kiedyś kupiłam).

O Święta Naiwności!!!

Dlaczego uważałam, że w ostatni weekend przed świętami, nie będzie tam tabunów ludzi? Tłumy! Ludzki Moloch z żądzą kwi w oczach wydziera sobie bombki i śpiące, z nudów, brzuchami do góry karpie.
Szybciutko przemknęłam na dział z zabawkami, gdzie zemdliło mnie od wszechobecnego różu. Niestety oględziny wykazały brak jakiejkolwiek lalki, która mogłaby mnie zadowolić,
Zrezygnowana postanowiłam wrócić do domu.

I tak sobie idę zasłuchana w Army of Lovers (polecam, jeśli jesteś niepruderyjnym szaleńcem z dołem) i ponad dachami widzę napis, którego nigdy wcześniej nie widziałam- HURTOWNIA ZABAWEK.
" Ki Diabeł"- myślę. Mieszkam w tym mieście całe życie, znam jak własną kieszeń, ale hurtowni zabawek, w tym miejscu, nie pamiętam. I to rzut kamieniem od domu mojego. No nic to, idę!
Budynek a'la wczesne PRL, wcześniej były w nim zakłady mięsne i ubojnia. Pusto, szaro... poza szyldem- nic.
Oblazłam "toto" dookoła, natrafiłam na niepozorne drzwi. Pchnęłam- otwarte!
Poczułam się jak w dziupli przemytników :)
Hala pełna zabawek. Jeden rzut oka i już wiedziałam skąd się bierze cały badziew na rynku czy w kioskach. Oto znalazłam się w największej wylęgarni kiczu i podróbek.
Jakie oni tam mieli lalki! Piękne! Kolorowe! Marzenie każdej malutkiej, różowiutkiej dziewuszki :)
Wróżki o tęczowych skrzydełkach i twarach Arnolda Schwarzeneggera!
Lalki pielęgniarki z buziami zielonymi jakby lalka miała właśnie puścić pawia.
"My First Darbie Hooker"* (do sprawdzenia w słowniku) i jej partner "My Firs Pimp Ben" (jak wyżej)
Moją pamiętającą czasy mamutów komórką udało mi się zrobić kilka fotek, zanim pani za ladą poszczuła mnie panem ochroniarzem.

I tak superrzadka Belinda z BelindaCollection (no kto z nas choć raz nie marzył o Bellindzie, a tu proszę!- w zasięgu ręki!)

Oczywiście, ci którzy zazdroszczą Bellindzie piękna, mogliby wytknąć podobieństwo pudełka do pudła kolekcjonerski Barbie. Oczywiście jest to nieprawda- to Barbie zrzyna od Bellindy!

Albo Beautiful Girls- no przecież ewidentnie widać jak Mattel ukradło szatę graficzną i użyło jej w serii Fashion Fever! Skandal!

Było jeszcze mnóstwo okazów, ale tak jak mówię- źle zostało odebrane moje zdjęć robienie.

Wierzcie mi lub nie, pomiędzy nimi na półkach stała ONA:

Pod nią podpis: Lalka kolekcjonerska 29cm- 64,99zł
Jedna, jedyna...
Oczom nie wierzę!

Capnęłam i pomknęłam do kasy. Babka gotowa puścić w niepamięć ekscesy z komórką... kasuje... Słysze tą samą cenę... promienieję...
Sięgam do portfela...
...a tam samotny Kazio Wielki i ani grosza więcej...

Nie wierzę i szukam dalej- nie ma!

"Można kartą?"- pytam słabym głosem
"Awaria terminala"- słyszę w odpowiedzi.

Babka widzi, że zaraz zemdleje i mówi, że lalkę przechowa, a ja mogę iść do Leklerka do bankomatu.
Eureka!
Idę!
W Leklerku kolejka do ściany jak w Izraelu. Ale twardo stoję w ogonku. Jestem świadkiem wielkich dramatów, gdy się okaże, że w ścianie niewiele i małych wzruszeń gdy niespodziewanie funduszy więcej...
Moja kolej!
Sięgam do kieszeni i...

Mała dygresja: wierzcie mi lub nie: to się wydarzyło naprawdę! Nie ściemniam, nie koloryzuję!

(koniec dygresji)

...okazuje się, że kartę zostawiłam w torebce, w domu...

Normalny człowiek tutaj padłby trupem na miejscu, ja zrozumiałam, że dopadła mnie Karma i tak ma być.
Wróciłam do domu, kupiwszy po drodze dwa kilo mandarynek i od jutra zaczynam kolekcjonować zużyte tonery do drukarek.
A co!

Odszczurzanie Barbary

2010-12-16T10:33:00.014+01:00

Kiedy nabyłam moje pierwsze lalki, nie ukrywam, że chciałam je zwyczajnie sprzedać. Były to trzy "bidy", brudne, potargane. Przyniosłam "toto" do domu, umyłam, odziałam, ale nie potrafiłam uczesać. Nigdy nie miałam zapędów fryzjerskich, zbytnio nie czesałam moich lalek i nigdy nie przyszło mi do głowy żeby obcinać im włosy. Nie potrafiłam też dobrze rozczesać kołtunów, na głowach lalek. Szukałam informacji w internecie- nic! Na zagranicznych forach- bariera językowa... Najczęściej myłam włosy i związywałam w aseksualną kitkę.
Dzisiaj Mili Państwo jestem ekspertem w dziedzinie Barbiowych kudłów. Przygotowałam mały tutorial, który w kilku prostych krokach pokaże jak z największego czupiradła zrobić znowu piękną księżniczkę.

OSTRZEGAM: Nie biorę odpowiedzialności za to, co stanie się z Waszymi lalkami!! Na moich lalkach metoda nie zawiodła :) I nie mam pojęcia czy Steffie i inne brzydkie siostry Kopciuszka nie wybuchają po takich zabiegach...

OSTRZEGAM PO RAZ DRUGI: Nie wiem jak te tortury znoszą nowsze lalki. Ja póki co męczę lalki o grubych włosach, porządne... a nie te księżniczko-syrenko-tancerki (tfu!)

A więc przedstawiam Państwu pierwszy poradnik pod tytułem: "Jak rozplątać Mattelowski węzeł, czyli szczotą po kudłach"

Na początek musimy dysponować odpowiednio pokudłanym obiektem, w moim przypadku będzie to Rollerblade Barbie z 1991 roku.

Jak widzimy pacjentka nie mogła się zdecydować na fryzurę i mając do dyspozycji kilka: Stóg Siana, Reagge Dredy i Trwałą a'la Społem- wybrała wszystkie.

Zaczynamy: w jakimś pojemniczku przygotowujemy roztwór 2:1 płynu do płukania tkanin.

Wersja dla chemicznych analfabetów: 2 części płynu 1 część wody.

W tej mieszaninie zanurzamy Barbarę po szyję...

... i zapominamy o niej na jakieś osiem godzin.
Spokojnie, Baśka to twarda babka, nie udusi się!!

Po upływie tego czasu, wyciągamy lalkę płuczemy włosy pod ciepłą wodą i myjemy szamponem.

Jest to BARDZO WAŻNE!! Szampon wymyje resztkę płynu do płukania z włosów i usunie ogólnie brud z lalki.

Następnie nakładamy odżywkę do włosów.

Absolutnie najlepsza jest odżywka do włosów sztucznych i peruk - do nabycia w sklepach fryzjerskich. Oczywiście jest droga, więc my weźmiemy sobie zwykłą odżywkę do włosów suchych (WAŻNE!!), najlepiej typu maska (NIEKONIECZNIE WAŻNE) i z jedwabiem (ABSOLUTNIE NIEWAŻNE).

Więc nakładamy odżywkę i idziemy przewinąć dziecko:

Z braku dziecka radzę wstawić na gaz czajnik z wodą (SERIO, SERIO)

UWAGA!! Teraz jest bardzo ważny punkt programu!!!

Po jakiś 10 minutach spłukujemy odżywkę. Wciskamy nadmiar wody w ręcznik i staramy się choć trochę rozczesać lalce włosy. Najlepsza do tego jest szeroka szczotka o miękkich zębach. Nie szarpmy lalki mocno, wystarczy kilka razy przejechać "z włosem"

Jeśli lalka przeżyła tą skomplikowaną operację możemy kontynuować.

Lalkę elegancko ustawiamy w zlewie:

I delikatnie polewamy włosy gorącą wodą z czajnika:

Co jest BARDZO ważne:

- Polewamy lalkę zgodnie z kierunkiem wzrostu włosów.
- NIE używamy żywego wrzątku, tylko bardzo gorącej wody. Wrzątek może stopić włosy lalce, a nie o to nam przecież chodzi
- W miarę możliwości omijamy grzywkę i polewamy włosy tam, gdzie są najbardziej zapętlone.
- Gorąca woda prostuje karby i loki- musimy się z tym liczyć.

Jeśli i ten zabieg lalka przeżyła- to już nic jej nie ruszy :)

Po ostygnięciu proponuję nawinąć końcówki włosów na wałki:

Doda to objętości włosom, jeśli chcemy aby nasza piękność miała włosy proste jak druty, po prostu omijamy ten punkt.

Lalkę kładziemy na kaloryfer i pozostawiamy do całkowitego wyschnięcia.

Efekt końcowy, po wyplątaniu wałków, jest taki:

Dla porównania- moja druga Wrotkarka, która nie miała do mnie tyle szczęścia:

I TA DA!!

Jeśli komuś to pomoże, to w następnym odcinku pokażę, jak zrobić lalce trwałą :)

Wariacje w czerni i czerwieni

2010-12-13T10:51:00.020+01:00

W zasadzie te post powinien się nazywać: "Czy to Baśka, czy nie Baśka", bo trudno mi nazwać dzisiejszą lalkę i jej koleżankę klasycznymi Barbiami. Do zakupu jednej skłoniła mnie cena, do zakupu drugiej... chęć posiadania Baśki, którą mógłby pokochać jedynie kolekcjoner :)

Wspominałam już kiedyś, że jestem namiętną miłośniczką komiksów. W prehistorycznych, czasach, gdy nie miałam internetu udało mi się nawet zgromadzić pokaźną kolekcję, która nadal napawa mnie dumą. Teraz wszystko jest na wyciągnięcie ręki właśnie w sieci, mimo to lubię sobie czasem sprowadzić zza wielkiej wody jakieś czytadełko.
W komiksach najbardziej lubię- UWAGA! piękne i silne kobiety ;) ot taki mały mój fetysz. I choć moje serce należy to Batmana, to jednak na widok Poison Ivy śmieje się moja gęba.
Małżon swego czasu poważnie lękał się o moją orientację ;), ale wytłumaczyłam mu, iż te cycate heroiny, tylko dlatego zajmują moje myśli, bo chcę być taka jak one, a nie dlatego, że pragnę, którejś z nich na miejscu Małżona.

Obie dzisiejsze Baśki są komiksowe. Jedną z nich jest Elektra z 2005 roku, oczywiście, a drugą, mniej znana Harley Quinn, również z 2005 roku.

W sumie Elektry nie trzeba nikomu przedstawiać, bo ma ją każdy zbieracz, który kilka lat temu zabłądził do Pepco i wyszedł stamtąd z okazem kolekcjonerskim, za 19,99 zł.

O Elly słów kilka: jest śliczna! Kruczowłosa i z boskim makijażem. Ponoć najwięcej zyskuje rozebrana z superbohaterskich szmatek. No coż... nie wiem... nie próbowałam :)

Elektra jest superbohaterką, a Harley superprzestepcą, więc pasują do siebie jak ogórek do chleba ze smalcem.

O Harley jednym słowem: ciekawa.
Jako pomocniczka jednego z najnikczemniejszych umysłów komiksowego świata- Jokera, musi być nietuzinkowa.

Przede wszystkim nosi maskę:

Maska jest namalowana na buzi lalki i już to dyskwalifikuje ją to bycia kimś innym niż sobą.

Harley jest ubrana w strój Błazna, który jest na niej zaszyty i niemożliwy do ściągnięcia bez zniszczenia go:

To co wystaje spod kostiumu pozwala mi sądzić, że ciało lalki także jest pomalowane.
Tutaj łapki na dowód:

Lalka stoi na stojaku, którego podstawa jest w kolorze czerwonym z wypisanym na niej imieniem postaci:

Przy czym "stoi" to za dużo powiedziane, bo stojak jest zbyt wysoki i lalka na nim lewituje :)

Z tyłku kostiumu lalki wystaje największa metka na świecie, która jest wszyta "na amen" i można ją usunąć jedynie nożyczkami.

Najciekawsze jest to, że Harley pod czapeczką kryje głowę łysą jak kolano:
(wybaczcie kiepskie zdjęcie, nie znalazłam fotki w internecie i musiałam sfotografować stronę w książce, bo przecież nie rozbiorę swojej lalki!!)

No coż... nic dziwnego, ze jest superzłoczyńcą... też bym się wstydziła łysej glacy.

Panna Quinn próbowała zwieść Elektrę na drogę ZUA!

Nie przewidziała jedynie tego, że Elly się wkurzy:

Ha! Miejsce łysego złoczyńcy jest za brudną kratą!

Ale i tak żadna z nich mojej Ivonce do pięt nie sięga...

No, Mattel! Ja czekam teraz na Aspen Barbie Doll...

Śnieg.... Śnieg.... Śnieg...

2010-12-10T11:50:00.006+01:00

Jestem uzależniona od śniegu! I chociaż jestem upupiona w domu, bo Maślak to i tak zacieszam jak pies do gnata :D i staram się nie myśleć jak bardzo nie lubię, kiedy ten cudowny, biały puch zamienia się w śliską breję i ścieka do ścieku.

Ponieważ w całej Polsce był śnieg, a w Elblągu nie, to poprosiłam Biankę żeby mi go przywołała. Bianka choć Wiedźmą od wiatru jest, w zastępstwie za wciąż nieprzygotowaną Wiedźmę od wody, przywołała mi trochę chmurek :)

Jakby nie patrzył- Śnieg to zamarznięta woda :)

Króliku weź się w końcu za tą sukienkę, znudziło nam się być we trzy!!!

REKLAMA

2010-12-09T10:13:00.006+01:00

Zupełnie z innej beczki :)

Moja najdrożsiejsza druga połówka, która nie jest facetem :) postanowiła wyjść ze swoją twórczością do ludu (a przy okazji zarobić grosik) i założyła bloga.
Proszę Was bardzo o zajrzenie do jej kącika i pozostawienie śladu po sobie (a może nawet drobnego zakupu ;))

Proszę Was o zachęcenie Gosiaczka do dalszej twórczości, bo kolczyki to nie jedyna rzecz jaką ona potrafi.

A więc wszyscy teraz grzecznie klikamy w Ebichu...

Tylko mówię: WSZYSCY- inaczej Mikołaj nie przyjdzie !!!

No Ruda, tym razem przesadziłaś!

2010-12-08T13:59:00.011+01:00

... takim okrzykiem Małżon mój powitał zmarzniętego i zmokniętego listonosza, który wieczorem wtargał mi do mieszkania 5 kilogramową paczkę. Uśmiechnęłam się tylko niewinnie, capnęłam paczkę i pomknęłam do sypialni.
Cieszyłam się, że Maślak twardo śpi, bo wiedziałam, że zawartość owej paczusi wykluczy mnie z życia rodzinnego na co najmniej godzinę.

Paczka faktycznie wyglądała okazale (ta ciemna plama obok to mój 4 kilowy kot- dla porównania)

Co było w środku? Efekt depresji poporodowej... chwila słabości i zapomnienia...chęć zrobienia czegoś szalonego?- PIĘĆ kilo trupków z USA!

Tym, którzy nigdy nie kupowali za pośrednictwem eBaya chciałam tylko powiedzieć, że pojęcie trupka w Polsce i USA jest zupełnie różne. Skusiłam się na aukcje, bo zawierała ona głównie Superstar'y z lat 90tych, a u nas są one w stanie najczęściej wskazującym na "zabawienie na śmierć", pewnie dlatego że były drogie i przechodziły w spadku z kuzynki na kuzynkę. Za Wielką Wodą dziewczynki miały ich więcej niż umiały policzyć (z resztą jak mówi mój brat: oni tam znają tylko trzy liczebniki- jeden, dwa i mnóstwo) i lalki nudziły się szybciej niż zużywały. Wiedziałam, że w większości trupki będą w stanie lepszym niż dobry.
Zgadłam tak pół na pół :)

Tak wygląda stado po wypakowaniu:

Na tym etapie zauważyłam jedną pękniętą nogę, jedną urwaną rękę, mnóstwo sparciałych gumek, trochę skróconych włosów i dwie niecne próby przeszczepu głowy na niepasujące ciała.

W tym momencie też zarekwirowano mi karton:

Gdy już pierwszy zachwyt opadł mogłam wyodrębnić kilka grup w stadzie:

- Grupa SUPERSTAR:

- grupa CHOLERAWIECO

- Grupa KSIĘŻNICZKI DISNEYA

I ponieważ szyć nie umiem, a będę musiała to towarzycho poubierać, to pewnie przez najbliższy rok będę miała dość lalek (żart! żart!)

Jakbyście byli zainteresowani zbliżeniami to proszę klikać tutaj.

Oczywiście część z tych lalek "pójdzie w ludzi"

Ja póki co serce oddałam dwóm:

Pocachontas:

I to nie byle jakiej, bo to jest Splash Color Pocachontas!
Normalnie jedyną księżniczką jaką aprobowałam była Esmeralda z Dzwonnika z Notre Dame, ale jak rozpuściłam włosy tej indiańskiej piękności i zobaczyłam ją w całej krasie to się zakochałam...

Drugą jest też jedna z księżniczek, przypuszczam, że to kopciuszek, ale pewnosci nie mam:

Po prostu zaczarowała mnie ta mordka!

Oczywiście przyjmę każdą pomoc przy identyfikacji lalek.

No! Idę robić SPA :)

Czasem warto ulec pokusie

2010-12-03T16:55:00.012+01:00

Czy macie swoją listę umiejętności totalnie bezużytecznych? Ja tak i na jej szczycie są między innymi: chodzenie po krawężnikach do tyłu, stanie godzinami na jednej nodze i "sztuka" kręcenia jo-jo. Nie wiem czy któraś z tych rzeczy kiedykolwiek uratuje mi życie, ale każda sprawia mnóstwo frajdy :)
Lalka, którą kupiłam totalnie pod wpływem impulsu też potrafi kręcić "jojem"- oto Totally Yo-Yo Courtney z 1999 roku.

Courtney jest jedną z koleżanek Skipper i charakteryzuje się nieco drobniejszym, niż klasyczna Baśka, nastoletnim ciałem.

W serii Totally Yo-Yo sprzedawane były trzy lalki: Skipper, Courtney i Nikki.

I chociaż Skipper ciągle gdzieś wypływa na All, w gorszym lub lepszym stanie, to na Courtney trafiłam po raz pierwszy, a Nikki nigdy nie widziałam :)

Courtney jest lalką z czasów, kiedy ludziom u Mattel'a jeszcze się chciało. Ma boskie włosy w lisim odcieniu, cudowne dodatki i supermoc!

Na aukcji lalka wyglądała tak:

gdy ją zobaczyłam to najpierw zwróciłam uwagę na gadżety, a przystępna cena i krótki czas trwania aukcji zmotywowały mnie do walki o tego sympatycznego rudzielca.

Lalka przyszła szybko i wcale mnie nie rozczarowała :)

Uwagę przykuwa jej nietypowa, "niebarbiowa" uroda. Rude włosy, zielone oczy i jaskrawa szminka. Lalka wygląda świeżutko jak szczypior na wiosnę, bo to w końcu nastolatka jest!

Courtney ma na sobie młodzieżowe ciuchy- sportową bluzę i spódnicę, oraz trampki. No i oczywiście wszędzie ciągnie za sobą swe nieodłączne jo-jo.

Courtney posiada wymiennie dwie zabawki tego typu, różowego królika i zieloną żabcię.

Zgadnijcie, którą moja RUDA Court bardziej lubi ;)

Jednym z dodatków była także żółta torba, która magicznie zmienia się w notesik.

A tu już wszystkie gadżety razem wzięte:

Cały mechanizm "jojania" polega na tym, że w plecach lalki jest umieszczone suwadełko.

Gdy się je przesunie na dół, wówczas zabawka jest wciągana przez otwór w łapce. Gdy się je puści- wtedy działa grawitacja :)

Jedynym minusem, o którym sprzedawca mnie nie poinformował, jest to, że lalka ma lekko pomazaną długopisem buzię:

Normalnie byłabym wściekła, ale lalka tak mi się podoba, że mam to u kota pod ogonem :)

Nagroda za wyniki w nauce

2010-11-28T22:30:00.015+01:00

Zacznie się poważnie...
Kiedyś gdzieś usłyszałam, że naukę języków obcych ( i w ogóle jakąkolwiek naukę) najlepiej rozpocząć wcześnie, ponieważ po czternastym roku życia mózg przestaje rosnąć i pierwsze jego komórki zaczynają obumierać. Dlatego po czternastym roku życia trudniej przyswajamy wiedzę. W moim przypadku to się sprawdziło w 100% gdyż w podstawówce byłam uczennicą dobrą (zdolną acz leniwą), a nagle w liceum okazało się, że mam problem z językami obcymi.
I tak po angielsku mówię płynnie, czytam ze zrozumieniem też ale jeśli bym miała coś napisać- ot choćby maila do sprzedawcy z ebaya- to tak jakby ktoś mi kazał dogadać się z Chińczykiem na migi :)
Po niemiecku czytam, oglądam telewizję i namiętnie słucham Rammsteina, ale która godzina żeby powiedzieć... proszę!- już lepiej każcie mi iść klepać różaniec na czuwaniu, a przecież uczyłam się cztery lata!
Plus jeszcze znam ze sto sentencji po łacinie, ale tu przynajmniej nikt nie każe mi zgłębiać gramatyki :)
Przed samą maturą mama zaciągnęła mnie doi specjalisty od głowy i okazało się, ze mój mózg ma coś poprzestawiane i nie jest w stanie opanować reguł obcego języka, plus do tego nie widzę przestrzennie, nie odróżniam prawej strony od lewej. Myślę słowami a nie obrazami i dlatego nie zapamiętuję twarzy, ale jeśli ktoś mi powie, że jego pies urodził się 12 października i był czwarty w miocie a na imię ma Ciapek- to to wyrecytuję nawet obudzona w środku nocy :)
No i tak sobie żyłam z moim pokręconym umysłem, nawet całkiem szczęśliwie bo mam ładne wytłumaczenie do wrodzonego lenistwa, ale ostatnio zauważyłam, że przez przypadek, jakby mimochodem opanowałam podstawy nowego, piekielnie trudnego języka!

Zaczęło się od słownictwa (zarąbiście trudne, bo na każde słowo polskie przypada mnóstwo słów w obcym języku, ale o tym samym znaczeniu). Pozwólcie, że się z Wami podzielę :)

SMOCZEK:
- ciumak
- cimaczek
- ciućmak
- ciumik
- memlak
i mój osobisty faworyt- dyduch (!)

SSAĆ
- ciumkać
- memlać
- moćkać
i dydać- oczywiście :)

KUPA
- kupciocha
- kitwacha (wytłumaczenie: w języku polskim występuje słowo Skitwasić, co oznacza to samo co: tłoczyć się- jak wiadomo, jak jest kupa to w pieluszce ciasno i stad ta "kitwacha")

POLICZKI
- pucki
- pucynki
- pierdzoszki ;)

PIELUCHA
- pierdzidło

MLEKO:
- papciu
- mniamanie
- mleczulino
- żarciucho

I zdanie w tym języku brzmi:

RysiuMisiu skitwasiłeś się? Masz pomoćkaj dyducha a mama stwierdzi czy duża kupciocha w pierdzidle, a potem da mleczulino.

Taaa... Proszę Państwa rozwijamy się!

W nagrodę za moje poświęcenie w nauce tego jakże trudnego języka Małżon zakupił mi nową lalkę, która od dawna była jedną z absolutnych "must have"

Jest to Fairy of the Garden Barbie z 2001 roku

Oto zdjęcie promo:

Jest to jedna z trzech Barbie, które tworzą serię wróżek. Pozostałe dwie to:

Fairy of the Forrest z 2000 roku

The Enchantress Fairytopia Barbie z 2005 roku:

Jak już kiedyś pisałam uwielbiam "skrzydlaki", więc jak tylko wypatrzyłam lalkę na All, to wiedziałam, że muszę ją mieć!

Normalnie nie przepadam za różowym kolorem, ale w przypadku tej lalki bardzo mi się pn podoba. Jak sama nazwa mówi jest to wróżka ogrodowa, a jej kiecka przypomina mi róże, jakie kwitną u mojej mamy na działce:

(Zdjęcia nie będą najlepsze ponieważ Maślak dał mi jedynie 20 minut na zrobienie ich)

Skrzydełka są zrobione z jakiegoś rodzaju pianki i są "zabrokatowane" na grubo:

Nie mogę się doczekać wiosny, bo te skrzydła pięknie będą wyglądać w plenerowej sesji, w wiosennym słońcu!

Lalka ma przyjemną buzię, bardzo elfią i subtelny makijaż.

Trochę nie podoba mi się ta wyraźna konturówka, ale...

Lalka ma super włosy: złociste i zwinięte w pukle, ale super jakości, błyszczące i mięciutkie.

Jako ozdoby służą lalce listki i gałązka wpięta we włosy:

Oraz taka sama błyskotka umieszczona przy spódnicy:

Ale elementy które bez reszty "sprzedały" mnie lalce to wróżkowe butki:

I najprawdziwsze elfie uszy !!!!

Lalka ma też minusy w postaci totalnie sztywnego korpusu, który w żaden sposób nie pozwala jej upozować do zdjęć. Nawet siadać małpa nie potrafi...

Jak wyjdzie słońce albo Małżon zaopiekuje się chwilę swoim synalkiem, a będzie jasno, to zrobię lalce taką sesję, na jaką zasługuje!

Konkursu ciąg dalszy...

2010-11-18T11:28:00.004+01:00

Uff.. zasypaliście mnie komentarzami... i dobrze:) przynajmniej widzę ilu ludzi zagląda na bloga :)

Konkurs ciągle jest aktualny, dla spokoju ducha uściślę parę spraw:

- Audrina nie ma nic wspólnego z lalką, która do mnie przyjechała, więc skojarzenia typu: ma wielkie mangowe oczyska i jest podobna do Jessie z Pokenomów więc chodzi o pokemony są błędne.
Audrina po prostu została nominowana do opuszczenia domu Wielkiego Królika, bo ja wspominałam nijak mi nie pasuje, choć jest śliczna.

- Dzięki Wam wiem co leci na Polsacie, a nigdy nie splamiłam się zakupem gazety telewizyjnej :) Jesteście niepobici!
Lepiej pamiętam to co BYŁO na Polsacie, a o tym co leci teraz nie mam pojęcia

No i najważniejsze:

- Oczywiście prawidłowa odpowiedź już padła ;) więc teraz to już wcale nie jest trudne i tak się zastanawiam (i znając siebie tak zrobię), że oprócz Audriny wylosuję jeszcze jedną nagrodę niespodziankę, bo tak się ładnie bawicie :)

I odpowiadam na pytanie: TAK, każdy może wziąć udział w konkursie, nawet ktoś z ulicy- chodzi przecież o dobrą zabawę. Prawda?

Oficjalnie konkurs zamykam w Wigilię, do tego czasu każdy kto poda prawidłową odpowiedź bierze udział w losowaniu.
Nad przebiegiem losowania czuwać będzie komisja w postaci:

Pana Ryszarda:

i Pana Bubla: