Charakterystyka Królika

Moje zdjęcie
Elbląg, Warmińsko-Mazurskie, Poland
Jestem Żoną i Matką. Kolekcjonerem i Czytaczem. Budowniczym swojej małej rodziny. Mój MałżOn to odważny, lecz nico leniwy lew. Mój Syn to Mały leśny troll o najmądrzejszych oczach świata. Ja to Chaotyczny Królik, kobieta o wielkim sercu i duszy wielkości lalki Barbie. Sprzątam, gotuję i piszę, a przede wszystkim żyję! Oj, tak- żyję pełnią życia!!!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lara. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Lara. Pokaż wszystkie posty

środa, 30 września 2015

Ostatnie kolory lata.

Przez lato nazbierało mi się sesji lalkowych, których dotąd nie wykorzystałam. Ponieważ nie wiem kiedy (i czy) nastąpi wielki, lalkowy comeback, to dla mobilizacji własnej, wrzucam zbiorczo moje "kwiatuszki".
Cieszcie się resztką ciepełka:

Pierwsza z nich, moja ulubienica, 

Kindlee z Dolls of Fairytopia

W oryginale jedna z tria kolorowych motyli:


Cóż mogę powiedzieć?- dałam jej szansę. Zamieniłam ciało i zamaskowałam fryzurą zbyt wysokie czoło. Opłaciło się. Panna przesiedziała całe lato, na biurku Małżona i cieszyła oko:






Następna w kolejce, nabyta za okazyjną kwotę:

Fan Bingbing

Lalka stworzona na (nie)podobieństwo chińskiej (made in China, hłehłehłe) aktorki, o tym samym imieniu:


Daję lalce duży plus za to, że jest pancerna. Przeżyła festyn w przedszkolu, gdzie brutalnie wydarto ją z pudła i bezceremonialne oglądano, macano i bawiono się nią. Przeżyła. Jej fryzura też.







Modern Circle Melody (Evening Wear) 
przybyła do mnie z domu gdzie: "nie ma dzieci, zwierząt i nikt się nią nie bawił". Jestem skłonna w to uwierzyć. A Wy uwierzcie mi, że zapach papierosów przylgnął do niej tak, że śmierdziała koperta, śmierdziały dwie reklamówki, w które była zawinięta, śmierdział plecak, w którym przywiozłam ją do domu i śmierdzą wspomnienia.






Drogi Sprzedawco!
Twoje lalki capią tak, że tłum budowlańców, który wcale teżnie pachnie fiołkami, marszczył nos ze wstrętem, gdy podtykałam im Melody. Wolę nie wyobrażać sobie, jak wali miejsce, z którego Mel przyjechała!
Amen!

Na końcu, choć nie ostatnia- Roberta (swoją drogą- piękne imię. Takie "warczące").
"Bertę" ubrała i zidentyfikowała dla mnie Natalia- wielkie, wielkie dzięki!

Roberta to lalka przedstawiająca postać z serialu "Zbuntowani", po ingliszu:

"Rebelde"- Roberta 


I Bercik w wersji cygańskiej:









I jeszcze ulubiona fotka Lee na koniec:


To na razie tyle. Cud, że i tak dużo się znalazło. Do następnego razu- jeszcze w tym stuleciu.

środa, 12 marca 2014

Co ma wisieć, nie utonie.

Jestem niewolnicą swoich przyzwyczajeń. Oczywiście nie zdawałam sobie z tego sprawy, dopóki mama nie zwróciła mi uwagi, że nie jestem w stanie wyjść z domu, bez wysikania się i napicia herbaty, obowiązkowo w tej kolejności.
Najpierw włażę do wanny, a dopiero potem odkręcam wodę. Czas napełnienia poświęcam na filozofowanie i wymyślanie ciętych ripost, dopiero gdy zakręcę kran, to zaczynam się pucować. Nie umiem się wykąpać w w napełnionej wannie.
Muszę mieć dwie poduszki (dużą i jasiek), nie umiem bez nich zasnąć, ale w nocy i tak je odrzucam i śpię bez.
Kanapki, zamiast masłem, smaruje majonezem. Gdy nie mam tegoż w lodówce, to jem bez niczego lub nie jem wcale.
Umiem rozpoznać, po zapachu, słodzoną herbatę, a nauczyłam się tego dlatego, że nie jestem w stanie przełknąć słodkiej.
W zimę muszę mieć na rękach rękawiczki, ale gdy mam zakryte całe dłonie, to dostaję "kurwicy". Rozwiązanie?- mitenki bez palców!
Nie maluję ust, bo od razu zaczynam gryźć paznokcie!
W autobusie muszę usiąść na "swoje" miejsce, a jak jest zajęte, to będę stać, choćby reszta pojazdu była pusta.
I własnie o autobusie ta historia:
Lubię chodzić na piechotę, bo wtedy mi się najlepiej myśli i obmyśla działania. Z pracy do domu mam dwadzieścia minut spacerem i, gdy nie poruszam się rowerem, to tę odległość często pokonuję "z buta". Niestety, dosłownie kilka metrów od bramy, mam też przystanek autobusowy, z którego kursuje aż jeden autobus dziennie. Przy okazji jest to autobus, który przyjeżdża 5 minut po moim fajrancie i jedzie pod mój dom. Przyznam, że czasem, z lenistwa, wybieram szybki transport, zamiast zdrowego spaceru.
Trafiło się, że jeździłam codziennie, przez tydzień. Zawsze wybierałam to samo miejsce- bezpośrednio za kierowcą, na pojedynczym siedzeniu.
Pewnego dnia zawahałam się, bo choć "moje" siedzisko było wolne, to obok niego siedziały dwie matki, ze stadem rozkrzyczanych dzieciaków. Sama posiadam "szkodnika" i  wiem, że można być cicho w autobusie. Te panie tego nie wiedziały. Mając do wyboru albo cichy kącik, albo rozrywkę w postaci wrzasków, wyzywania, plucia i zapewne kopania, wybrałam oczywiście to pierwsze.
Wsparłam się o rurkę, włączyłam muzykę, zagłuszającą choć trochę kakofonię dźwięków, głowę oparłam o szybę i udawałam, że śpię.
Autobus ruszył i nie zdążył nawet dojechać do następnego przystanku, gdy przez dudnienie w słuchawkach, wdarł się do moich uszu tępy odgłos uderzenia.
W pierwszej chwili, pomyślałam, że któraś "małpa" ze stada, musiała się wywalić jak długa.
Ku mojemu zdziwieniu, całe towarzystwo było na swoich miejscach. Tylko jakieś ciche i zadziwione. Rozglądające się wokół, niepewnie.
Ja też zaczęłam się dyskretnie rozglądać. Potem oblałam się zimnym potem.
Na tym siedzeniu, tym które tak bardzo chciałam zająć leżał kawał urwanej podsufitki z autobusu! Zapewne nie stałaby mi się większa krzywda, gdybym oberwała tym w łeb, ale najadłabym się strachu co niemiara!
Odtąd baczniej obserwuję swoje poczynania i staram się nie ulegać przyzwyczajeniom. Nigdy nie wiadomo, kiedy wybicie z rutyny uratuje dzień lub zdrowie. Albo

Lalki kupuję odruchowo. Na zasadzie: "O! Mold Lara! Uwielbiam mold Lara! Mam "szysta lalek z moldem Lara! Kupię jeszcze jedną" I kupiłam...
A potem, w domu się zastanawiam:
"A na cholerę mi kolejny mold Lara?"
"A po co ja w to Kup Teraz kliknęłam?"
"A kto Cię laleczko tak skrzywdził?"

A lalka, o której mowa, to kolejna z dziewczyn Bonda, czyli "Tasiemiczka*":

* W moim pierwszym kompie, gra karciana "Solitaire", czyli "pasjans", była pod nazwą "Tasiemiec". 

Grafa do bani, muzyki niet, ale jaka grywalność!

A oto sama lalka:

James Bond 007 

Live and let die 

Solitaire Doll

2009
Black Label (ponoć)


Gdyby Tasia na żywo wyglądała choć w 1/2 tak ładnie. To nie byłoby żalu, nie byłoby psioczenia na durne przyzwyczajenia i odruchy, nie byłoby tego posta, w takiej formie.

A jest, bo lalka w chwili przybycia prezentowała się tak:



Zapewne, po tych dwóch fotkach, nie widzicie jeszcze, gdzie leży największy (a nawet dwa!) problem Tasi?

A tutaj?:

Fotoszop poziom mistrzowski!

Nadal nie?

Posłużę się zatem planszą poglądową:

Fotoszop level: master Królik!

Problem mój sprowadzał się do tego, że nijak nie umiałam jej ubrać i uczesać. Byłam tak zniechęcona, że o zgrozo!, chciałam ją sprzedać! A przecież ja nie umiem sprzedać lalki!

Z pomocą przyszła mi, niezwykle utalentowana, acz nie doceniająca swoich zalet, niewiasta i teraz Panna Tasiemiczka już nie musi ukrywać atrybutów, a nawet przekuła je w zalety!


Tak... Nowa "skóra", to to, co mi było potrzebne!





Nie mogę się poruszać, nie mogę oddychać, ale kiecka zajebista, to postoję chociaż.

Spójrz mi w oczy...

W oczy mówiłam!!!



Rzęsy zgubiłam w praniu!

Mam nadzieję, że od następnej sesji, lalki nie będą już w namiocie, a w plenerze!

Jeszcze dodam, że oryginał lalki wyglądał tak:

Dr Quin... 
Do pacjentów, z takim dekoltem? Nie godzi się tak, nie godzi...

Na samiuśkim końcu, chciałam jeszcze dodać, że kasztanowy kolor spłukał się do (niespodzianka!) rudego. znowu jestem sobą!