Nie i już!
Nie tańczę i nie chodzę do kościoła!
Nie lubię rodzinnych integracji i mam inne plany na ten dzień!
Inni niestety byli szybsi i wcześniej zadeklarowali chęć niepojechania na wiejską "potupajkę". Niestety zostaliśmy z Małżonem jak te dwie sieroty na placu boju i musimy jechać. No cóż...
Sama historia miłosna Młodych (choć już mocno po 30 oboje) jest ckliwie romantyczna.
On- uciekł od problemów, odciął się od dawnego życia i znajomych. Wyjechał do Krainy Wielkiego Dobrobytu, czyli Anglii. Tam zakopał się w jakiejś dziurze, gdzie internet jest na dynamo i gdzie próżno szukać fali rodaków.
Ona- wyjechała szukać świata poza swoją wioską. Zostawiła gromadę rodzeństwa, kuzynów i ciotek. Złamane serce spakowała do glinianego słoja i zakopała na progu rodzinnego domu. Znalazła swoje inne miejsce na Ziemi.
Jakoś tak się stało, że byli jedynymi Polakami, akurat w tym miejscu w Anglii, gdzie rodaków nie ma. Choć pracowali w jednym budynku, to spotkali się dopiero po pół roku. No i zaiskrzyło. Ślub był szybką decyzją, bo oboje poturbowani przez życie, wiedzieli że nie można puścić szczęścia, skoro się je już złapało. Równie szybko na świecie pojawił się Pulpet (4,5kg po urodzeniu i nadal rośnie) i właśnie to sprawiło, że zamiast kameralnej imprezy "u siebie", postanowiono wyprawić wesele "na bogato" i "z pierdolnięciem" w Polsce. A co!- trza się pochwalić Pulpetem i wypasioną "BiEmWuu". Wszystkim po równo- panowie do silnika, a panie do pieluch.
Choć mamy dopiero połowę lipca, to kuzynostwo już zjechało do kraju. Pierwszy przystanek mieli u rodziców Młodego. Na stół wjechała flaszka i kiełbasa, Pulpet poszedł spać, a dorośli ucztowali.
Zapomniałam dodać, że wraz z Młodymi, w bonusie do kraju zjechała mama przyszłej Panny Młodej, która przez ostatnie kilka miesięcy mieszkała z nimi, bo ich kręgosłupy dawno wysiadły od dźwigania 15kg już potomka.
Po którymś kielichu, przyszła teściowa, nagle przypomniała sobie, że kiedyś, dawno, dawno temu miała w Elblągu kuzynkę.
Były dziewczynkami i mama ją (teściową) kiedyś przywiozła do Elbląga na pogrzeb "cioteczno-stryjecznej babki za strony wujka Kazika, tego co go krowa kopnęła na śmierć, a nie tego co się po pijaku ze stodołą spalił." I że ona tak Grażynkę lubiła i że może ją na ślub zaprosić?
No tak, 200 osób... jedna w tą, czy w tamtą... I gospodarka bogata... Tylko jakby tu ową "Grażynkę" znaleźć? Mamusia pamiętała ulicę, na której kuzynka mieszkała i jej nazwisko panieńskie. I nic poza tym! A przecież Grażynka "miastowa" splendoru by im dodała!
Słuchajcie, ja wiem, że wieś ta, którą znamy z PRLu już się skończyła. Ja wiem, że nie ma już gumofilców i marazmu. Mentalność, niestety w niektórych jest silna. Proszę, mnie nie bić i nie kąsać. Historię, którą tu przytaczam usłyszałam od osoby, która uczestniczyła w tych, opisanych przeze mnie wydarzeniach i zna osobiście osoby, które tu występują i której bezgranicznie ufam, jeśli idzie o przekazywanie faktów.
Proszę nie tłuc autorki!!! Dziękuję, wracamy do opowieści ;)
Zanim wódka im do końca z głów wyparowała postanowili udać się na wskazaną przez mamunię ulicę i "Grażynkę" odnaleźć.
Jakkolwiek najrzetelniejsze źródło wiedzy w internetach mówi: "Wszystkie drogi prowadzą przez Elbląg. Nawet droga z Sopotu do Gdańska", to jednak nieco "na wyrost" wydaje mi się nadzieja na znalezienie, 40 lat niewidzianej kuzynki, która mieszka na jednej z ulic w 130 tysięcznym mieście.
Kuzynostwo z mamcią na czele obrało jednak strategię Świadków Jehowy (którzy zresztą zbór mają na ulicy wskazanej przez Teściową) i wytypowawszy na "chybił-trafił" trzy domy poszli pukać do drzwi, w poszukiwaniu Grażynki.
Przyznam, że nie rozumiem, jak im się udało...
Tak.
Znaleźli Grażynkę!
Nawet długo nie szukali, bo Grażynka przez te 40 lat przeprowadziła się raptem z jednej strony ulicy na drugą.
Przyznam, że jestem pod wrażeniem. Kuzynka z jednego zadupia odnalazła kuzynkę z drugiego zadupia.
Taka odległość je dzieliła:
Nie widziały się 40 lat, a przegadały pół dnia. Grażynka była zaszczycona zaproszeniem na ślub, ale nie dała wiążącej odpowiedzi, propozycja mocno ją zaskoczyła.
Aby doszło do spotkania, najpierw dzieci musiały porzucić gniazdo, potem musiał narodzić się Pulpet, a potem flaszka wyostrzyła wspomnienia. Rodzina na nowo zjednoczona.
Wypijmy za to!
No, a żeby nie było, że niesamowite zbiegi okoliczności spotykają innych, mnie też się udało przypadkiem nabyć urokliwą laleczkę:
Śliczna, prawda?
To Wendy z Piotrusia Pana.
A raczej Disney Peter Pan's flying Wendy z 1997 roku.
Lalka w pudle wyglądała tak:
Lalka jest odpowiednikiem, tej bohaterki filmów Disneya:
Zbiegiem okoliczności jest to, że pierwszy raz zobaczyłam ją na lalkowym forum i momentalnie zdążyłam się zakochać. Niestety, okazało się, że lalka jest uznawana za kolekcjonerów za very hard to find, czyli trudną do znalezienia, przez co jej cena jest przerażająca.
Zdążyłam się pogodzić z myślą, że Wendy nie będę miała, a tu nagle BUM!- i znajduję maleństwo na All za śmiesznie niską kwotę!
Takie "przypadki to ja lubię" ;)
Wendy otrzymała "lalaloopsowego" Piotrusia Pana jako maskotkę i tworzą wyjątkowo uroczą parę.
A! I jeszcze znalazłam inną wersję Wendy:
Wielkooka O.O
Wiecie gdzie mieszka Grażynka? W moim bloku. W następnej klatce.
Grażynka to pani Kwiecień.
Karma is a Bitch...
Coś czuję, że to wesele będzie niezapomniane...
Zdjęcia znalazłam na:
www.amazon.com,
www.ioffer.com,
Googl Maps,
w lodówce,
i na wieszaku w piwnicy.


