Charakterystyka Królika

Moje zdjęcie
Elbląg, Warmińsko-Mazurskie, Poland
Jestem Żoną i Matką. Kolekcjonerem i Czytaczem. Budowniczym swojej małej rodziny. Mój MałżOn to odważny, lecz nico leniwy lew. Mój Syn to Mały leśny troll o najmądrzejszych oczach świata. Ja to Chaotyczny Królik, kobieta o wielkim sercu i duszy wielkości lalki Barbie. Sprzątam, gotuję i piszę, a przede wszystkim żyję! Oj, tak- żyję pełnią życia!!!

niedziela, 18 kwietnia 2010

O lalkach bez lalek

Nie było mnie ostatnio, bo zostałam przyłapana na popełnianiu blogowej zbrodni, czyt: na korzystaniu z neta podczas pracy. Mojemu szefowi zazwyczaj zwisa co robimy, byleby tylko klienci nie cierpieli na tym, ale tym razem szef musiał "poszefować" i pokazać groźne oblicze i nakazał netową prohibicję. Cierpię w robocie katusze, znam już układ kafelków na podłodze i siatkę pęknięć na suficie- jestem na blogowym odwyku. Jestem "specjalistą do spraw dystrybucji i logistyki" w składzie materiałów budowalnych- klientów widuję tylko rano, potem jedynie odbieram telefony, resztę czasu się nudzę. Co ciekawe szef nic nie ma przeciwko czytaniu książek, więc cała załoga odchamia się ochoczo.
Najgorsze jest to, że szef jest moim Tatą i każde złożeczenie mu mija się z celem i powoduje wyrzuty sumienia.
Nie mogę też blogować w domu, bo Małżon z racji wykonywanego zawodu (pisanie gier komputerowych) okupuje blaszaka przez conajmniej 12 godzin. Cóż... biednemu zawsze wiatr w oczy.
Tak więc poświęciłam ten tydzień na zwiedzaniu okolicznych lumpeksów, których istną kolonię odkryłam, gdy w ubiegłą niedzielę poszukiwałam chleba- moi kochani, piwo można kupić zawsze, wszędzie i o każdej porze; chleb w niedzielę jest towarem deficytowym!
Otóż, w pierwszym "szmateksie" pani prawie dostała zawału gdy zapytałam czy mają lalki. Okazało się, iż jest to sklep z tak "ekskluzywną odzieżą używaną", że dziwię się, że nie kazała mi wytrzeć nóg przed wejściem.
W drugim i trzecim sklepie nie było nić ciekawego- owszem lalki miewają, ale nie teraz i nieregularnie- zostawiłam im numer telefonu i zobaczymy.
Czwarty lumpeks okazał się kopalnią: mieli pościel Barbie, kapciuszki Barbie, piżamkę Barbie i nawet perfumy, lalek nie mieli i byli zdziwieni, że reszta skarbów też mnie nie interesuje. Dopiero gdy wytłumaczyłam, że papućki są dla mnie za małe zakumali, że nie poszukuję zabawek dla dziecka. Na odchodne znalazły się jeszcze trzy książeczki Barbie i akurat je wzięłam do domu.
Książeczki są w jężyku angielskim i przedstawiają historie o przygodach Barbie i jej przyjaciółek. Jest to wydawnictwo z 1999 roku przeznaczone dla dziewczynek 7 - 10 lat. Zainteresowały mnie zdjęcia lalek w tych książeczkach. Nie jest ich dużo, może siedem na historię, ale do zdjęć pozują prawdziwe lalki i to najczęściej moje "osiemdziesiątki".

Pierwsza historia: "Tajemnica turkusowego szlaku"

Okładka:


Fot 1.


Fot 2.


Fot 3.


Fot 4.


Fot 5.


Fot 6.


Fot 7.


Historia druga: "Szczęśliwe Łyżwy"

Okładka:


Fot 1.



Fot 2.


Fot 3.


Fot 4.


Fot 5.


Fot 6.


Fot 7.



Opowieść trzecia- tutaj mój angielski zawiódł: "Skipping a Beat"

Okładka:


Fot 1.


Fot 2.


Fot 3.


Fot 4.


Fot 5.


Fot 6.



Jeśli kogoś interesuje treść tych opowiadań, to może kiedyś je przetłumacze i opublikuję. Same książeczki też "pójdą w ludzi" bo szczerze mówiąc nie wiem co znimi teraz zrobić.

Ps:
Tatę ruszyło sumienie i przytachał wczoraj z rynku takiego potworka:


Dlaczego mi to zrobił?- potworek ma na plecach napisane Matell :)
Szkoda, że nie ma tego napisanego na głowie.
Dzięki Tatku!

wtorek, 13 kwietnia 2010

Ni pies, ni wydra 2

W moim mieście jest tzw Targowisko Miejskie zwane po prostu: Rynkiem. Jest to ogromniasty plac prawie w centrum, gdzie jeszcze 10 lat temu można było kupić świnię, a teraz tanie skarpety, gacie, rajstopy, ruską wódkę i papierosy koziołki. Na samym końcu placu zasiadają dziadki (kobiety też się trafiają, którzy oferują coś, co nazywam: "badziewką"- płyty, kastety, zepsute zabawki, buty nie do pary i wiele innych niezbędnych rzeczy, o którym nawet nie wiem, że są mi potrzebne. Sekretem dobrego szperacza jest nie patrzeć owym dziadkom w oczy, bo może się okazać, iż rzeczony ma coś, co w jego mniemaniu jest nam potrzebne i ani się obejrzymy wracamy do domu z cudownym, antycznym wazonikiem z gliny z napisem "ZAKOPANE 1996", myśląc, że ubiliśmy interes życia.
Ja dodatkowo mam przechlapane, bo jestem "dużą" kobietą (181 cm wzrostu, dużo za dużo żywej wagi), a to nie wiedzieć czemu jest spełnienie marzeń tych pijaczków, ich spełnieniem snu o sytości i dobrobycie, więc jestem ciągle zaczepiana i nagabywana. Więc po co tam chodzę?- po lalki oczywiście! W niektóre soboty, dostaje impuls bezpośrednio do mózgu, który brzmi mniej-więcej tak: Ruda to DZIŚ! Dziś jest sobota i na rynku będą lalki. Wtedy zrywam się z łóżka i pędzę i co dziwne na 90% po usłyszeniu impulsu, zawsze znajdę jakieś cudo. Istna lalkowa telepatia.
Dzisiejsze cudo jest efektem właśnie takiej wizyty.
Była piękna sobota, cieplutko i słonecznie. Ludzi na rynku full, a ja przemykam między nimi i staram się być niezauważona- widmo wazonika wisi nade mną:) Nagle patrzę a tu jednego z tych przemiłych panów leży sobie jak gdyby nigdy nic cudowna, zjawiskowa Barbie z błękitnymi oczami, karminowymi ustami i wcale nie zniszczona- wymarzona 80-tka. Przemykam niczym kot, niczym boski wiatr i już mam po nią sięgnąć, gdy nagle jakieś babsko w zrolowanych pończochach podnosi ją go góry i sapie do sprzedawcy: "ile pan za to chce?"
Krew mi zawrzała. "Zostaw, zostaw" -błagam w myślach. Ale mózgi takich żab są odporne na telepatię.
Sprzedawca mówi:
- Pięć złotych.
Ja truchleje, ale kątem oka widzę, że na kocyku leżą jeszcze dwie, których wcześniej nie zauważyłam. Nie tak ładne, ale w najgorszym wypadku jakaś pociacha.
Babsko sapie, ogląda, czekam aż powącha i poliże. W końcu mówi:
- 5 złotych to trochę za dużo za taki staroć.- ale lalki z ręki nie puszcza, targować się menda będzie. Patrzy tępo na sprzedawcę.
I stał się cud!
Sprzedawca jest odporny na kontakt wzrokowy! Nie mówi nic. A właściwie totalnie babsko olewa. Ta pokonana odkłada lalkę obok innych.
I wtedy do akcji wchodzę ja! Kocim ruchem zagarniam wszystkie trzy, wyciągam banknot dwudziestozłotowy, sprzedawca nie ma wydać, dorzuca wazonik- biorę, zanim się rozmyśli. Trzymam skarb w ramionach i pędzę do domu.

W tym miejscu pewnie myślicie, że poniosła mnie wyobraźnia, otóż zapewniam, że nie:) mój Małżon do dziś opowiada o tym na rodzinnych zlotach jako anegdotki z cyklu: "Co zrobi Ruda, żeby łapę na lalce połozyć".

W domu jedna z lalek poszła od razu na Allegro- nawet nie wiem co to był za model, w każdym razie wyprodukowana po 2000 roku, nawet nie mam zdjęcia.

Tak wygląda lalka od której się to zaczęło:

Zdjęcie jest kiepskie, ale dam lepsze gdy to ona będzie bohaterką posta.

Lalka o której dzisiaj piszę po przyniesieniu do domu wyglądała tak:




Od razu wiedziałam, że głowa i ciało nie są od jednej lalki. Sama głowa lalki tez mnie zdziwiła, bo nigdy nie widziałam takiego moldu i gdyby nie lekko zatarty napis Matell na karku, to sądziłabym, że należy do jakiejś podróbki. Po przeszukaniu w internecie rozpoznałam Skipper.
Lalki z takim moldem produkowano w latach 1994-1996. Nie jestem do końca przekonana do której lalki należy łepek, bo wszystkie Skipper maja błękitne oczy i blond włosy.
Ponieważ włosy zachowały lekko karbowaną fakturę, skłaniam się do Phone Fun Skipper z 1994



Nie jestem jednak tego pewna, bo głowa jest zniszczona -zatarta farba na ustach, prawie dziura w jednym oku, wyrwane kolczyki i włosy zrobione chyba z waty.

Tak wygląda laleczka po odświeżeniu:



Zrobiłam jak umiałam, nawet specjalnie dla niej odpicowałam sukienkę.

Nie podoba mi się ta twarz Skipper, wolałam tą dziecięcą z Havaiian Fun. Z ciekawości poprzeglądałam stronki poświęcone Skipper i mam wrażenie, że częściej zmienia ona twarz niż jej starsza siostra.

Tak wyglądała w latach osiemdziesiątych:


Tak w latach 94-96:


Końcówka lat 90 i początek 2000r:


I obecnie (moim zdaniem najgorzej ze wszystkich):

Ten model widziałam na żywo i zapewniam was bardziej wygląda jak siostra współczesnej Steffie jak Barbie. Jedyne co mi się podoba to to, że trochę wrócili do wizerunku Skipper- dziecka.

poniedziałek, 12 kwietnia 2010

Takie małe dziecięce marzenie.

Kiedy mój brat był zaledwie małym szkrabem zakochał się nieszczęśliwie w Małej Syrence Disneya. Całe dnie nasze mieszkanko wypełniały pieśni tego rudowłosego dziewczęcia, mały terrorysta próbował zmusić mnie i mamę do śpiewania, niestety wybrał jedyne dwie osoby na świecie, które nie potrafią z siebie wydobyć jednej czystej nuty. Braciszek wyskoczył z dresików z samochodzikami, a ich miejsce zajęły rybki i kraby. Na honorowym miejscu w pokoju zawisł materac dmuchany z podobizną Syrenki, bo czasy były takie, że nie było plakatów. Dzień zaczynał się i kończył Syrenką. Młody cierpiał, cierpieli rodzice i ja też- ale z innego powodu. Ja także kochałam syrenkę- Mermaid Barbie z 1992 roku. Reklamę znałam na pamięć, magazyn Barbie, w którym opublikowano jej zdjęcia był niczym świętość, schowany po moim łóżkiem. Próbowałam szyć moim lalkom ogonki, ale w swojej naiwności zaczęłam od Skipper a ona ma stopy płaskie i ogon wcale a wcale "nie wyglądał". Rodzice, tak jak nie rozumieli cierpień zasmarkanego czterolatka, nie rozumieli też moich pragnień- lalki nie dostałam i już. Miałam 12 lat i według nich byłam już prawie dorosła. Dziś sądzę, że po prostu mieli dość syrenek!

Jakiś czas temu postanowiłam, że jeśli tylko Mermaid Barbie pojawi się gdzieś w sprzedaży, to kupię ja bez względu na cenę. Może wydawać się to dziwne, ale dopiero niedawno nauczyłam się obsługiwać eBaya, więc lalki wyglądałam na Allegro. Nie interesowało mnie czy przepłacam, czy też nie, po prostu musiałam ją mieć. I udało się!



Bardzo długo bałam się ją wyciągać z pudełka. Nie chodziło o to, że w opakowaniu ma więszą wartość- po prostu się bałam, taki skarb w zasięgu ręki to spełnienie największego marzenia!
Wymiękłam wczoraj, po prawie trzech miesiącach posiadania lalki :)



Barbie wypuszczona ze swojego więzienia podziwia otaczający ją świat.

Magia Mermaid Barbie polegała na tym, że jej włosy po zamoczeniu w ciepłej wodzie zmnieniały barwę z niebiesko-różowych na białe. Proces ten był odwracalny po polaniu lalki zimną wodą. Ja dla celów poglądowych posłużyłam się gorącą parą i lodówką.

Tak wyglądają włosy w temperaturze pokojowej.



A tak po ogrzaniu.



Od dzieciństwa uwielbiam wszystkie odcienie niebieskiego z turkusem na czele, więc to pewnie spowodowało, że od razu się w tej lalce zakochałam.



Jak widać makijaż utrzymany jest w tonacji morskiej, kolczyki to zwykłe, niebieskie koraliki. We włosach są także pojedyncze tęczowe pasemka.

Lalka ubrana jest w błękitny staniczek:



I mieniący się syreni ogon:



Lalka ma także we włosach morską ozdobę:



Teraz przechodzimy do łyżki dziegciu w mojej beczułce miodu,a właściwie do kilku łyżeczek.

Kolorowe włosy barbie były w pudełku zaplecione w warkoczyk, przy czym na pudełku jest napisane, żeby rozpuścić je przed zabawą.



Chciałam rozpuścić, ale 20-letnia guma zamieniła się w makaron z zupki chińskiej.

Miałam nielichy problem, żeby wyskubać tą sparciałą gumę z włosów.

Rozczarowały mnie dodatki, a właściwie ich brak- jest to jeden smętny grzebyk.

Owszem ma fajny kształt i kolor, ale gdzie wkładka z obrazkami, gdzie butki czy cokolwiek? Może spinka do włosów, albo gumka.

Na koniec najważniejsza sprawa, która mnie boli: lalką kupiłam nową, nie znęcało się nad nią żadne dziecko, a włosy ma nierówne jak po ataku sadysty-fryzjera.

Włosy są postrzępione i miejscami poplątane. Kiepsko Matell, kiepsko...

Zdjęcie promo na odwrocie pudełka też nie powala.


Oczywiście to wszystko wcale nie wpływa na mój zachwyt nad lalką. Nadal jest to ta wymarzona- upragniona i bardzo się cieszę, że ją mam.