Charakterystyka Królika

Moje zdjęcie
Elbląg, Warmińsko-Mazurskie, Poland
Jestem Żoną i Matką. Kolekcjonerem i Czytaczem. Budowniczym swojej małej rodziny. Mój MałżOn to odważny, lecz nico leniwy lew. Mój Syn to Mały leśny troll o najmądrzejszych oczach świata. Ja to Chaotyczny Królik, kobieta o wielkim sercu i duszy wielkości lalki Barbie. Sprzątam, gotuję i piszę, a przede wszystkim żyję! Oj, tak- żyję pełnią życia!!!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wszystkie. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą wszystkie. Pokaż wszystkie posty

piątek, 21 listopada 2014

Wielkie sprzątanie.

Gdy byłam nastolatką i potrzebowałam pieniędzy, a w portfelu były pustki, to najlepszym sposobem na zdobycie kasy było wielkie sprzątanie mieszkania.
Nie myślcie, że ktoś mi płacił za tę brudną czynność, o nie! Miałam swój "system", który polegał na tym, że każdy, pojedynczy nawet grosik, jaki znalazłam, odkładałam do specjalnej miseczki. Podczas takiego sprzątania zaglądałam w każdy kąt, w każdą kieszeń i zakamarek. Pod koniec dnia miałam zakwasy, idealny porządek i 10 do 50zł w drobniakach i "dzięgach". Miałam stały układ z panem prowadzącym kiosk ruchu i u niego wymieniałam, swoje znaleziska "na grube", jemu każdy grosz był na wagę złota, a dla mnie nie liczyła się waga a nominał.
Oczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie miała przygód, przy takim sprzątaniu- kiedyś na przykład, w pośpiechu "ciapnęłam" do kosza na śmieci dyskietkę, na której miałam zapisane materiały do semestralnej pracy zaliczeniowej z biologii. Skończyło się na "nurkowaniu" w kontenerze który, jak się później okazało, był prawie pusty,bo godzinę wcześniej wywieziono z niego śmieci. Wór wylądował więc na samiuśkim dnie. Moją dupę, przyodzianą w portki z charakterystycznymi łatami na siedzeniu, przyuważyła mama mojej najlepszej przyjaciółki, co skończyło się na troskliwym pytaniu, czy w domu wszystko w porządku, czy na pewno nie trzeba nam kasy i czy nie chcę przychodzić na obiady. Sytuacja była o tyle nieręczna, że w owym czasie, mój Tatko dochodził w domu do zdrowia, po wypadku w pracy. Pytania mamy koleżanki było podyktowane zwykłą troską.
Kolejny raz, gdy zmuszona byłam do podjęcia odzyskiwania utraconych dóbr, był jeszcze bardziej durny. Otóż, podczas porządków, w moje ręce wpadł klucz. Zwykły, niepozorny, do niczego nie pasujący, a że zawsze miałam tendencje, do podnoszenia wszelkich z ziemi wszelkich śrubek, przepalonych żaróweczek i żołędzi, to i pomyślałam, że klucz do nich należy. Nosiłam pełne kieszenie takich "przydasiów', aż w końcu (najczęściej przed praniem kurtki) moja mama wyrzucała te kolekcje na moje biurko i kazała się ustosunkować, co zostaje a co nie. Tajemniczy klucz został przeze mnie zakwalifikowany do grupy przydasiów nieprzydatnych i wrzucony do wora z innymi śmieciami, które wyniosłam do kubła i szybko wyrzuciłam z pamięci.
A piekło rozpętało się po południu...
Klucz, okazał się być potężnym artefaktem, jedynym zdolnym do otwarcia wrót skarbca, zwanego "wózkownią", w której od wieków moja rodzina składowała niezbędne do przeżycia utensylia, takie jak: kociołek żeliwny, połamane wózki dziecięce i stare meble kuchenne, które rozsypywały się już w chwili nabycia, ale "może się jeszcze przydadzą, albo komuś się odda".
Ponieważ, to ja byłam winna jego zaginięcia, to mnie nakazano jego odzyskanie.
Uzbrojona w : "żółte, gumowe rękawice mocy" (+5 do ochrony przed wydzielinami śmietnikowymi),  "stare spodnie podomowe" (-6 do seksapealu), "bluzę z kapturem dla niepoznaki" (plusy do asymilacji z lokalnym plemieniem dresów) i "kij od szczotki sosnowy" (obrona przed czarną magią i parchatym kotem śmietnikowym), ruszyłam na łowy.
Odzyskać skarb było w miarę prosto, bo musiałam się przekopać tylko przez jedną warstwę śmieci. Trudności zaczęły się, gdy w worze, o pojemności 120l (solidny wór na gruz i inne odpady budowlane), wypełnionym "pod korek", miałam znaleźć ten maleńki, niczym nie wyróżniający się kluczyk. Szarpałam wór z rządzą mordu w oczach, rozsypywałam śmieci na około, obmacywałam każdy papierek, każdą skórkę od pomarańcza i gdy już traciłam nadzieję, nagle!- JEST! Mój Sssskarb! Zacisnęłam mocno palce i... bach!
Czyjaś ciężka łapa spadła mi na ramię, a mnie nagle owinął zapach zatykający dech w piersi. Zapach "szato de jabol'a z rocznika bieżącego" i karpia ze świąt w osiemdziesiątym siódmym.
Zrozumiałam, że oto przyjdzie mi stoczyć walkę z ostatecznym BOSSem- z Panem Żulem!
Serce mi zamarło.
Oddech zrobił się urywany.
Śmierć zajrzała w oczy.
- Widzę, że koleżanka tu nowa- wychrypiał Pan Żul- Koleżanka, się nie śpieszy. Podzielymy się!- powiedział i zanurkował w otchłani otwartego kontenera.
Ze wzruszenia pociekły mi łzy czyste (a może to od bukietu woni rozsiewanego przez Pana Żula?) i zrozumiałam, że to nie był BOSS, a Mag dający doświadczenie. Przestałam się bać o swoją przyszłość, bo wiedziałam, że nawet, jak mi w życiu nie wyjdzie, to brać śmietnikowa weźmie mnie za swoją.

Sorry Mario, ale Twoja księżniczka jest w innym zamku! 

Niestety jestem już duża, magia odeszła z mojego świata i już nie muszę sprzątać pokoju w poszukiwaniu kasy. Teraz sama ją zarabiam.
Ale porządek musi być i choć nie lubię, to w ostatnim czasie, zostałam zmuszona do posprzątania dwóch, najświętszych dla mnie azylów.

Pierwszym z nich jest moja komórka.
Dla mnie telefon powinien służyć do dzwonienia i tylko dla tego. Mój jeszcze robi zdjęcia, a raczej ja je nim robię. No i ilość tychże fotek totalnie zablokowała aparat, który i tak jest wyjątkowo tępym i niewspółpracującym urządzeniem. (A jakże! Wszystkie moje, elektroniczne gadżety są wyposażone w inteligencję. Każdy z nich ma imię i indywidualny charakter!). Musiałam przekopać się przez miliony zdjęć, tysiące niewyrzuconych smsów i setki niepotrzebnych kontaktów, a na koniec i tak wywaliłam wszystko i nakarmiłam go od nowa.

Czystki sprawiły, że dokopałam się do następujących perełek:

"Nie jestem podróbką, jestem z edycji limitowanej"

"Tłajlajt Sparklez jest zdegustowana twoim stosunkiem do porządków"

"Takiego buraka znaleźć to jak z rakiem wygrać!"

"A więc kochanie, zrobię z Ciebie gwiazdę! Pójdziemy razem na przyjęcie, poznasz kilku moich znajomych...
Co to znaczy, że nie masz szesnastu lat?!"

"Wesołych Świąt! Zadarłeś z niewłaściwym Króliczkiem! Wyskakuj z jajek!"

"Może to świnka, może to kucyk! A może coś zupełnie innego!"

"Pan Pyrek odsypia po ciężkiej nocce w destylarni"

Z dedykacją dla Lunatyczki!
Kategoria: "Janusze Nazewnictwa"

Drugą enklawą króliczą, jaką posprzątałam i przeorganizowałam, są moje lalki, bo Małżon zrobił mi na nie nową półkę.
Mam dobrego Małżona, gdy go o coś poproszę, to nie muszę mu codziennie przypominać żeby mi to zrobił. Wystarczy raz na pół roku.
(I groźba focha.)
(I zapuszczanie włosów na nogach.)

Teraz ściana lalkowa wygląda tak:

(Po praniu mózgu aparat w telefonie zapomniał jak się robi dobre zdjęcia)



Znalazło się kilka nierozpakowanych pudeł.

Co nie zmieściło się na półkach ma kwaterę w trumience z Ikei.

Znalazłam kilka perełek.

A o innych sobie przypomniałam.

A innych lalek w poście nie będzie.
A czemu?
Bo sprzątam też swoje życie i w ramach ogarniania nieogarnięcia, zapisałam się na kurs prawa jazdy. 
Nie mam życia, nie mam czasu. Zarobiona jestem!

A dla ludzi o mocnych nerwach- (UWAGA! DRASTYCZNE!) takie malowidło wisiało na ścianie hotelu, w którym spędziłam z Małżonem miłe chwile. 
To był naprawdę fajny hotel z zajefajnym, sympatycznym kucharzem. Tylko właściciele trochę za bardzo "popłynęli" z zachowaniem klimatu.

piątek, 20 stycznia 2012

Pokój mojego syna

Zastanawiałam się jaką bajeczkę tym razem Wam wcisnę odnośnie mojej nieobecności. Były już gry, książki, śpiączka i sraczka. Tym razem powiem prawdę- lalki mi obrzydły. Zniechęciłam się do nich jak do ulubionego filmu, który widziało się za dużo razy, albo do ukochanej piosenki, która do znudzenia w kółko leci w radiu. Mam focha na vinyl. Mam niechęć ogólną do lalek. Nie kupuję, nie oglądam, nie czytam. Czerpię perwersyjną przyjemność z patrzenia jak obrastają kurzem. Rechoczę dziko, gdy Ryszard wyciąga jakieś blond czupiradło spod łóżka. I cieszę się gdy któraś zgubi but!
Sama na siebie jestem zła, że tak się dałam omotać. Ja- poważna matka dziecięcia płci męskiej, które kiedyś, być może zostanie prezydentem, pozwoliłam sobie na niekontrolowane rozmnożenie plastikowego tałatajstwa.
Małż mój, kiedy wspaniałomyślnie pozwolił mi przygarnąć pierwsze sieroty, poprosił tylko bym trzymała stado w ryzach, czyli w jednym pokoju i w jednym miejscu. Dawałam radę... do czasu....

46 metrów kwadratowych na poddaszu to za mało na Królika (181 cm wzrostu), Małża (191 cm), Dwa koty i Maślaka z zabawkami, które rozmnażają się chyba przez pączkowanie. Piłki, samochodziki, klocki już dawno osiągnęły masę krytyczną. Skaczemy jak żaby, bo każda zdeptana zabawka nagle urasta do rangi tej najukochańszej, a jej strata jest okupiona maślakowymi, rzewnymi łzami. W pokoju do życia mam skrzynię z drobnicą, watahę pluszaków, parking na dwadzieścia aut, lądowisko helikoptera i tor kartingowy. W kuchni piętrzą się klocki w kontenerze i gary w zlewie. W łazience stacjonuje oddział zabawek wodoodpornych i dwa nocniki, z których jeden służy jako kapelusz a drugi jako magazyn na piłki. Zmasowanemu atakowi dzielnie i długo opierała się sypialnia, ale i ona upadła.
Stało się- Baśki poddały terytorium i przyszedł czas na piramidy z kółek, zabawki wkurająco- grające i całą resztę niesklasyfikowanego stuffu.
Maślak jako dowódca wygranych wojsk i Królik jako generał pokonanych pół dnia znosili zabawki na nowe miejsce.
I wtedy boleśnie uderzyło mnie jak bardzo "zabaśkowałam" moje ukochane, maleńkie królestwo. Przypomniałam sobie, jak na początku panienki, niczym pensjonarki, siedziały grzecznie na jednej półeczce, a ja byłam przekonana, że jestem jedyna taka z TAKĄ kolekcją.
Przypominam publikowaną już kiedyś fotkę:

A teraz? Teraz niestety otaczają mnie zewsząd Barbiszony:
- Na komódce rozsiadła się rodzina Ghouli
...móóóózg....
Ponieważ stoi obok nich modelka- blondyna, to nie najedzą się bidule.

- Półka z kryształami rodowymi to teraz VIP Room dla mojej najstarszej lalki i jej dwóch przyjaciółek:
(najstarsza lalka to ta najsłabiej widoczna, siedząca na odpustowym domku) Chibi Cthulhu jest taka tylko dla picu.

- Półka z tymi, co to można bez wstydu cioci pokazać i przy okazji nie ma szans dla kotów na wejście:

- Czarowne stadko pod przewodnictwem Ivonki, broniące praw do posiadania więcej kolczyków niż powierzchni kwadratowej ucha:

- Półka niegdyś zarezerwowana dla literatury wysokich lotów:
...oj Geralcie, gdzie te czasy gdy byliśmy tylko Ty i Ja?...

- Siedlisko Zła właściwe, już ogołocone z mieszkanek zajmujących apartamenty najbliżej poziomu podłogi:

- Nowo wybudowana kwatera, dla chwilowo eksmitowanych lalek. Zawiera SPA, jacuzzi, podgrzewany basen i słodkiego szczeniaczka dla każdej, nowej mieszkanki:

A oto Pan i Władca na włościach i jego wierny przydupas, któryz świętując podbój nowych terytoriów zastanawiają się nad przeprowadzeniem szturmu na szafkę z ciasteczkami.

No i skończyły się czasy lalczenia jak popadnie. Miejsca brak, wyczerpany limit lalek w wishlisty. I ta najbardziej wymarzona od tygodnia pomieszkuje u mnie. Lalczyne niedobitki mają od teraz nową liderkę. Kayla The Witch musi się uczyć jak być tą drugą...


Arrrr...