Charakterystyka Królika

Moje zdjęcie
Elbląg, Warmińsko-Mazurskie, Poland
Jestem Żoną i Matką. Kolekcjonerem i Czytaczem. Budowniczym swojej małej rodziny. Mój MałżOn to odważny, lecz nico leniwy lew. Mój Syn to Mały leśny troll o najmądrzejszych oczach świata. Ja to Chaotyczny Królik, kobieta o wielkim sercu i duszy wielkości lalki Barbie. Sprzątam, gotuję i piszę, a przede wszystkim żyję! Oj, tak- żyję pełnią życia!!!
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hayley. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Hayley. Pokaż wszystkie posty

środa, 4 czerwca 2014

Jestę pisarkom!

W kwietniu bieżącego roku Urząd Skarbowy w Elblągu ogłosił prestiżowy konkurs na pracę literacką. Tematem przewodnim tegoż, było: "Wyślij PIT przez internet". Dopuszczonymi formami literackimi były: wiersz biały, poezja śpiewana, rozprawka, esej i krótki skecz kabaretowy.
A na poważnie to: wiersz (nie dłuższy jak piętnaście wersów) i opowiadanie (nie mniej jak trzydzieści zdań).
Konkurs ogłoszono w czwartek, a ostateczny termin składania prac upływał w poniedziałek.
Wisienką na torcie był fakt, że JEDYNYMI drogami, jakimi praca mogła dotrzeć do US było zanieść ją osobiście (urząd czynny do piętnastej) albo wysłać listem poleconym.
Tak, dobrze zrozumieliście- brak drogi elektronicznej!
Ktoś złośliwy mógłby rzec, że konkurs taki, ma na celu nauczenie ludzi w US, jak działają te magiczne "internety". No, oczywiście nie chcę tu sugerować, że w US pracują same Panie Halinki, ale chyba siedzi tam ktoś, kto skrzynkę umie otworzyć i wydrukować plik?
Tak, czy inaczej- czy wyobrażacie sobie, że ktoś mógłby być na tyle zdesperowany, że napisałby opowiadanie o PITach? Albo wiersz?
Oczywiście że tak, bo inaczej nie pisałabym o tym.
Kiedy tylko znalazłam w sieci informację o tym konkursie, to drgnęła we mnie ta, od dawna uśpiona, nuta. Nagle każda komórka w moim ciele, pragnęła wziąć udział w tworzeniu tytanicznego dzieła, traktującego o walce człowieka z PITem. Przez internet oczywiście.
Ten stan. Ta adrenalina. To poruszenie gdzieś głęboko w środku- niczym przebudzenie Bogini*. Tak od dawna uśpionej, a jednak żywej...
Wena spłynęła na mnie, na swych skrzydłach wykonanych z papieru (elektronicznego) i nie puściła dopóki nie skończyłam swojej epopei. (Czyli jakieś pięć minut)
Po tylu latach literackiego zatwardzenia, napisałam opowiadanie**. Do końca trwania konkursu wierzyłam, że jestem jedyna, która była do tego zdolna. Niestety takich oszołomów było więcej.
Zwycięzca napisał wiersz.
Wiersz...
WIERSZ na temat PITów...!!!

Oczywiście mój skromny udział, też nie przeszedł bez echa. No co Wy!
Proszę! Oto mój dumny dyplom:

WOW! COMIC SANS!! WOW! 
Dyplom taki poważny! WOW!
Czy mogłam prosić o lepszą nagrodę?!

Nagrodą za wyróżnienie były mazaczki, które bardzo ucieszyły Maślaka i gra planszowa, która bardzo ucieszyła Małżona. Ja używam dyplomu jako podkładki pod talerz, bo jest zalaminowany i też bardzo się cieszę.
Niniejszym spełniłam moje, nastoletnie marzenie i jestem "opublikowaną" pisarką i nie muszę już snuć bólu dupy na temat niespełnionych marzeń.
Ponieważ dopuszczam myśl, że teraz zaczną się o mnie bić poważne wydawnictwa, to postanowiłam przygotować maleńką antologię dotychczasowych utworów literackich. Nie zdziwcie się, gdy wkrótce ujrzycie ją w księgarniach!

Gdzieś tam w annałach mojej grafomanii jest zagrzebana bohaterka, którą stworzyłam od zera. Wyszlifowałam jak cenny kamień i pokochałam.
Opowiadanie nie przetrwało próby czasu, ale bohaterka tak, bo to z myślą o niej "zbudowałam", od podstaw nieomal, jedną z moich lalek.

Hayley już poznaliście:

Szacuneczek!

A dzisiaj przyszedł czas na jej historię.


Zaczęło się od tego, że zachciało mi się lalki "na wypasie". Czegoś, co niekoniecznie przypomina Barbie, ale jest jej wzrostu. Oczywiście, nie bez winy był(a) Stary Zgred i jej nieprzyzwoicie dobrze wyglądający faceci.
Przyznam, że pozazdrościłam (a zazdroszczę rzadko) i postanowiłam zdobyć podobne cudo dla siebie.
Niestety "zabawki" od firmy Hot Toys są daleko, poza moim zasięgiem finansowym, więc postanowiłam sięgnąć do skarbnicy cudów i podróbek, czyli do krainy "podróbek wyglądających prawie jak...".
Kumik to firma, która produkuje paskudnie szpetne głowy "zupełnie jak u Hot Toys" i tylko nieco ładniejsze ciała. Przy czym "nieco" to mocno na wyrost, bo ręce mają paskudne stawy (co widać na powyższym obrazku), a "skóra" ma kolor ciała, które martwe przeleżało w bajorku trochę zbyt długo.
Przy odrobinie determinacji jednak, można z tych "substytutów" złożyć całkiem do rzeczy pannę.

Naga Hayley wygląda tak:
UWAGA!!!! GOLIZNA!!!!





Jak widać, ma śliczny brzuch, ładne cycki i nawet... ehem... brzoskwinkę. Ładnie sama stoi, ładnie siedzi. Niestety jej ciało odbarwia się nawet od tych ciuchów, na które Hayley tylko patrzy i to przez szybkę.
Ciuchy to też mały problem, bo to, co chinole opisują jako "Kumik Female Clothes", jest ogólnie za wielkie i nie bardzo dobrze leży. Dość powiedzieć, że 1/3 ceny lalki stanowiły jej ciuchy (a na serio planowałam zakup z kalkulatorem i linijką) i z trzech zestawów, które zakupiłam, udało mi się wykorzystać- ZERO ubrań. Wszystkie rozdałam innym lalkom, albo znajomym. Buty to też inny stan świadomości, ale jest światełko w tunelu, bo choć Haley ma szeroką dupę i prężne uda, to jednak pasują na nią niektóre portki od Barbie i większość jej bluzek, ale nie odważyłabym się ubrać jej na różowo, bo Hayley ma broń! Świetnie na niej leży też kurtka od Katniss z Hunger Games, ale inne mają stanowczo za krótki rękaw. 

Jasne spodnie za kolanko, pończochy i trampki. 
Tak Króliku, osiągnęłaś szczyty haute couture!

Pokazałam już wcześniej jej fotki ubranej w "co popadło", teraz pora na to "co pasuje":








 Uzbrojona i niebezpieczna!


Szmata na ręku: +20 do zajebistości na dzielni!

A co jesli zachce mi się siku? Te portki są takie ciasne?

 Smutny elf jest smutny...


Hm... chyba ktoś tu spał na zajęciach z  "Jak poprawnie trzymać broń"...

Nie jestem fanką miniaturowych pistoletów, ale Hayley musi mieć jeden. Po prostu postać, do której jest tak strasznie podobna, w moim opowiadaniu, była młodą policjantką, mocno poturbowaną przez życie.
No i muszę przyznać, że mikro gnat, był nad wyraz udany:



A tu fotka z dalekim kuzynem:

Patrz Dżejk! Tak się robi chwyt pijanej kobry!

Ogólnie zabawa w puzzle z lalki przysporzyła mi więcej nerwów niż to warte. Głowa, która była dość droga, (bo za "wyględnie" wyglądające dziewczyny, nawet w podróbkach trzeba słono płacić) przyszła szybko, ale została na siłę wepchnięta do skrzynki, przez co mocno zdeformowały się włosy. Na ciało czekałam cztery miesiące i do ostatniego dnia nie nie miałam pewności czy dojdzie. O ciuchach już pisałam...
Gdybym wiedziała, to drugi raz nie pchałabym się w rozdział pt: "Hayley", ale jak już jest, to napawam się jej zajebistością.
No i te trampki! ;)


* Bogini Travienna- w niektórych kulturach przypisuje jej się powodowanie ruchów perystaltycznych jelit podczas nadmiernego podniecenia lub zapicia ogórka kefirem. Pozdro!
** Nie mogę tu opublikować mojego dzieua, bo US pod groźbą KARY zastrzegł prawa do publikacji poza US. Taka strata...

piątek, 29 listopada 2013

O Króliku, który jeździł koleją, część być może pierwsza.

Moim największym strachem z dzieciństwa był lęk przed tym, że kiedyś, przez pomyłkę, rodzice zostawią mnie w pociągu. Gdy byłam smarkiem, ledwie większym, niż Maślak obecnie, samochód był mało komu dostępnym luksusem, a podróże kolejami były na porządku dziennym- choćby w okresie wakacyjnym. Pamiętam wyjazdy na wczasy, kiedy pobudka następowała około czwartej nad ranem i podróż np.: do Szczecina, która wówczas trwała około 12 godzin. Lubiłam jeździć z rodzicami, ale przerażały mnie przesiadki, gdzie nierzadko trzeba było galopować z peronu na peron, często przez tory i na przełaj. Nie znosiłam poszukiwania wolnego miejsca, gdzie czasem trzeba było przejść pomiędzy wagonami, a tata otwierał przejście. Ta przestrzeń, gdzie przez dziurę w podłodze, można było dostrzec jak szybko pociąg pędzi, potem prześladowała mnie w koszmarach. Bałam się, że wagony się rozepną, że wypadnę z pociągu, że drzwi się nie otworzą, że utknę w środku...
No i kibelki... Powiem tylko, że dzięki tamtym podróżom, mam bardzo mocny pęcherz! Mogę nie "latać" w ciągu dnia, a w podróży absolutnie nie muszę.
Moje życie jakoś tak się potoczyło, że sama podróżować pociągiem nie musiałam. Rzadko ruszam się z domu, a jak gdzieś się przemieszczałam, to albo wiozłam tyłek samochodem, albo jechałam całą ekipą, bo jak wiadomo "w kupie raźniej" i bezpieczniej...
Przez pewien czas, w każdą sobotę jeździłam do Gdańska, gdzie wtedy studiował Małżon. Jedyne, sensowne połączenie, niestety dla mnie zawierało jedną przesiadkę- w Tczewie. "Przesiadka" polegała na wyjściu z jednego pociągu i skierowanie się na wprost do drugiego, który stał na tym samym peronie, tylko przy innym torze. Normalny człowiek, po prostu zabrałby bambetle, wsiadł do wagonu i rozsiadł się wygodnie. Ja najpierw sprawdzałam, czy na czele składu jest napisane "Gdynia Główna", potem upewniałam się o tym u trzech losowych pasażerów, a potem sprawdzałam tapicerkę.
Tak.
Dobrze przeczytaliście: tapicerkę!
Skład do Gdyni miał siedzenia w specyficzny wzór. Trochę psychodeliczny, ale charakterystyczny i łatwy do zapamiętania. Mnie dawał poczucie bezpieczeństwa i był ostatnim punktem na liście pod tytułem: "Czy to właściwy pociąg?" Gdy raz, z powodu awarii, podstawiono inne wagony, to zawędrowałam aż do konduktora, bo nadal nie byłam pewna na 100%, czy dojadę na miejsce. Potem Małżon skończył studia, powrócił do gniazda, zakupił samochód, bym nie musiała się bać i wraz ze mną zapuścił korzenie.
A jednak nadszedł czas, ze znowu stanęłam oko w oko z potworem...
Zachciało mi się podróży do Olsztyna. W końcu to moje miasto wojewódzkie!
I nagle uświadomiłam sobie, że nawet nie umiem kupić biletu...
Codziennie, w drodze z pracy, przechodzę przez dworzec. Codziennie też uczyłam się na pamięć internetowego rozkładu jazdy. Po kilku dniach stwierdziłam, że to co w necie i to co na dworcu, to inne bajki. Z internetu kursują inne pociągi niż z dworca, więc w końcu pozostało mi jedynie przezwyciężyć lęk i zapytać.
Podziwiam kobietę z okienka, która na moje jąkanie: "...bo, proszę Pani, ja nigdy sama pociągiem nie jechała, a tam, na tablicy jest jeden pociąg zaznaczony na czerwono, a co to oznacza?"- nie popukała się w głowę i nie zamknęła mi okienka przed nosem.
A, dodać muszę, że mina moja wyrażała coś w stylu: "Czerwony, to znaczy, że bombę wiezie, albo prezydenta, albo że na czerwono się trzeba ubrać? No weź pomóż kobieto! Ja tam zginę!!! Lokomotywa mnie zje, wypluje moje kości, a z tego, co zostanie konduktor zrobi sobie nauszniki!!!!"
(Wiem, że to pociąg pośpieszny, aż tak durna nie jestem, ale nic tak nie łechce próżności jak rozmowa z głupszym od siebie.)
Kobitka najpierw upewniła się, że nie jest w ukrytej kamerze, potem ciężko westchnęła, wszystko wytłumaczyła (łącznie z instrukcją jak znaleźć właściwe miejsce) i sprzedała mi bilet. A ja cały czas stałam, starałam się przyjąć minę bezdomnego szczeniaczka i pamiętałam, by trzymać głowę lekko przechyloną w prawo, bo to oznaka uległości i zagubienia.
Finalnie udało mi się nabyć nawet bilet powrotny!
Oto dowód:



A to jest powód dla którego jadę:


To jest Hayley i to ona postanowiła spotkać się z podobnymi sobie, a należącymi do Najprawdziwszej Kolekcjonerki, nie lalkami, a FIGURKAMI (czy jak je tam zwał... "Róża nazwana kapustą...")

Na miejsce spotkania wybrała właśnie Olsztyn, bo leży w połowie drogi pomiędzy Elblągiem i Warszawą.

Hayley ma ma długą i zagmatwaną historię, którą przedstawię w drugiej części tego posta (bo takowa powstanie), jeśli oczywiście przeżyję tę straszną podróż, zdołam wrócić i opisać przygody.

Tym czasem, poznajcie Hayley bliżej, ale od razu mówię, że nie zamierzam nic o niej pisać. Żadnych danych technicznych, rodowodu... Nic!
Czemu?
Żeby zmobilizować się do zrobienia jej porządnej sesji, w porządnych ciuchach.
PORZĄDNY wpis!
Jak tylko wyjdzie słońce lub uda mi się powiesić lenia za stodołą...

Te fotki nie są złe, ale nie oddają nawet w jednej trzeciej jej zajebistości!






















Co mogę powiedzieć, to to, że czekałam na nią cztery miesiące, kupiłam w kawałkach, nabyłam jej mnóstwo ciuchów, które jak zapewniał sprzedawca (ta chińska menda, oby jego dzieci miały nosy sąsiada!) miały być perfect, a były za duże... Uffffffff- dużo tego, ale warto było!

A więc do zobaczenia i życzcie mi udanej podróży!

Bonus w nagrodę:

Przyznam, że nie spodziewałam się tylu miłośników końskiego typu urody. Bardzo Wam dziękuję za liczny odzew i słowa zachwytu nad Equestria Girls.
Pinkie Pie postanowiła uczcić radość z bycia bohaterką posta, w jedyny znany sobie sposób: 


Uwierzcie mi, że ten tort był tego wart!