Charakterystyka Królika

Moje zdjęcie
Elbląg, Warmińsko-Mazurskie, Poland
Jestem Żoną i Matką. Kolekcjonerem i Czytaczem. Budowniczym swojej małej rodziny. Mój MałżOn to odważny, lecz nico leniwy lew. Mój Syn to Mały leśny troll o najmądrzejszych oczach świata. Ja to Chaotyczny Królik, kobieta o wielkim sercu i duszy wielkości lalki Barbie. Sprzątam, gotuję i piszę, a przede wszystkim żyję! Oj, tak- żyję pełnią życia!!!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Elvis. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Elvis. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 28 stycznia 2014

Mistrzyni oszczędności i okazji.

Wiatr hulający po moim portfelu boleśnie uświadomił mi, że jest koniec miesiąca. W tym roku postanowiłam lepiej gospodarować domowym budżetem i planować wydatki z wyprzedzeniem, ale i tym razem nie zaskoczyłam siebie, i w dziedzinie oszczędzania ponoszę sromotną porażkę.
Zazwyczaj nie robię postanowień noworocznych, a jeśli już to takie, których jestem w stanie dotrzymać np.: zgrubnę, będę się częściej upijać, znowu nie pójdę na siłownie, będę jeszcze bardziej wredna dla sąsiadów, ale w tym roku, za namową bliskiej koleżanki i z nią na spółkę, podjęłam jedno: "Do pierwszego dnia wiosny- ŻADNYCH LALEK!"
Dlaczego do dwudziestego pierwszego marca? Ano dlatego, że tak to jest post, dłużej, to byłaby głodówka zagrażająca życiu! Wiosna, świat budzi się do życia... Czyż może istnieć lepsza, bardziej symboliczna data?
Stosowne postanowienie spisałyśmy w formie umowy, brzmiącej jednako dla obu stron, ale po kilku dniach pojawiły się do niej aneksy. Najpierw mnie się przypomniało, że na urodziny zazwyczaj dostaję od MamyM kasę, za którą ona każe mi kupić sobie lalkę! Przecież nie mogę zrobić przykrości Teściowej!? Potem koleżanka (zwana dalej: K) zadzwoniła z przerażeniem, że zapomniała, że lalkę na Ebayu licytuje, a co jeśli wygra? Potem szybko dopisywałyśmy kolejne wyjątki, na przykład:
- Taaaaka okazja była!
- Baba na allegro, nie wiedziała co sprzedaje!
- Klimt Barbie w szmateksie po trzydzieści złotych mięli!!
- A, bo taka ładna była...
- Z nudów mi się kliknęło...
- Kupiłam dziecku lalkę, ale ona się nie bawiła, to zostawiłam sobie!
I tak, zupełnie bez mojego udziału, stan konta niebezpiecznie zbliżał się do debetu, a ja miałam zabukowaną wizytę w mordowni, to jest u dentysty.
Może ktoś z Was pamięta, jak bardzo cenię sobie wizyty w tym przybytku rozkoszy, a jak nie to zapraszam tutaj. W każdym razie, wizytę miałam zaplanowaną, w dodatku pierwszą (nie licząc przeglądu) u nowej pani stomatolog (poprzednia poszła na emeryturę- za bardzo trzęsły się jej już ręce wzrok już nie ten...). Nie wiedząc, co mnie czeka, siedziałam w pracy, starałam się skupić i nerwowo odliczałam minuty do wyroku.
Z nudów, a może i stresu, ale zupełnie przypadkowo weszłam na allegro. Przejrzałam kilka stron. Nic ciekawego...
Następne kilka...
Jest!
Ciekawa...
Niebanalna...
Sympatyczna...
Całkiem tania, choć i tak za droga.
Napisałam maila do K. podrzuciłam link. Pożaliłam się. Aukcję dodałam do obserwowanych.
K. znała mój ból, bo sama się na nią zasadziła. Połączyłyśmy nasz żal w jedną pieśń żałobną, spowodowaną brakiem środków (ja) i brakiem wymówki (K.) I powróciłyśmy, każda do swoich zajęć.
Wizytę miałam umówioną na szesnastą. O piętnastej dzwoni mój telefon- numer zastrzeżony. Mimowolnie przypomniałam sobie poprzednią rozmowę z "anonimowym numerem":
- Halo?
- Witam!!! Nazywam się XYZ, dzwonię z firmy "Krzak", czy mam przyjemność rozmawiać z Panią Królik?
- Nie ma pan przyjemności rozmawiać ze mną i nie będzie pan miał,tak samo jak nie mają tej przyjemności inni przedstawiciele tej firmy, którzy do mnie dzwonią.
- Ależ pani przesadza! Ma pani taki miły głos!
- Ale naprawdę jestem straszną jędzą i jeśli się pan teraz nie rozłączysz, to gwarantuję, że zepsuję panu dzień i zrobię to z dziką rozkoszą, tak jak zrobiłam z innymi, którzy dzwonili do mnie z tą samą "okazją" co pan dzwoni!
Facet, o dziwo zrozumiał...
Odebrałam więc tajemniczy telefon i okazało się, że nikt nie chce mi sprzedać magicznych garnków, a jedynie pani dentystka pragnie zajrzeć mi do paszczy, nieco wcześniej i wobec tego pyta, czy mogłabym w miarę szybko posadzić kuper na fotelu.
Mogłam.
W gabinecie wykonano mi zdjęcie rentgenowskie, na którym ząb pokazał prawdziwe oblicze i dawno wykonane leczenie kanałowe, o którym jakoś zapomniałam. Czyli, mówiąc językiem ludu prostego- ząb kaput! W króliczym pysku ostał się jeno trup, marna zewnętrzna powłoka zęba, pokryta cementem dentystycznym, który się wykruszył i wymagał zaszpachlowania ubytku.
Zwykle nie pozwalam się dotknąć dentyście, bez znieczulenia, uprzedzenia, że gryzę, kopię i rzucam klątwy. Zażądania drinka z wódki i soku, ale bez soku, i kogoś, kto mnie potrzyma za rękę. "Nowej" pani Zębolog, też się tym oberwało, ale ta jednak wysłuchała mojej tyrady z czarującym uśmiechem i uświadomiła mi, że skoro ząb jest: muerto, dead, tot, mort- zdechły, to da się go ryć bez znieczulenia, lub choć spróbować to zrobić w ten sposób.
Przez chwilę mój mózg był trupem jak ten ząb, ale zaraz potem przyszły te sensowne myśli, które mnie zawsze przerażają ( może to był wyimaginowany dźwięk zaoszczędzonego piniążka?)- "Dzieciaka urodziłam, tatuaż zrobiłam (dwa razy), depiluję woskiem różne partie ciała, które niekoniecznie są nogami...Czy dam radę wytrzymać trochę bólu?"
Odpowiedź była jedna:



- O-o...
- Niech zgadnę: przed nami ogromny wodospad?
- Fakt.
- Na dole skały jak brzytwy?
- Nie inaczej.
- Dawaj go!!!*


Z gabinetu wyszłam na miękkich nogach i z trzęsącymi się rękami, ale jakoś wystukałam SMSa do K: "Nie wzięłam znieczulenia, kupię lalkę. Jebnę o tym posta."
Co też niniejszym uczyniłam.

Oczywiście, tamta lalka jeszcze nie wie, że już jest moja, za to dzisiaj zaprezentuję Wam:

Klimt Barbie z 2011 roku


Nie lubię mówić za ile kupiłam daną lakę, zwykle dlatego, że nie chcę żeby moja mama się dowiedziała, ale teraz się chwalę: 30 złotych! W lumpku!
Tyle wygrać!

Oczywiście lalka nieco przeszła i trochę się to na niej odbiło, ale biorąc pod uwagę, że kiedyś zakupiłam sobie pannę Klimt i tamta niestety zaginęła, a ja poprzysięgłam, że drugi raz za nią płacić nie będę, to czuję się tak, jakbym ją w prezencie dostała.

Taki tam spam zdjęciowy z wykorzystaniem, zakupionych okazyjnie, lampek:









Kiecka, która paczy!





Klimt przybyła do mnie z jeszcze bardziej awangardową fryzurą, niż jej firmowa. Przywrócenie jej do świetności, nie było aż tak trudne, a pomógł mi w tym, mój nowy, najlepszy przyjaciel, do włosów lalkowych:

 Żel do stylizacji w sprayu, marki Joanna.

Jest to świetny eliksir, który nie dość, że trzyma włosy w takim położeniu, w jakim nam się zamarzy, to jeszcze wysycha szybko, nie zostawia ekstremalnie twardej skorupy, wypłukuje się błyskawicznie i nie klei się! Kupta bo warto!

Mogło by się wydawać, że to koniec zabawy z panną Gucią.
Nic bardziej mylnego!
Zanim Gucia odzyskała swoją złotą kieckę i szaleństwo w oku, zwyczajnie, jak normalna dziewczyna, wyszła na spacer, podziwiać śnieg.


- Chyba znowu zacznie padać.



- Zimno mi, zarzuć jakąś czapką!


- Tak lepiej!


Ciekawostek wcale nie koniec:

Klimt nosi dumnie mold Aphrodite. Ten sam mold ma Świnka:


A przecież Gucia wcale nie wygląda świnkowato...

I to już koniec ciekawostek ;)

* screen i cały, polski tekst, pochodzi z, chyba najbardziej niedocenionej, bajki Disneya- Nowe Szaty Króla. Jeśli ktoś nie oglądał, to MUSI nadrobić!!

wtorek, 7 maja 2013

Dwoistość natury ludzkiej.

W poniedziałek, w późnych godzinach popołudniowych, pewien owad postanowił pożegnać się z życiem. Nikt nie wie czemu targnął się na taki czyn i jakie myśli kierowały robalem, ale fakt pozostaje faktem, że ucałował swą robaczą żonę i dziatwę, złożył wymówienie w robaczym biurze i zrezygnował z prenumeraty "Gówna Codziennego"  i wyskoczył on ze swojego krzaka, prosto w oko przejeżdżającej rowerzystki.
Tja... oczywiście wiecie dokąd ta historia zmierza?
Na początku była ciemność {oko z robakiem w środku uparcie nie chciało na nowo się otworzyć}.
Potem był ból {rower prowadzony przez oślepionego cyklistę, ma tendencję do bycia przyciąganym przez żywopłot}.
Potem zapadła cisza...
No prawie... {"Ty!!!! Paaaa!!! Ale się baba wyjebała!!!"}.
Pierwsze, co zrobiłam, po wyplątaniu jednej ręki z gałęzi, liści i resztek zawartości koszyka rowerowego, to było uwolnienie robala kamikadze. Nie bez mściwej satysfakcji stwierdziłam, że gadzina nadal żyje! Czyli przynajmniej jemu poplątały się szyki!

Nie dysponuję dokładnym rysopisem skurwiela, ale z ryja podobny do tego na mleczyku.

Potem stwierdziłam, że wszystko mnie boli, a najbardziej du(p)ma., że mam nogi przygniecione rowerem i, że łbem wyrżnęłam w chodnik (kask rowerowy? a po co?). Nie macie pojęcia jakie przerażenie ogarnęło mnie na myśl, że mogłam coś uszkodzić!
Ta myśl mnie dosłownie zmroziła. Serce zaczęło mi walić jak oszalałe, a krew szumieć w głowie. Zrobiło mi się gorąco i jednocześnie oblałam się zimnym potem!
W minutę stałam już na nogach, choć bałam się spojrzeć.
W końcu musiałam się przemóc.
Na pierwszy rzut oka- fatalnie!
Kierownica wygięta...
Gumowy uchwyt od kierownicy- poharatany przez gałęzie!
Cudny, perliście biały lakier- obdrapany!
Koszyk trzyma się na jednej śrubie (tej przymocowanej na "amen")
Łańcuch spadł...
Najmniej ucierpiało siodełko, które miękko pacnęło w psią minę pod krzakiem.
Najbardziej miałam ochotę się poryczeć. Duma jednak nie pozwalała. Postawiłam Żulitetę na nogę. Wytarłam siodło, naprostowałam kierownicę. Założyłam łańcuch.
Z upiornym skrzypieniem obolałego roweru wróciłam do domu.
Dumna!
Pobita lecz nie pokonana!
Wdaje Wam się, że to nie jest śmieszne?
A to?-
Niedziela... leniwe popołudnie...
Młode siedziało u babci, ja sprzątałam a Małżon rozbijał się gdzieś w okolicy na motorze. Czas pokazał, że "rozbijał się", to było dobre słowo.
Nie uprzedzajmy faktów jednak...
Nie ugięły mi się nogi, kiedy zadzwonił i z dzikim chichotem poinformował mnie, że nie wróci na obiad, bo własnie czeka na lawetę. W końcu, skoro dzwoni i głupio rechocze, to żyje. Motor, to też żaden ścigacz. Powiedział krótko: "Wypieprzyłem się na zakręcie, olej mi cieknie."
Nie zmartwiłam się, gdy pół godziny później laweta zajechała pod dom, a Małżon wraz z Najlepszym Przyjacielem  ściągali z niej "letko" sfatygowaną maszynę.
"Na klatę" przyjęłam mężowską prośbę, o pożyczenie dwóch dych, bo dla pana "lawetowego" zabrakło.
Ziarno niepokoju wykiełkowało, gdy na pytanie: "Skarbie, czy ty kulejesz?", Małżon NADAL z tym głupim u śmiechem odpowiedział: "Tak, troszkę kolano obtarłem, ale nic poważnego... Tylko Najlepszy Przyjaciel mówi, że chyba mnie do chirurga zawiezie, bo chyba szyć trzeba...".
Czujecie to?
W tym momencie nerwu trzymane na krótkiej smyczy, od czasu pierwszego telefonu, puściły. Chciałam jednocześnie iść i oklepać motor młotkiem- raz a porządnie! Potem oklepać Najlepszego Przyjaciela, za to że wyciągnął Małżona w trasę, a na koniec miałam ochotę bić Ślubnego. Za to, że obiecał, że nic sobie nie zrobi, a zrobił!
No, bo skoro drugi facet mówi, że szyć trzeba, a jak powszechnie wiadomo, faceci boją się jedynie dwóch rzeczy: igieł i kobiety, to coś jest na rzeczy!
Popychając akcję do przodu- motor nie nadaje się do użytku, choć naprawy będą raczej kosmetyczne, a kolano przypomina rozgotowanego buraka. Zgadnijcie, o którą "usterkę" Małżon martwi się bardziej?
Tja...
Za to spełniam marzenie z dzieciństwa i bawię się w pielęgniarkę. Codziennie, kilka razy zmieniam, z nabożnym skupieniem, opatrunki. Wiecie jak to trudno zrobić pokaleczonymi gałęziami dłońmi? W dodatku z jednym sinym i trochę sztywnym palcem?
I kto mi teraz rower naprawi?

I tradycyjnie przechodzimy do meritum, czyli lalki:

Na wstępie: Happy Birthday Angel Barbie z 2008 roku, jako podziękowanie dla naszych, wspaniałych stróżujących Aniołów, za to, że jednak żyjemy oboje.



 





Przyznam szczerze, że nigdy tej lalki nie chciałam, ani nie miałam potrzeby posiadania jej. Nabyłam ją płynąc na fali ataku "KKL", czyli "Kompulsywnego Kupowania Lalek".
Może nie widać tego na pierwszy rzut oka, ale lalka skrywa pewien szczegół, który tak mnie cieszy, że nie mogę opanować wybuchów radości, gdy go widzę, a mianowicie cudowny, malowniczy ZEZ!

Jedno oko na maroko, a drugie na Kaukaz!

Żeby jakoś wytłumaczyć sobie i gościom, obecność zezowatego Aniołka, to szybko sprowadziłam jej lustrzane odbicie do towarzystwa:




No! No! No! 
Tylko nie czerwone, puchate skrzydełka!!!

 Jaja se ze mnie robisz? Tak? 
Zabieraj mi z pleców tego trupa!





To ma być ogon? Wygląda jak kabel od rowerowego licznika!

W razie gdyby ktoś miał wątpliwości, ta druga lalka to Elvis Barbie. Od niedawna moja nr 1 na liście najbrzydszych lalek :)
Oczywiście żartuję, ale nie zaprzeczę, że Elvis ma "trudną" urodę. Na promo, jak każda, wygląda zjawiskowo:


W realu niezmiennie kojarzyła mi się ze świnką, i też tak na nią wołam :)) Jest też pierwszą lalką z moldem Aphrodite w mojej kolekcji!

Może zauważyliście tajemniczy guziczek na podstawce aniołka:


Po naciśnięciu można usłyszeć, jak zastępy diabłów z samego dna piekła śpiewają "Heaven is a place on Earth" Belindy Calrisle. Mówię Wam- koszmar! Cieszę się, że nie potrafię wstawić pliku dźwiękowego :)

A podziękowania za wspaniały kostium, którym Świnka dumnie się obnosi, idą znowu do Gosi z SummerDoll! 
Dziękuję i ja i moje stadko!

Zauważyłam też, podczas wklejania zdjęć, że fotki są raczej ciemne. 
Mam do Was pytanie- czy też tak macie, czy to mój monitor jest taki nieodgarnięty? Jeśli zdjęcia są faktycznie za ciemne, to obiecuję je rozjaśniać!