Przychodzi jednak taki czas, że...BUM! Chcę robić coś! Cokolwiek! Robić! Robić! Tu! Zaraz! Już!
To przychodzi jak niszcząca brzeg fala, która uderza w brzeg, robi demolkę i zostawia tylko połamane patyki. Czasem jednak ta "fala" wyrzuci na brzeg pięknie oszlifowane "szkło morskie", kamyczki, a czasem bursztynki....
Ostatnio sztorm przenicował mnie na lewą stronę. Na plażę króliczej produktywności wypadł bursztyn wielkości pięści!
Oto ona:
Willow of the Meadow:
Rzeknę nieskromnie, że to mój najdoskonalszy OOAK.
Dawno, dawno temu, gdy byłam jeszcze płochym króliczęciem, miałam "fazę" na wróżki. (Zresztą nawet o tym kiedyś wspominałam). Było to w zamierzchłych czasach "przed" internetem, gdzie nie miałam zbyt wielu możliwości, by "karmić" swojego konika, więc sama sobie rysowałam latające poczwary.
W pewnym momencie wyrobiłam sobie "standard" jaki powinna spełniać skrzydlata, by mi się bezwarunkowo podobać. I było to tak:
- Wzrost- około 30cm.
- Skrzydła bezwarunkowo niebieskie jak niebo, co najmniej dwuwarstwowe.
- Szata koniecznie nawiązująca do jakiejś rośliny, minerału lub żywiołu.
W pewnym momencie moja obsesja sięgnęła tak daleko, że miałam rozpisaną, w specjalnie przygotowanym zeszyciku, linię dziedziczenia przez wróżki skrzydeł i mocy.
I było to o tyle trudniejsze, że w "moim" świecie, wszystkie wróżki były kobietami...
Dzisiaj żałuję, że nie poświęciłam tyle czasu na naukę matematyki, co na "Biologię rozrodu partenogenetycznych związków Faerie Penna"*
Lata mijały, Królik dorósł.
Miłość do wróżek przygasła, ale za to obudziła się miłość do lalek. I dopiero po latach celebrowania tej miłości, powstała Willow:
Zabawne, że Willow też powstała ze współpracy dwóch kobiet, bo choć to ja dałam "życie" Willow, to duszę dostała od Natalii, wraz z tym czarownym strojem. Nie mówiłam Nat jak ma wyglądać kiecka. Po prostu podrzuciłam jej materiał. A ona wyczarowała to cudo. I ona nazwała lalkę: Willow- wierzba. Też przypadkiem, a idealnie!
I specjalnie dla niej czekałam z sesją zdjęciową, aż się spotkamy i pocykamy fotki razem.
Oto dalsze rezultaty tego spotkania:
Jak łatwo zauważyć, w trakcie tego spotkania, biedna Willow, doświadczyła szeregu przykrych zdarzeń: zgubiła buty, spadła z drzewa na glebę, prawie się utopiła i urwała skrzydła. Do końca jednak zachowała ten słodki, tajemniczy uśmiech.
Ja też się śmieję, jak na nią patrzę- Dziękuję Ci Natalio! Jesteś Super!
A dla kupamięci: Willow powstała z Mariposy:
Ale nie takiej ładnej, tylko z takiej co miała samą głowę.
W dodatku łysą.
*oryginalny tytuł nagłówka z owego zeszyciku. Niestety kajet nie przetrwał. "Penna" to "skrzydło" po łacinie, choć brzmi jak gatunek makaronu.


